Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο: Συνέντευξη με το θίασο

Μετά την επιτυχία και τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, της πρώτης σεζόν, το έργο της Μάρτα Μπουτσάκα «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» σε μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ, – Δημήτρη Ψαρρά και σκηνοθεσία του Αποστόλη Ψαρρού, συνεχίζεται μέχρι τις 9 Νοεμβρίου στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός. Η παράσταση έχει ανατροπές και ενθουσιάζει το κοινό που την παρακολουθεί καθηλωμένο. Όλα αρχίζουν όταν τρεις άνθρωποι (ένα κορίτσι 12 ετών, μια νεαρή γυναίκα και ένας μεσήλικας) που επέβαιναν στο ίδιο όχημα, γεγονός για το οποίο οι οικείοι τους δεν ήταν ενημερωμένοι, έχουν ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα και μεταφέρονται στα επείγοντα. Οι συγγενείς τους στην αίθουσα αναμονής ξεδιπλώνουν την υπόθεση. Πώς βρέθηκαν αυτοί οι τρεις άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο; Άγνωστες πτυχές από τις ζωές τους έρχονται στο φως, αποκαλύπτοντας κρυφές σχέσεις και ψυχολογικές πληγές. Ένα τροχαίο στέκεται η αφορμή για να διερευνηθούν βαθιά οικογενειακά θέματα, να δοκιμαστούν οι χρόνιες δομημένες σχέσεις, και να αμφισβητηθούν όλα τα κοινωνικά στερεότυπα. Η παράσταση είναι αφιερωμένη σε όσα έπρεπε να ειπωθούν και δεν ειπώθηκαν ποτέ. Οι τρεις ταλαντούχοι πρωταγωνιστές της παράστασης Ευγενία Παναγοπούλου, Ιωάννα Ανεμογιάννη και Αποστόλης Ψαρρός μιλούν για τα συναισθήματα που ένιωσαν από την πρώτη επαφή τους με το έργο, τα σχόλια που δέχονται από το κοινό, τα στερεότυπα που αντιμετωπίζουν και για πολλά άλλα στην παρακάτω αποκλειστική συνέντευξη.

ΣχετικάΆρθρα

-Ποια ήταν η πρώτη επαφή με το έργο;

Αποστόλης Ψαρρός: Έπειτα από αναζήτηση έργου με 3 χαρακτήρες και σύσταση της συνεργάτιδας μεταφράστριας Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, διάβασα αυτό το έργο μονορούφι και το ερωτεύτηκα απ’ την πρώτη στιγμή.

Ευγενία Παναγοπούλου: Διαβάζοντας το έργο. Με τον Αποστόλη Ψαρρό που έχει σκηνοθετήσει και παίζει στην παράσταση. Είχαμε επιλέξει πριν τρία χρόνια και είχαμε κάνει ένα άλλο έργο της Μάρτα Μπουτσάκα την «Ρίτα» σε μετάφραση εννοείται της Μαρίας Χατζιεμμανουήλ, έτσι μάθαμε την συγγραφέα και είχαμε τη χαρά να την γνωρίσουμε από κοντά. Ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο και γράφει για αυτόν μας ταίριαξε απ΄ την πρώτη στιγμή. Διαβάζοντας λοιπόν και αυτό της το έργο ήρθαμε αντιμέτωποι με έναν άλλο κόσμο, με έναν κόσμο που αποφασίσαμε ακαριαία ότι θέλαμε να μπούμε!

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Ένα βράδυ που μαγείρευα με πήρε ο Αποστόλης τηλέφωνο για να μοιραστεί μια ιδέα που είχε για ένα έργο. Μου το έστειλε και έκατσα να το διαβάσω κατευθείαν. Μη σας τα πολυλογώ, μια ώρα που μου πήρε για να το διαβάσω δεν ξεκόλλησα με αποτέλεσμα να ξεχάσω το φαγητό που τελικά κάηκε.

-Πώς νιώσατε μετά την πρώτη ανάγνωση;

Αποστόλης Ψαρρός: Δεν κατάλαβα τι με χτύπησε. Ένιωσα ότι με πάτησε τρένο. Τρομερή πλοκή, χαρακτήρες και ανατροπή.

Ευγενία Παναγοπούλου: Δύσκολα. Διαβάζοντας ένα θεατρικό έργο βλέπεις – νιώθεις σαν θεατής. Αυτό το ξεβόλεμα ένιωσα. Ένιωσα μια τεράστια ευθύνη να υποδυθώ το ρόλο της μάνας. Κατάλαβα και ήξερα ότι είναι κάτι που θέλω να κάνω και πόσο μάλλον με τον ανθρώπους που το κάνουμε παρέα.

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Ένιωσα περίεργα. Η γραφή του έργου είναι πολύ ευανάγνωστη, ζωντανή και καθημερινή που αμέσως σε κάνει να πλάθεις και να κλειδώνεις τους χαρακτήρες στο κεφάλι σου. Όταν πια το τελείωσα, συνειδητοποίησα ότι είχα πέσει τελείως έξω

-Ποια είναι τα σχόλια από τους θεατές;

Αποστόλης Ψαρρός: Λαμβάνουμε μεγάλη ανταπόκριση που εμπεριέχει ευαισθητοποίηση και έντονο προβληματισμό.

Ευγενία Παναγοπούλου: Είναι υπέροχα τα σχόλια τους. Τόσο για το έργο, όσο και για τις επιλογές μας ως ηθοποιοί και του Αποστόλη ως σκηνοθέτη. Χαίρομαι όταν λένε ότι αιφνιδιάστηκαν με το τέλος και πόσο τους κράτησε η ιστορία και περίμεναν με αγωνία να δουν τι θα γίνει. Το κοινό που θα επιλέξει εμάς ξέρω ότι είναι ένα απαιτητικό κοινό. Ένα κοινό που αγαπάει το θέατρο και ξέρει. Δεν είναι ένα κοινό που είδε φως και μπήκε. Άρα σε αυτή την παράσταση θα πρέπει να δώσουμε το 100 τις 100 μας. Και αυτό κάνουμε.

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Η πιο συχνή φράση που λαμβάνουμε από τους θεατές βγαίνοντας από το θέατρο είναι « μπράβο πολύ ωραίο, μας διαλύσατε λίγο στο τέλος αλλά πολύ ωραίο».

-Η κοινωνία έχει ακόμα πολλά στερεότυπα, εσείς έχετε τέτοια βιώματα;

Αποστόλης Ψαρρός: Όντας άνθρωπος περασμένης γενιάς, η παιδική, εφηβική και μετέπειτα πορεία της ζωής μου είναι γεμάτη από τέτοια δυστυχώς. Το ευτύχημα σ’ αυτό είναι ότι δεν υπήρχε κάτι τέτοιο στην οικογένειά μου, που με μεγάλωσε με αγάπη, φροντίδα και στοργή.

Ευγενία Παναγοπούλου: Έχω γιατί τα βιώνω. Έχω γιατί είμαι γυναίκα. Γιατί κάνω αυτή τη δουλειά. Γιατί αναγκάζομαι να κάνω και μια άλλη δουλειά για να μπορέσω να ζήσω. Έχω γιατί έχω αποφασίσει να «μιλάω». Αποφάσισα να μην με ξανά φοβίσει κανείς και να μην σωπάσω. Αυτό είναι και το μήνυμα του έργου άλλωστε. Να μιλάμε για αυτά που θέλουμε και για αυτά που μας ξεβολεύουν. Να κοιταζόμαστε στα μάτια. Να είμαστε παρόντες!

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Ο λόγος που ένιωσα περίεργα διαβάζοντας το κείμενο, ήταν γιατί συνειδητοποίησα πως παρασύρθηκα από τα στερεότυπα. Πως σκέφτηκα σύμφωνα με αυτά. Σύμφωνα με το προφανές. Και δυστυχώς το προφανές πια είναι συνώνυμο του στερεότυπου.

-Ο ρόλος της οικογένειας σήμερα;

Αποστόλης Ψαρρός: Αυτός που είναι πάντα. Πάντα σπουδαίος, πάντα σημαντικός και δυστυχώς με διττή σημασία. Η ευχή, ή κατάρα.

Ευγενία Παναγοπούλου: Αναλόγως την οικογένεια. Υπάρχει η ελπίδα εκεί έξω. Όμως υπάρχει και πάρα μα πάρα πολύ απογοήτευση και δυστυχία. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι. Άνθρωποι δυστυχισμένοι. Εμείς έχουμε φτιάξει τη θεατρική μας οικογένεια και είμαστε ευτυχισμένοι.

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Δεν ξέρω τι συμβαίνει γενικά , προσωπικά όμως μεγάλωσα σε μια αγαπημένη οικογένεια. Όχι με την καλύτερη επικοινωνία αλλά με τις καλύτερες προθέσεις. Είναι η προστασία μου. Ό,τι κι αν μου συμβεί ξέρω ότι θα έχω την οικογένεια μου, δεν θα είμαι ποτέ μόνη μου.

-Θυμάσαι την πρώτη παράσταση που είδες στη ζωή σου;

Αποστόλης Ψαρρός: Θα πω αυτή που με έπεισε να γίνω επαγγελματίας ηθοποιός. Ήταν ο Ερρίκος ο τέταρτος, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρικίου στο Εθνικό Θέατρο Με πρωταγωνιστή τον Νίκο Καραθάνο.

Ευγενία Παναγοπούλου: Φυσικά! Η πρώτη μου παράσταση ήταν στο Θέατρο Πόρτα, «Η ωραία κοιμωμένη» και πρωταγωνιστούσε η Μυρτώ Αλικάκη. Μαγευτική. Θυμάμαι ακόμα το θαυμασμό που ένιωσα και πως μέσα μου επέλεξα ότι αυτό θα είναι το καταφύγιο, το σπίτι μου.

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Ήμουν περίπου 3 χρόνων όταν είδα την πρώτη μου παράσταση από λίγο μεγαλύτερα παιδιά στο θεατρικό παιχνίδι που πήγαινα σαν παιδί. Δεν θυμάμαι ακριβώς την πρώτη μου, γιατί ήμουν πολύ μικρή, θυμάμαι όμως όλα αυτά τα πρώτα χρόνια που ενθουσιαζόμουν με τα κουστούμια και τη ζωηράδα του θεάτρου.

-Είχες είδωλα όταν ήσουν παιδί;

Αποστόλης Ψαρρός: Τα πρότυπα μου ήταν αθλητές και κυρίως μπασκετμπολίστες!

Ευγενία Παναγοπούλου: Δυστυχώς ναι. Είναι παγίδα να έχει κάποιος είδωλα όμως είναι και αναγκαία γιατί αποτελούν ένα φάρο για να ξεκινήσεις.

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Φυσικά και είχα πολλές αφίσες στο δωμάτιο μου από ανθρώπους που θαύμαζα και ονειρευόμουν να τους συναντήσω αλλά ποτέ δεν είχα κάποιον που να θέλω να του μοιάσω. Όσο μεγαλώνω θαυμάζω όλο και περισσότερο ανθρώπους με δύναμη ψυχής που καταφέρνουν να ανταποκρίνονται με αξιοπρέπεια στην απαιτητική καθημερινότητα τόσο οικονομικά ή επαγγελματικά όσο και προσωπικά. Που δεν το βάζουν κάτω και κυνηγούν άκοποι τα όνειρα τους.

-Τι είναι για σένα το θέατρο;

Αποστόλης Ψαρρός: Τρόπος αφήγησης συναρπαστικών ιστοριών.

Ευγενία Παναγοπούλου: Είναι το σημείο που αναπνέω και δεν φοβάμαι ενώ ταυτόχρονα τρέμω .

Ιωάννα Ανεμογιάννη: Το θέατρο για μένα είναι ποιότητα ζωής και σαν θεατής και σαν ηθοποιός. Σε αναζωογονεί. Σε βάζει σε σκέψεις. Σε συγκινεί. Σε κάνει να γελάς.