Δημήτρης Φραγκιόγλου: «Η ισότητα και λιγοστεύει και παρερμηνεύεται»

Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου είναι ένας ηθοποιός με αξιοσημείωτη ερμηνευτική ευελιξία, ικανός να κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στη δραματική ένταση και την κωμική αποφόρτιση, υπηρετώντας κάθε φορά τις απαιτήσεις του θεατρικού κειμένου! Η μακρά καλλιτεχνική του διαδρομή τού έχει προσφέρει πολύτιμες εμπειρίες χωρίς να περιορίσει την ερμηνευτική του αναζήτηση σε δοκιμασμένες συνταγές ή σε εύκολες τυποποιήσεις. Αντιθέτως, η ουσία της υποκριτικής για αυτόν βρίσκεται στη δυνατότητα της διαρκούς ανανέωσης, στην εξερεύνηση διαφορετικών χαρακτήρων και στην τόλμη να βαδίζει σε άγνωστα μονοπάτια… Για εκείνον, το ουσιαστικό κριτήριο δεν είναι το όνομα ή η καθιερωμένη θέση του συγγραφέα, αλλά η ποιότητα του έργου, η δραματουργική του δύναμη και η δυνατότητα του να συνομιλεί με τον άνθρωπο και την εποχή του. Με αυτή την αντίληψη για τη θεατρική τέχνη βρίσκεται τώρα στη σκηνή του θεάτρου Τόπος Αλλού, πρωταγωνιστώντας στο έργο ’’ Το τελευταίο debate ή το μενού της επανάστασης’’ σε σύλληψη- σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή, μια παράσταση που αναμετριέται με το σύνθετο και διαχρονικά επίκαιρο ζήτημα της βίας. Με αφετηρία δύο εμβληματικές και ακραίες συγκρουσιακές μορφές, τον Ζαν Πολ Μαρά και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ , η παράσταση συνδυάζει το πολιτικό θέατρο με τη μαύρη ειρωνεία και τη μορφή του σύγχρονου δημόσιου debate, μετατρέποντας τη σκηνή σε πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης και ηθικού προβληματισμού. Η βία, άλλωστε, δεν περιορίζεται στη σωματική επιβολή- εκδηλώνεται μέσα από την κατάχρηση της εξουσίας, τον φανατισμό, την ιδεολογική αδιαλλαξία, την ταπείνωση του διαφορετικού και την επικίνδυνη πεποίθηση πως ένας μεγάλος σκοπός μπορεί να δικαιολογήσει κάθε μέσο. Η Ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένα πόσο εύκολα οι υψηλές διακηρύξεις περί ελευθερίας και δικαιοσύνης μπορούν να μετατραπούν σε άλλοθι για την καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο ίδιος ο Φραγκιόγλου δηλώνει την απέχθεια του προς τη βία σε κάθε της μορφή, ενώ αντιμετωπίζει το εγχείρημα ως ένα ενδιαφέρον θεατρικό πείραμα που δοκιμάζει τα όρια της σκέψης και της θεατρικής έκφρασης. Η συμμετοχή του σε μία τέτοια παράσταση φανερώνει και την πρόθεσή του να αναμετρηθεί με τα σύνθετα ιδεολογικά ζητήματα, να απομακρυνθεί από την ασφάλεια του οικείου και να αναζητήσει νέες υποκριτικές διαδρομές. Για τον ίδιο, άλλωστε, εκείνο που μένει τελικά από τη θεατρική διαδρομή είναι οι ουσιαστικές συνεργασίες, η δημιουργική συνάντηση ανθρώπων και η κοινή αναζήτηση. Γιατί το πολιτικό θέατρο οφείλει να προβληματίζει ακόμη και όταν ψυχαγωγεί, να προκαλεί τη σκέψη ακόμη και όταν επιστρατεύει την ειρωνεία και να αφήνει στο θεατή ερωτήματα που συνεχίζουν να ηχούν μέσα του πολύ μετά την αυλαία.Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη προσφορά μιας τέτοιας θεατρικής συνάντησης : να μας υπενθυμίζει πως η αληθινή επανάσταση δεν μπορεί να θεμελιώνεται στην απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, αλλά στην υπεράσπιση της ελευθερίας, της συνείδησης και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου.

ΣχετικάΆρθρα

Ανοχή: Έχει και τα όρια της. Μετά γίνεται δειλία…

Βία: Ξέσπασμα. Αποτέλεσμα πίεσης. Επιταχύνει και επισπεύδει αλλαγές σε καταστάσεις που δεν επιδέχονται αναβολή. Όταν οι κοινωνίες βρίσκονται στο περιθώριο.

Γενική αναταραχή παγκοσμίως: Αναδιανομή. Ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Δικαιοσύνη: Ισότητα σε πολιτικά δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Εξουσία: Επικράτηση. Ηγεμονία. Έλεγχος… Δεν εμπνέει σεβασμό και εμπιστοσύνη.

Ζήλος: Με κάνει καχύποπτο. Συχνά είναι η απόκρυψη του ψεύδους.

Ηθοποιός: Ακροβάτης στη ζωή. Παρ- εξηγημένη λέξη.