ΤΩΡΑ |
Πάντα με συγκινούν οι παραστάσεις που σκηνοθετεί ο Κώστας Τσιάνος. Μέσα από τη σκηνοθετική του ματιά καταφέρνει να αναδεικνύει την ουσία των έργων και να φέρνει τον θεατή πιο κοντά στους ανθρώπους και στα συναισθήματά τους. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο στις παραστάσεις του, είναι η αλήθεια που τις χαρακτηρίζουν. Συνδυάζουν την καλλιτεχνική δημιουργία με το συναίσθημα και μου θυμίζουν τη δύναμη που μπορεί να έχει το θέατρο όταν μιλάει αληθινά στην καρδιά του θεατή. Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό σκηνοθέτη τον Κώστα Τσιάνο: γιατί μέσα από το θέατρο καταφέρνει να μας κάνει να αισθανόμαστε, να προβληματιζόμαστε και να βλέπουμε τους ανθρώπους πίσω από την ιστορία. Ενθουσιάστηκα, λοιπόν, που ετοίμασε για τα 50 χρόνια του Θεσσαλικού Θεάτρου, ένα αγαπημένο έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ο «Ματωμένος Γάμος» όσο περνούν τα χρόνια, δεν χάνει τη δύναμη και την επικαιρότητά του.
Στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Κώστας Τσιάνος, το Λορκικό σύμπαν αναδεικνύεται μέσα από μια σκηνική προσέγγιση που ισορροπεί ανάμεσα στην ποιητικότητα, το πάθος και τη σκληρότητα της ανθρώπινης μοίρας. Με σεβασμό στην ατμόσφαιρα του Λόρκα, ο σκηνοθέτης αποφεύγει τις υπερβολές και αφήνει το ίδιο το κείμενο, τους χαρακτήρες και τις σιωπές τους να δημιουργήσουν τη δραματική ένταση. Ο Κώστας Τσιάνος φωτίζει ιδιαίτερα τη σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπική επιθυμία και στις κοινωνικές επιταγές, στοιχείο που βρίσκεται στον πυρήνα του έργου. Δυο ευρήματα, ο λάκκος με το νερό στη μέση της σκηνής και το κόκκινο κουβάρι που ξετυλίγεται και απλώνεται από άκρη σε άκρη, αρκούν για να διαπιστώσεις το ταλέντο του, ακόμα κι αν βλέπεις για πρώτη φορά παράστασή του.
Και πόσο ωραίος θίασος! Διότι είναι το μισό της επιτυχίας σε μια παράσταση, είναι η σωστή διανομή. Και ο Κώστας Τσιάνος πέτυχε διάνα! Η Ντίνα Αβαγιανού υποδύεται την μάνα, με εσωτερικότητα και δραματική ακρίβεια, αναδεικνύει τις λεπτές αποχρώσεις ενός προσώπου που βρίσκεται παγιδευμένο ανάμεσα στο καθήκον, στο παρελθόν και το συναίσθημα. Η δραματικότητα του ρόλου της, κλιμακώνεται βαθμιαία στην πορεία του έργου και δίνει το δικό της θεατρικό στίγμα πάνω στη σκηνή “με ένα μαχαίρι, με ένα πολύ μικρό μαχαίρι μια μέρα που ήτανε γραφτό ανάμεσα στις δυο και τρεις τη νύχτα, δυο άντρες για τον έρωτα σφαχτήκαν, με ένα μαχαίρι, με ένα πολύ μικρό μαχαίρι…“
Η Τζένη Καζάκου ερμηνεύει τη νύφη με ένταση και ευαισθησία, ωριμάζει υποκριτικά σε κάθε νέο ρόλο από τον προηγούμενο, μπορεί να ερμηνεύσει με άνεση ένα σύγχρονο κορίτσι αλλά και μια κοπέλα σε έργο εποχής και όλα αυτά δείχνουν πόσο πολύ αγαπάει το θέατρο. “Ο θρήνος και η φωτιά μου καίνε το μυαλό. Γυαλιά σπασμένα καρφώνονται στη γλώσσα μου“
Η Νίκη Παλληκαράκη ξεχωρίζει για τη σκηνική της παρουσία, εξαίρετοι οι χρωματισμοί της φωνής της, τραγουδάει επίσης υπέροχα, ικανή και άξια ηθοποιός, γράφει άλλη μια επιτυχία στη θεατρική της διαδρομή ως βάγια. “Γαμπρός και νύφη τραγουδούν και το νερό κυλάει, λάμπει στα δέντρα η δροσιά, η γης χαμογελάει”
Ο Αστέρης Κρίκωνης υποδύεται τον γαμπρό και είναι η καλύτερη ερμηνεία του σε όσες παραστάσεις τον έχω δει μέχρι τώρα, η οποία κορυφώνεται σταδιακά μέσα από την πνιγηρή ατμόσφαιρα.
Ο Δημήτρης Όντος υποδύεται το φεγγάρι, δημιουργώντας έναν εσωτερικό ρυθμό που τεντώνει το “ύφασμα” του έργου και αυξάνει την ορατότητα των πιο λεπτών συναισθηματικών εναλλαγών, ώστε να προχωρήσει η δραματική πλοκή. “ Φεγγάρι μου τις φυλλωσιές απόψε μη φωτίσεις, για να κρυφτεί ο έρωτας στα σκοτεινά κλαριά”
Η Αγγελική Λεμονή κλέβει τις εντυπώσεις, καθώς φαίνεται πως έχει δουλέψει τους ρόλους της σε όλες τις λεπτομέρειες και κερδίζει αβίαστα το χειροκρότημα. Ο Νίκος Αρβανίτης διαθέτει την απαιτούμενη σκηνική στιβαρότητα και θέτει την πλούσια υποκριτική του γκάμα σε εκγρήγορση, χωρίς υπερβολές, με ειλικρίνεια και αισθαντικότητα. Ξεχωρίζουν επίσης στους ρόλους τους η Χριστίνα Βράκα, ο Άγγελος Ανδριόπουλος, η Αναστασία Βαγενά, η Στεφανία Καραγιάννη, η Δήμητρα Καραγιώργου, ο Γιώργος Βούντας και ο Παντελής Ψακίδης, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, χωρίς ίχνος προσποίησης και συμβάλλουν στο συνολικό άρτιο αποτέλεσμα της παράστασης. Οι σκηνές που όλος ο θίασος είναι στη σκηνή, δεν χάνεις κουβέντα από κανέναν. “Πάνω στο χρυσολούλουδο έπεσε μαύρο χώμα”
Υπάρχει σκηνογραφική και ενδυματολογική πλουσιάδα στην παράσταση που υπογράφει ο Γιώργος Ζιάκας, ο οποίος μετράει 45 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας και το βιογραφικό του θα ζήλευαν πολλοί.
Ξεχωριστή θέση στην παράσταση έχει η μουσική του Διονύση Τσακνή που ενισχύει το συναίσθημα και δημιουργεί γέφυρες ανάμεσα στο ποιητικό και το θεατρικό στοιχείο. Η μελωδικότητα και η δραματική της λειτουργία συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας ατμόσφαιρας. Η μουσική του, αποτελεί συστατικό της σκηνικής της σημειολογίας.
Ο Λόρκα μιλά για ανθρώπους που επιθυμούν να ζήσουν σύμφωνα με την καρδιά τους αλλά συνθλίβονται από κοινωνικούς κανόνες, οικογενειακές προσδοκίες, προκαταλήψεις και αντιλήψεις περί τιμής. Σε μια εποχή όπου η ατομική ελευθερία, η θέση της γυναίκας, οι κοινωνικές συμβάσεις και το δικαίωμα στην προσωπική επιλογή εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενα έντονης συζήτησης, το έργο παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο. Ο «Ματωμένος Γάμος» είναι μια κραυγή απέναντι σε κάθε κοινωνία που επιχειρεί να επιβάλει στους ανθρώπους πώς πρέπει να αγαπούν, να ζουν και να ονειρεύονται. Και αυτή ακριβώς η δυνατότητα του έργου να ξεπερνά την εποχή και τον τόπο της δημιουργίας του, είναι που εξακολουθεί να το καθιστά τόσο πολύτιμο και αναγκαίο στο σύγχρονο θέατρο. Το ανέβασμα του από το Θεσσαλικό Θέατρο και τον Κώστα Τσιάνο αποτελεί μια καλοδουλεμένη παράσταση που διακρίνεται για την ποιότητά της, για το σεβασμό απέναντι στο έργο του Λόρκα και για τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών.
Σχόλια για αυτό το άρθρο