ΤΩΡΑ |
Δεν ξέρω πόσες φορές την ημέρα σκέφτομαι τον Γιώργο. Έχω χάσει τον λογαριασμό. Μπορεί να κάνω κάτι εντελώς άσχετο και ξαφνικά να μου έρθει στο μυαλό μια ατάκα του, ένα από τα αστεία του, μια συζήτησή μας. Να πιάσω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι πρέπει να του πω κάτι. Και αμέσως μετά να συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ.
Πέρασε πάνω από ένας μήνας και εξακολουθώ να μιλάω γι’ αυτόν στον ενεστώτα. Δεν μου βγαίνει αλλιώς. Ούτε έχω καταφέρει να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και δεν θα ακούσω τη φωνή του. Εκείνη τη χαρακτηριστική φωνή που ακόμη και στην πιο απλή κουβέντα είχε κάτι θεατρικό, κάτι απρόβλεπτο, κάτι εντελώς δικό του.
Τον τελευταίο καιρό διαβάζω όσα γράφει ο κόσμος για εκείνον και συγκινούμαι πραγματικά. Τελικά δεν είχα καταλάβει ούτε εγώ, που τον ήξερα τόσα χρόνια, πόσο βαθιά είχε μπει στις ζωές των ανθρώπων. Πόσο τον αγαπούσαν. Και πόσο εξακολουθούν να τον αγαπούν.
Και τώρα, με τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως για τον θάνατό του, μαζί με τη θλίψη έρχεται και ο θυμός.
Γιατί ο Γιώργος δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος τραγουδιστής που χάσαμε. Ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, που είχε ακόμη τόσα να κάνει, τόσα να πει, τόσα να ζήσει.
Και δεν μπορώ να χωνέψω ότι δεν είναι πια εδώ.
Τον γνώρισα πριν γίνει ο Μαζωνάκης. Πριν αποκτήσει αυτό το τεράστιο κοινό, πριν γίνει ο καλλιτέχνης που μπορούσε με μία κίνηση, μία λέξη, ένα βλέμμα να καθηλώσει χιλιάδες ανθρώπους. Γνώρισα ένα πανέξυπνο, αστείο, ιδιαίτερο παιδί, με μια σπάνια αντίληψη για τους ανθρώπους και έναν εντελώς δικό του τρόπο να βλέπει τη ζωή.
Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος. Ευτυχώς. Οι πραγματικά ενδιαφέροντες άνθρωποι σπάνια είναι εύκολοι. Είχε αντιφάσεις, ευαισθησίες, πείσματα, χιούμορ που δεν μπορούσες να προβλέψεις. Ήταν κοινωνικός και αντικοινωνικός μαζί. Μπορούσε να σε κάνει να γελάς μέχρι δακρύων και την επόμενη στιγμή να σου πει κάτι τόσο ουσιαστικό που να σε αφήσει σιωπηλό.
Ήταν αυθεντικός. Μια λέξη που έχει κακοποιηθεί τόσο πολύ στις μέρες μας, αλλά στον Γιώργο ταίριαζε απόλυτα.
Και τώρα έρχονται τα νέα στοιχεία για τον θάνατό του. Οι τοξικολογικές εξετάσεις, οι ουσίες που ανιχνεύθηκαν, οι ιατρικές πράξεις, οι καταθέσεις, τα ερωτήματα που πληθαίνουν. Η μιδαζολάμη, η προποφόλη, η φλουμαζενίλη. Λέξεις που μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν είχαν καμία θέση στη δική μου ιστορία με τον Γιώργο και που σήμερα τις ακούω με έναν κόμπο στο στομάχι.
Η οριστική ιατροδικαστική απάντηση για το τι ακριβώς προκάλεσε τον θάνατό του παραμένει κρίσιμη. Δεν θέλω να υποκαταστήσω ούτε τους επιστήμονες ούτε τη Δικαιοσύνη. Θέλω όμως να μάθω την αλήθεια. Ολόκληρη. Χωρίς υπεκφυγές, χωρίς προστατευτικές σιωπές, χωρίς κανέναν να θεωρεί ότι μπορεί να ξεφύγει από την ευθύνη που ενδεχομένως του αναλογεί.
Γιατί πίσω από κάθε εργαστηριακό εύρημα υπάρχει ένας άνθρωπος που χάθηκε. Και πίσω από αυτόν τον άνθρωπο υπάρχουν εκατομμύρια αναμνήσεις.
Εκείνο όμως που με συγκλονίζει σχεδόν όσο και η απώλειά του είναι ο κόσμος του.
**Τι υπέροχο κοινό έχει ο Γιώργος Μαζωνάκης!**
Όχι απλώς θαυμαστές. Ανθρώπους που τον αγαπούν πραγματικά. Που δεν τον αντιμετωπίζουν σαν ένα είδωλο της πίστας, αλλά σαν δικό τους άνθρωπο. Που συνεχίζουν να ακούν τα τραγούδια του, να μοιράζονται στιγμές του, να γράφουν γι’ αυτόν με μια τρυφερότητα που δεν αγοράζεται και δεν κατασκευάζεται από κανένα επικοινωνιακό επιτελείο.
Αυτό το κοινό είναι ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη της αξίας του.
Γιατί η επιτυχία μπορεί να μετρηθεί σε εισιτήρια, πωλήσεις, προβολές και αριθμούς. Η αγάπη όμως μετριέται διαφορετικά. Από το πόσο λείπεις όταν δεν είσαι πια εκεί.
Και ο Γιώργος λείπει πολύ.
Σκέφτομαι πόσο παράξενος είναι ο κόσμος του θεάματος. Την ώρα που ένας τόσο σημαντικός καλλιτέχνης έχει φύγει με αυτόν τον τραγικό τρόπο και αναζητούμε ακόμη απαντήσεις, αλλού παρακολουθούμε ατελείωτες δημόσιες αντιπαραθέσεις, λογαριασμούς εκατομμυρίων, εγωισμούς, απαιτήσεις, παρασκήνια και τα γνωστά τερτίπια των πλουσίων.
Άνθρωποι που έχουν αποκτήσει σχεδόν τα πάντα εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην τους φτάνει τίποτα.
Ποιος πήρε περισσότερα, ποιος δικαιούται περισσότερα, ποιος είχε τον πρώτο λόγο, ποιος αδικήθηκε, ποιος θα κρατήσει το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.
Και αναρωτιέμαι: **Τελικά, πόσα χρήματα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να αισθανθεί πλούσιος; Και πόσο φτωχός μπορεί να είναι κάποιος που τα έχει όλα;**
Δεν υποτιμώ τις επαγγελματικές διαφορές κανενός. Αλλά υπάρχουν στιγμές που η ίδια η ζωή μάς υποχρεώνει να ξαναδούμε την κλίμακα των αξιών μας.
Ο θάνατος του Γιώργου είναι μία από αυτές.
Εκείνος είχε κάτι που δεν μπορεί να αγοραστεί. Είχε ταυτότητα. Δεν χρειαζόταν να αποδείξει ότι ήταν διαφορετικός. Ήταν. Δεν ακολουθούσε τη μόδα, την περνούσε μέσα από τον δικό του κόσμο. Δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αρεστός σε όλους. Και γι’ αυτό ακριβώς αγαπήθηκε τόσο βαθιά.
Δεν ήταν προϊόν. Ήταν προσωπικότητα.
Και μέσα σε όλο αυτό το βαρύ, δύσκολο και συχνά εξοργιστικό διάστημα, θέλω να σταθώ και σε κάτι που θεωρώ σημαντικό.
Στον Νίκο Ευαγγελάτο και στην ομάδα του *Live News* στο MEGA.
Παρακολουθώ τη δουλειά τους και αισθάνομαι την ανάγκη να τους συγχαρώ δημόσια. Η επιμονή τους στη διερεύνηση της υπόθεσης, τα στοιχεία που παρουσιάζουν, οι μαρτυρίες, οι επιστημονικές τοποθετήσεις και η συνεχής δημοσιογραφική έρευνα δείχνουν τι μπορεί να πετύχει η τηλεόραση όταν αντιμετωπίζει μια υπόθεση ως ζήτημα ουσίας και όχι ως ένα ακόμη τηλεοπτικό θέαμα.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στον αστυνομικό συντάκτη Βασίλη Λαμπρόπουλο για τη συμβολή του στις αποκαλύψεις.
Ο Νίκος Ευαγγελάτος έχει κάτι που προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν χρειάζεται να φωνάζει για να ακουστεί. Έχει αυτή τη χαρακτηριστική γλυκιά φωνή, έναν ήρεμο τρόπο παρουσίασης, μια ευγένεια που δεν ακυρώνει την αποφασιστικότητά του. Και μια ταπεινότητα στην παρουσία του, παρότι βρίσκεται τόσα χρόνια στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης.
Δεν επιδιώκει να γίνει ο ίδιος σημαντικότερος από την είδηση.
Σε μια τηλεόραση όπου συχνά η ένταση συγχέεται με τη δημοσιογραφία και ο θόρυβος με την αποκάλυψη, αυτή η προσέγγιση έχει ιδιαίτερη αξία.
**Πεντάστερη τηλεόραση, με έναν παρουσιαστή που δεν χρειάζεται να συμπεριφέρεται σαν σταρ για να είναι κορυφαίος στη δουλειά του.**
Και για μένα, που γνώρισα τον Γιώργο ως άνθρωπο και όχι μόνο ως καλλιτέχνη, έχει σημασία να συνεχίσει να αναζητείται η αλήθεια. Με επιμονή, με στοιχεία και με σεβασμό.
Δεν θέλω ο θάνατός του να γίνει απλώς ένα ακόμη μεγάλο τηλεοπτικό θέμα που κάποια στιγμή θα αντικατασταθεί από το επόμενο.
Θέλω να μάθουμε τι συνέβη.
Θέλω να αποδοθεί δικαιοσύνη, όπου και εφόσον προκύπτουν ευθύνες.
Κυρίως, όμως, θέλω να μη χαθεί μέσα στις λεπτομέρειες της υπόθεσης ο ίδιος ο Γιώργος.
Ο Γιώργος που γελούσε. Που αγαπούσε τη θάλασσα, τις παράξενες διαδρομές, τα ωραία ρούχα, τη μουσική, την τέχνη, τις απρόβλεπτες συζητήσεις. Που είχε την πίστη του και τις προσωπικές του τελετουργίες. Που μπορούσε να είναι τόσο γενναιόδωρος στις πιο αθόρυβες στιγμές.
Ο Γιώργος που μου έγραφε «Σ’ αγαπάω».
Δεν ξέρω πότε θα πάψω να σκέφτομαι ότι κάπου βρίσκεται και θα ξαναμιλήσουμε. Ίσως ποτέ. Ίσως αυτή να είναι τελικά η μορφή που παίρνει η αγάπη όταν χάνει τον παραλήπτη της. Συνεχίζει να υπάρχει, αλλά δεν έχει πού να φτάσει.
Κοιτάζω τον κόσμο του και συγκινούμαι. Γιατί βλέπω ότι δεν είμαι μόνη μου σε αυτό.
Τον κουβαλούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα τους. Ο καθένας με τον δικό του Γιώργο. Με ένα τραγούδι, μια συναυλία, μια ανάμνηση, μια φράση.
Και σκέφτομαι πόσο μικρά είναι τελικά όλα εκείνα για τα οποία οι άνθρωποι καταναλώνουν τη ζωή τους. Οι περιουσίες, οι τίτλοι, οι δημόσιες νίκες, οι ατέλειωτοι ανταγωνισμοί. Πόσο ασήμαντα μοιάζουν μπροστά σε μια ανθρώπινη απουσία που δεν αναπληρώνεται.
Ο Γιώργος έφυγε αφήνοντας πίσω του κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια σπουδαία καριέρα.
Άφησε αγάπη.
Και όσο περνούν οι μέρες, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι αυτή είναι η μοναδική περιουσία που έχει πραγματικά σημασία.
**Γιατί στο τέλος δεν μετράει πόσα απέκτησες. Μετράει πόσοι άνθρωποι θα ήθελαν να είχες μείνει λίγο ακόμη.**
Και τον Γιώργο τον θέλαμε εδώ. Πολύ.
Σχόλια για αυτό το άρθρο