Το γεγονός ότι το πνεύμα και τα ενδιαφέροντά μας δεν είναι αμιγώς άσπρα ή μαύρα, δεν σημαίνει πως είναι και ασπρόμαυρα. Θέλω να πιστεύω ότι αν ο κατ’ εξακολούθηση μπουζουκόβιος φίλος μου είχε μια αγάπη για τον Ίρβιν Γιάλομ, με κάποιο τρόπο θα μου το είχε δείξει, ο γνωστικός του πλούτος κάπως θα ’χε αποτυπωθεί στον τρόπο ζωής του. Η ανακολουθία αυτή, λοιπόν, με οδηγεί αναπόδραστα σε μία δυσάρεστη διαπίστωση: Σε μία εποχή όπου η τεχνολογία της αυτοπροβολής έχει αναχθεί σε κυρίαρχο κοινωνικό φετίχ, αυτό που είμαστε, συγκρούεται με εκείνο που θα θέλαμε να είμαστε, με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο, και καθώς δεν υπάρχει τρόπος διάκρισης της ψευδούς από την έγκυρη πληροφορία, το αποτέλεσμα είναι ένας αχταρμάς μισής αλήθειας και ευσεβών πόθων.

Ακόμη, όμως, και στην περίπτωση των ατόμων που όντως έχουν χαλάσει τα μάτια τους διαβάζοντας το ένα βιβλίο μετά το άλλο, είναι κάπως απογοητευτική η σκέψη πως αντί για πολύτιμο θησαυρό, λογαριάζουν τους τίτλους ως κοσμική βιτρίνα και απόδειξη της πολιτισμικής τους ανωτερότητας. Αν κάτι σε μαθαίνει ένα καλό βιβλίο, αυτό είναι πως στην πραγματικότητα η γνώση δεν είναι ποτέ αρκετή και ποτέ δεν τελειώνει, σε αντίθεση με σένα, που όμως έχεις την πεπερασμένη ευλογία να κάνεις μερικές απλωτές στον ωκεανό της. Μοιραία, κάποιοι παρασύρθηκαν από το γόητρο της εξυπνάδας και ξέχασαν την ουσία της σοφίας.

Πέρα από τις εύλογες “κράμπες” του, βέβαια, το #bookchallenge μπορεί να αποτελέσει γόνιμη αφορμή ώστε το βιβλίο να ξαναγίνει επίκαιρο και ελκυστικό στις μάζες (έστω πρόσκαιρα) – κι αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι, ακόμα και υπό τους χρονικούς περιορισμούς που θέτει η κουλτούρα του ιντερνετικού trend. Καλό θα ήταν, ωστόσο, προτού σπεύσουμε να κλέψουμε λίγο κύρος από ένα εγνωσμένο ανάγνωσμα, να το ’χουμε διαβάσει κιόλας.

peoplegreece.com