ΤΩΡΑ |
Λίγες ώρες πριν ηχήσουν Οι Καμπάνες του Εdelweiss, ήχησαν καμπάνες βεντέτας (;) ανάμεσα στην Άννα Βίσση και στην Ασυγχώρητη Πέπη Ραγκούση. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η Άννα Βίσση δίνει συνέντευξη στην Εφημερίδα Των Συντακτών μιλώντας για πάρα πολλά θέματα. (Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη). Ανάμεσα σε όσα είπε, αναφέρει και το Γιώργο Νταλάρα. Στην ερώτηση:
– Εννοείτε ότι οι αμοιβές συνδέονται άμεσα με την ποιότητα;
Η απάντηση είναι: Ξέρω καλά πώς λειτουργεί το σύστημα. Δεν είναι μόνο τα τραγούδια, αλλά και οι χώροι, οι συνεργασίες. Βλέπεις τραγουδιστές ασυνεπείς, αντιφατικούς με τις εξαγγελίες τους περί έντεχνου. Ο Νταλάρας, για παράδειγμα, τι δουλειά είχε να δουλέψει με τον Ρέμο; Γιατί το έκανε; Για τα φράγκα το έκανε.
Μήπως αυτό ήταν που έκανε την Πέπη Ραγκούση, αδελφή της Άννας Νταλάρα, να γράψει το παρακάτω κείμενο;
Ανερυθρίαστα! Ούτε καν ένα απαλό ροζ στο μάγουλο, έτσι, ότι «με πήρε η ντροπή». Τόσο πολύ δηλαδή που αναρωτιέμαι αν είναι θράσος ή αφέλεια. Και τείνω να καταλήξω στο δεύτερο… Η Αννα Βίσση, που πρωταγωνιστεί στην …όπερα του Νίκου Καρβέλα «Καμπάνες του Εντελβάις» (ήδη η φράση έχει αυτοαναιρεθεί), έδωσε συνέντευξη στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Ενα παραλήρημα δηλαδή αμετροέπειας και ρήξης με την πραγματικότητα. Μία ανταπόκριση από το δικό τους παράλληλο σύμπαν που φαντάζομαι ότι θα έφερε σε δύσκολη θέση τη δημοσιογράφο που μίλησε μαζί της. Εκεί στη χώρα του «Βισσιστάν» λοιπόν, όπως στρίβεις για Μεγάλη Άρκτο, δεξιά από το Άλφα του Κενταύρου, το ωραιότερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ είναι το «Παραλύω». Ο Καρβέλας είναι το ίδιο πράγμα ή, τέλος πάντων, κάτι αντίστοιχο με τους Μπιτλς και τους Ρόλινγκ Στόουνς. Η «απόλυτη» έχει πει βέβαια λίγα «τραγουδάκια» αλλά ακριβώς το ίδιο έχουν κάνει η Αλεξίου, η Πρωτοψάλτη, η Αρβανιτάκη. Η όπερα είναι το φυσικό της περιβάλλον. Και δεν την ενδιέφερε ποτέ η εξωτερική της εμφάνιση.
Μέχρι εδώ η ανταπόκριση παραμένει στα όρια της γραφικότητας. Το πράγμα χοντραίνει όταν η γυναίκα που τραγούδησε το σάουντρακ του μεγάλου πάρτι και της ακόμη μεγαλύτερης φούσκας, πιστεύοντας προφανώς ότι όλοι εμείς έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, κάνει κριτική στον κόσμο της νύχτας. Αυτόν που με αυταπάρνηση θεμελίωσε και υπηρέτησε τόσα χρόνια. Την ενοχλούσε, λέει, πάντα η διαφορά μεταξύ πρώτου τραπεζιού και εξώστη. Τότε γιατί τη συντηρούσε; Γιατί, επίσης λέει, από ένα πρώτο τραπέζι μπορεί να βγουν τα μεροκάματα των μουσικών. Δηλαδή σε άλλες μουσικές σκηνές που τα πρώτα τραπέζια δεν κάνουν «ζημιές», οι μουσικοί δεν πληρώνονται; Επίσης τώρα την ενοχλούν και τα λουλούδια στην πίστα. Την κάνουν να νιώθει σαν στριπτιζέζ. Τώρα! Που δουλεύει στο θέατρο. Γιατί παλαιότερα (προφανώς τότε που τραγουδούσε ημίγυμνη αλλά δεν αισθανόταν στριπτιζέζ) τα λουλούδια είχαν μια ομορφιά.
Α, μην ξεχαστώ! Στην Αννα αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί θέλει να αποκατασταθεί ο πληγωμένος κόσμος. Για ποιον λόγο όμως; Για να βγει έξω, να πάει πάλι στα νυχτερινά μαγαζιά, να διασκεδάσει αφού η δική της δουλειά είναι να διασκεδάζει τον κόσμο. …Τι να πω; Αυτά λέει, αυτά σας λέω… Μια που τη γεμίσαμε την καρδάρα δηλαδή, μια που την κλωτσήσαμε… Δεν θα περίμενα να πει κάτι ουσιαστικό μία γυναίκα που είχε μεν τραγουδήσει Θεοδωράκη αλλά …δονήθηκε όταν άκουσε Καρβέλα. Η Βίσση (αναμφισβήτητα πρώτη στο είδος της αλλά τι είδος!) κατάλαβε ότι άλλαξαν τα πράγματα και έσπευσε, ως εξαιρετικός χαμαιλέων, να προσαρμοστεί με αυτοματισμό στη νέα «μόδα». Μόνο που εδώ δεν φτάνει να αλλάξει κουπ ή ρούχο. Η αλλαγή είναι θεμελιώδης και σε βάθος χρώματος. Γι’ αυτό και οι χαμαιλέοντες ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αυτό ας το έχουν κάποιοι υπόψη τους. Γενικά…
Όπως είναι φυσικό, μετά από αυτό, το διαδίκτυο πήρε φωτιά! Ο Στέλιος Κοντέας, επιμελητής και συγγραφέας του βιβλίου Άννα Βίσση, Η Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ, δίνει τη δική του απάντηση στην Ασυγχώρητη:
Η Άννα Βίσση δεν ασχολείται με μικρότητες, γιατί υπάρχει ένα αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ «απόλυτης» και μικροτήτων… Εγώ δεν εκπροσωπώ τους θαυμαστές της αλλά ούτε εκείνη. Διάβασα τυχαία το κείμενο της… «ασυγχώρητης», γιατί μου το έστειλε μια θαυμάστρια στο inbox μου… Και όσο και να θέλω να αδιαφορήσω και να μην ασχοληθώ, μου είναι αδύνατον, γιατί ξύνει πληγές που ματώνουν και… δεν συγχωρούνται με τίποτα! Αν εμείς έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, κάποιοι φαίνεται έχουν πάθει… ολική αμνησία! Ας τους βοηθήσουμε, λοιπόν, να επανέλθει η μνήμη τους!
– Κατ’ αρχάς, σε κανένα σημείο της συνέντευξης η Άννα δεν λέει ότι της αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ! Για την ακρίβεια, στο ερώτημα της δημοσιογράφου της «Εφημερίδας των Συντακτών»: «Σας αρέσει η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ;», η «απόλυτη» απαντάει: «Όσο αρέσει σε εκείνους που επιθυμούν την αλλαγή ελπίζοντας στην ισχύ των εξαγγελιών. Δεν είναι διπλωματική απάντηση. Μου αρέσει το μήνυμα που έστειλαν στην Ευρώπη: να μας ακούτε, να μας υπολογίζετε». Φαίνεται πως η «ασυγχώρητη» έχει μπερδέψει την «απόλυτη» με το εκδοτικό συγκρότημα που υπηρετεί, το οποίο επιδίδεται σε κυβιστήσεις εδώ και μισό αιώνα (από τα Ιουλιανά του 1965), ανάλογα με τις κυβερνήσεις και τα εκάστοτε συμφέροντά του… Μετά τις τελευταίες εκλογές, μάλιστα, η κυβίστηση είναι τόσο μεγάλη, που έχει προκαλέσει το χλευασμό σε όλα τα social media!
– Περισσότερο, προσωπικά, θα ήθελα να ρωτήσω την «Ασυγχώρητη» αν θυμάται ότι το ίδιο εκδοτικό συγκρότημα που “σταύρωνε”, με κάθε ευκαιρία –καταντώντας γραφικό–, την «απόλυτη» στις εποχές που αναφέρει, τη φιλοξένησε την εποχή των μνημονίων δύο φορές, με εξώφυλλο και συνέντευξη, σε περιοδικό κυριακάτικης έκδοσης (“ΒΗΜΑgazino”: 5/12/2010 και 16/3/2013); Ή ότι το ημερήσιο φύλλο και η ιστοσελίδα του υποχρεώθηκαν να γράψουν διθυράμβους για την ερμηνεία της Άννας Βίσση σε «Μάλα» και «Δαίμονες» (βλέπε: Χάρις Ποντίδα, εφημερίδα «Τα Νέα», 28/1/2002 και Έλσα Γράψα, ιστοσελίδα In.gr, 29/3/2013, αντίστοιχα); Εμείς, πάντως, δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε! Ούτε ότι ο καλλιτέχνης που υποστηριζόταν εξόφθαλμα, ανέκαθεν, από το συγκεκριμένο εκδοτικό συγκρότημα, κατέληξε να δεχτεί τη ρίψη γιαουρτιών! Η Άννα υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει, χωρίς καμία υποστήριξη κανενός διαπλεκόμενου ΜΜΕ. Λογοδοτεί μόνο στον κόσμο! Για εκείνη, άλλωστε, έχουν γράψει οι “Times” της Νέας Υόρκης, όταν την είδαν να ερμηνεύει στο “Madison Square Garden”… Όχι ελληνικά ΜΜΕ που διαφημίζονται ως σοβαρά, αλλά έχουν χάσει προ πολλού τη σοβαρότητά τους με το μουσικό ρατσισμό, τις παλινωδίες και τις κυβιστήσεις τους…
– Η Άννα τραγούδησε το «Πάμε Χαβάη» το 2007 ή ήταν μετενσάρκωσή της εκείνη που το έλεγε; Προφανώς και έχουν πει ΚΑΙ τραγουδάκια οι καθ’ όλα σεβαστές ερμηνεύτριες που αναφέρει η «απόλυτη» (για την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, οι συγκεκριμένες έχουν μιλήσει με πολύ κολακευτικά λόγια – σας παραπέμπω στη σελίδα 15 του βιβλίου για εκείνη που κυκλοφορεί αυτήν την εβδομάδα), απλά κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν… Βέβαια, δεν υπηρέτησαν την ποπ μουσική, ούτε έφεραν τα show στη νυχτερινή Αθήνα, οπότε η σύγκριση έχει λανθασμένη αφετηρία… Και, φυσικά, δεν θα μπορούσαν ποτέ να εμφανιστούν ημίγυμνες, γιατί το σώμα τους ποτέ δεν τους το επέτρεπε!
– Το κείμενο της «Ασυγχώρητης» καταλήγει με τη διαπίστωση: «Η Βίσση […] κατάλαβε ότι άλλαξαν τα πράγματα και έσπευσε, ως εξαιρετικός χαμαιλέων, να προσαρμοστεί με αυτοματισμό στη νέα “μόδα”». Αυτό, τόσο εμείς όσο κι εκείνη, θα το θεωρήσουμε μεγάλο κομπλιμέντο! Και την ευχαριστούμε!
Απόψεις που έχουν δίκιο ή άδικο, που συμφωνούν ή διαφωνούν με πολύ κόσμο, το ζητούμενο είναι να υπάρχει καλή μουσική, καλό ελληνικό τραγούδι -σε όποιο είδος κι αν ανήκει- και προσωπικότητες που να θαυμάζει το κοινό και να αποτελούν πρότυπο για τον κόσμο. Και οι δύο κυρίες, η Πέπη Ραγκούση στη δημοσιογραφία -την οποία υπηρετεί με σύνεση και αξιοπρέπεια, ακόμα και όταν έγραφε στη θρυλική Μανίνα και συμβούλευε τις αναγνώστριες ή απαντούσε σε μικρά και μεγάλα προβλήματα- και η Άννα Βίσση στη μουσική/θέατρο/όπερα/τραγούδι που εκπροσωπεί απόλυτα, έχουν το δικό τους στίγμα και το δικό τους ήχο στις Καμπάνες της επιτυχίας!
Σχόλια για αυτό το άρθρο