Γιώργος Πολυχρονιάδης: «Να μείνουμε πάντα παιδιά»

Ο Γιώργος Πολυχρονιάδης είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που δεν χρειάζονται μεγάλες διακηρύξεις για να αποδείξουν την αξία τους! Η διαδρομή τους μιλά από μόνη της, με τη δύναμη της δημιουργίας, τη συνέπεια της καλλιτεχνικής παρουσίας και, πάνω από όλα, με την ακεραιότητα του ανθρώπου. Σε μία εποχή όπου συχνά η προβολή διεκδικεί μεγαλύτερο χώρο από την ουσία, εκείνος εξακολουθεί να πορεύεται με σεμνότητα, ήθος, ταπεινότητα και αξιοπρέπεια, διατηρώντας αναλλοίωτη εκείνη την εσωτερική ευγένεια που αποτελεί το πολυτιμότερο γνώρισμα ενός αληθινού καλλιτέχνη! Γιατί η πραγματική καταξίωση δεν μετριέται μόνο με τις επιτυχίες, τα χειροκροτήματα ή τη διάρκεια μιας καριέρας, αλλά και με τον τρόπο που ένας άνθρωπος στέκεται απέναντι στην τέχνη του, στους συναδέλφους του και στο κοινό που τον ακολουθεί.. Η σχέση του Γιώργου Πολυχρονιάδη με τη μουσική δεν υπήρξε ποτέ μία περιστασιακή επιλογή, αλλά μία βαθιά, σχεδόν έμφυτη ανάγκη έκφρασης που γεννήθηκε πολύ νωρίς και εξελίχθηκε σε συνοδοιπόρο ολόκληρης της ζωής του. Από την ηλικία των επτά μόλις ετών, όταν τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από το παιχνίδι, εκείνος είχε ήδη αρχίσει να ανακαλύπτει τον δικό του κόσμο μέσα από τις νότες, παίζοντας μουσικά όργανα, ανάμεσα τους και το ακορντεόν, και τραγουδώντας παράλληλα. Αυτή η τόσο πρώιμη επαφή με τη μουσική μαρτυρά μια έμφυτη κλίση, αλλά και μια εσωτερική ανάγκη να επικοινωνεί με τους ανθρώπους μέσα από τη μελωδία και το τραγούδι. Η μουσική γι’ αυτόν έγινε προσωπική εξομολόγηση και δημιουργικός προορισμός. Και όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει με τη μουσική μέσα του, δεν αρκείται απλώς να ερμηνεύει τις δημιουργίες των άλλων. Αναζητά τη δική του φωνή, τη δική του πρόταση, τη δική του δυνατότητα να αφήσει ένα ξεχωριστό αποτύπωμα. Για τον Γιώργο Πολυχρονιάδη, άλλωστε, η πραγματική έμπνευση βρίσκεται στη δημιουργία εκ του μηδενός: στη χαρά να γεννάς κάτι που προηγουμένως δεν υπήρχε, να μετατρέπεις μία ιδέα σε τραγούδι, ένα συναίσθημα σε μουσική, μία εσωτερική αναζήτηση σε έργο που μπορεί να συναντήσει την ψυχή των άλλων. Αυτή η αντίληψη φανερώνει τον δημιουργό που δεν επαναπαύεται στην ευκολία, αλλά συγκινείται από την ίδια τη διαδικασία της γέννησης ενός καλλιτεχνικού έργου. Γιατί η δημιουργία είναι μία πράξη βαθιά προσωπική, αλλά ταυτόχρονα γενναιόδωρη: ξεκινά από μέσα σου για να καταλήξει στους άλλους. Το 1979 αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό στην καλλιτεχνική του πορεία! Εκείνη τη χρονιά απέσπασε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού με το ‘’Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη γη’’, ένα τραγούδι σε δική του σύνθεση και στίχους της Σάσας Μανέτα. Η διάκριση αυτή δεν ήταν απλώς μία στιγμή επιτυχίας, αλλά μία ουσιαστική αναγνώριση της δημιουργικής του υπόστασης. Η σύνθεση ενός τραγουδιού απαιτεί ευαισθησία, μουσική αντίληψη, έμπνευση και την ικανότητα να προσφέρεις μορφή σε κάτι που αρχικά υπάρχει μόνο ως ιδέα. Και το γεγονός ότι ο Γιώργος Πολυχρονιάδης βρέθηκε στην κορυφή μιας τέτοιας διοργάνωσης με δική του μουσική δημιουργία, αναδεικνύει μία σημαντική διάσταση της προσωπικότητάς του: δεν υπήρξε μόνο μία χαρακτηριστική φωνή του ελληνικού τραγουδιού, αλλά και ένας καλλιτέχνης με μουσικές αναζητήσεις και προσωπικό μουσικό λόγο. Η φωνή του, με τη χαρακτηριστική, ιδιαίτερη και ελαφρώς βραχνή χροιάτης, αποτελεί ένα από τα αναγνωρίσιμα γνωρίσματά του. Έχει εκείνη την ιδιοσυγκρασιακή ποιότητα που δεν επιδιώκει να μοιάσει σε καμία άλλη, επειδή διαθέτει τη δική της φυσιογνωμία ,τη δική της θερμοκρασία, τη δική της εκφραστική σφραγίδα. Στο τραγούδι, άλλωστε, η τεχνική και η ταυτότητα της φωνής έχουν τη σημασία τους, αλλά η προσωπική ταυτότητα της φωνής είναι εκείνη που χαρίζει στον ερμηνευτή τη δυνατότητα να ξεχωρίζει και να παραμένει στη μνήμη. Η φωνή του Γιώργου Πολυχρονιάδη δεν είναι απλώς ένα μέσο ερμηνείας- είναι μέρος της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας, ένα ηχητικό αποτύπωμα που συνδέεται με τη διαδρομή, τις εμπειρίες και την ιδιαίτερη αισθητική του. Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του κατέχει και το ραδιόφωνο, ο μεγάλος του έρωτα, όπως ο ίδιος το αντιμετωπίζει. Και αυτή η αγάπη έχει τη δική της ξεχωριστή σημασία, γιατί το ραδιόφωνο είναι ένας κόσμος που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δύναμη της φωνής, στη φαντασία και στην αόρατη, αλλά βαθιά ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα σε εκείνον που εκπέμπει και σε εκείνον που ακούει. Δεν χρειάζεται εικόνα για να δημιουργήσει οικειότητα, ούτε εντυπωσιασμός για να γεννήσει συγκίνηση. Χρειάζεται αλήθεια, αμεσότητα και προσωπικότητα και την ικανότητα να κάνεις τον ακροατή να αισθανθεί πως του μιλάς ξεχωριστά. Ο Γιώργος Πολυχρονιάδης φαίνεται να αναγνωρίζει ακριβώς αυτή τη μαγεία, τη δυνατότητα μιας φωνής να ταξιδεύει, να συντροφεύει, να ξυπνά αναμνήσεις και να γίνεται μέρος της καθημερινότητας των ανθρώπων. Εξίσου αποκαλυπτικός για το χαρακτήρα του είναι ο τρόπος με τον οποίον μιλάει για τους συναδέλφους του. Αναφέρεται με αγάπη στον Λάκη Τζορντανέλλι και στην Μπέσσυ Αργυράκη, δύο καλλιτέχνες με τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι, με τους οποίους συναντήθηκε στη συναυλία ‘’Τα καλύτερα μας χρόνια’’ που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Η συνάντηση αυτή είχε τη γοητεία μιας μουσικής αναδρομής, αλλά και τη δύναμη μιας κοινής καλλιτεχνικής μνήμης. Τραγούδια, πρόσωπα και στιγμές που συνδέονται με διαφορετικές περιόδους της ζωής μας μπορούν να λειτουργήσουν σαν γέφυρες ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, υπενθυμίζοντας μας πως η μουσική δεν είναι απλώς ένα άκουσμα, αλλά ένα κομμάτι της προσωπικής και συλλογικής μας ιστορίας. Και είναι όμορφο να συναντά κανείς έναν καλλιτέχνη που αναφέρεται στους συναδέλφους του με εκτίμηση και τρυφερότητα. Η αληθινή καλλιτεχνική ευγένεια δεν εκδηλώνεται μόνο επάνω στη σκηνή, αλλά έξω από αυτήν στον τρόπο που αναγνωρίζεις την πορεία του άλλου, που χαίρεσαι με τη συνύπαρξη και που αντιλαμβάνεσαι την τέχνη ως τόπο συνάντησης και όχι ανταγωνισμού. Η στάση αυτή ταιριάζει στον Γιώργο Πολυχρονιάδη, έναν άνθρωπο που μοιάζει να εκτιμά τις ανθρώπινες σχέσεις και να κρατά μέσα τους ζωντανή τη χαρά της κοινής δημιουργίας. Πίσω από τις επιτυχίες, τις μουσικές διαδρομές, τις αναμνήσεις ξεχωρίζει τελικά η φιλοσοφία ζωής ενός ανθρώπου που δεν έχει χάσει την επαφή του με τα ουσιώδη. Η ευχή του να έχει υγεία και να παραμένουμε πάντοτε παιδιά δεν είναι απλώς μία αυθόρμητη φράση αισιοδοξίας. Κρύβει μια ολόκληρη στάση απέναντι στο χρόνο και στη ζωή. Να μεγαλώνουμε χωρίς να σκληραίνουμε. Να αποκτούμε εμπειρίες χωρίς να χάνουμε την περιέργειά μας. Να γνωρίζουμε τις δυσκολίες του κόσμου, αλλά να διατηρούμε μέσα μας τη δυνατότητα να συγκινούμαστε, να ονειρευόμαστε και να δημιουργούμε. Να μην σβήνει εκείνη η σπίθα που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται με τα απλά, να ανακαλύπτει το καινούργιο και να προσμένει το αύριο με ανοιχτή καρδιά. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το μυστικό της δικής του διαδρομής: η ικανότητα να παραμένει συνδεδεμένος με το παιδί που υπήρξε, με εκείνο το επτάχρονο αγόρι που έπιανε το ακορντεόν, ανακάλυπτε τους ήχους και τραγουδούσε χωρίς να γνωρίζει ακόμη πόσο μακριά θα μπορούσε να τον οδηγήσει η αγάπη του για τη μουσική. Εκείνο το παιδί εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στον καλλιτέχνη, όχι ως ανάμνηση ενός μακρινού παρελθόντος, αλλά ως πηγή έμπνευσης, δημιουργικότητας και χαράς

ΣχετικάΆρθρα

Αναμνήσεις: Η πιο γλυκιά μου ανάμνηση τα πέντε Α’ βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1979 με το τραγούδι μου ”Αν ξανακατεβείς Χριστέ στη γη μας”. Σύνθεση δική μου, στίχοι Σάσας Μανέτα. Μαγική βραδιά που δεν θα ξεχάσω ποτέ!

Βιώματα: Η αγάπη μου για τη μουσική από παιδί 7 χρόνων, έπαιζα αυτοδίδακτα, ακορντεόν,τραγουδούσα και μόλις είδα στον κινηματογράφο την πρώτη ταινία των Beatles αποφάσισα πως θα ασχοληθώ με τη μουσική

Γονείς: Οι άνθρωποι που με ανέθρεψαν και μου έδωσαν το αξιακό σύστημα με το οποίο πορεύομαι…

Διαχρονικότητα: Πάντα προτιμούσα τη διαχρονικότητα και ίσως είναι ένας λόγος που κάποια τραγούδια μου έγιναν διαχρονικά ύστερα από τόσα χρόνια. Δεν με ενδιέφερε ποτέ η εφήμερη επιτυχία. Ήθελα ό,τι κάνω να έχει διάρκεια

Έμπνευση: Μεγάλη λέξη η έμπνευση.Πιστεύω πως είναι λανθασμένος ο όρος έτσι όπως τον χρησιμοποιούμε και τον χαρακτηρίζουμε σήμερα. Όσοι γράφουμε μουσική, αυτό που δημιουργούμε είναι αποτέλεσμα μουσικών ακουσμάτων, πείρας, προσωπικού γούστου και του ανάλογου ταλέντου που κρύβει ο καθένας μας. Τη λέξη ”έμπνευση” την αντιμετωπίζω με ταπεινότητα γιατί στην ουσία έμπνευση είναι κάτι που ανακαλύπτει κάποιος που δεν έχει ξανασυμβεί σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης. Έμπνευση είχε ο Μπαχ,ο Μπετόβεν και όσοι χαράξανε νέους δρόμους και κανόνες στη μουσική που τους ακολουθούν όλοι μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα ο Γιόχαν Στράους διαίρεσε ρυθμικά το 4 δια του 3 για πρώτη φορά (δηλαδή το ρυθμό Βαλς) πράγμα που δεν είχε σκεφτεί κανείς. Αυτό είναι πραγματική έμπνευση. Δηλαδή να κάνεις κάτι εκ του μηδενός.

Ζήλος: Το να επιδιώκεις κάτι με πολύ αγάπη επειδή σου αρέσει!

Ήθος: Αυτονόητο για να αγαπάς και κυρίως για να σε αγαπούν , αλλά και να σε εκτιμούν…

Θεός: Ο καθένας μας έχει τον δικό του μέσα του

Ιδεαλισμός: Καθαρά προσωπικό θέμα του καθενός κι εξαρτάται πώς τον αντιμετωπίζει.

Καλλιτεχνικά σχέδια: Κάποια που ήθελα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Μεγαλώνοντας τα όνειρα επικεντρώνονται κυρίως στην υγεία.

Λάκης Τζορντανέλλι & Μπέσσυ Αργυράκη: Φίλοι και καλοί συνάδελφοι από τα νεανικά μας χρόνια. Άπειρες εμφανίσεις, περιοδείες και συνεργασίες που σημάδεψαν την εποχή μας.

Μελωδία: Προτιμώ τον όρο αρμονία γιατί επάνω σε αυτήν ακουμπάει και ακούγεται καλή μια μελωδία. Χωρίς αρμονία είναι φτωχή και γυμνή…

Νοσταλγία: Ζούμε όλοι με αυτή και προσωπικά μου γεμίζει τη ζωή. Μου αρέσει να…νοσταλγώ!

Ξένοι ή Έλληνες τραγουδιστές; Θα απαντήσω….καλοί τραγουδιστές.

Όνειρα: Έκανα τόσα πολλά που αισθάνομαι πλήρης!

Παρόν: Μου αρέσει αυτή η περίοδος της ζωής μου. Όλες έχουν τη χάρη τους.

Ραδιόφωνο: Ο μεγάλος μου έρωτας! Έχω κάνει παραγωγός,διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού (ΚΑΝΑΛΙ 1 90,4 Δημοτ.Ραδ.Στ. Πειραιά). ΄Εχω γράψει και ένα από τα καλύτερα τραγούδια μου γι’ αυτό. ΄΄Το ραδιόφωνο μου”

Στόχοι: Λίγοι και καθαρά προσωπικοί.