ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ σε εκδοχή ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΒΑΡΔΑΡΟΛΟΓΙΟ ΗΜΕΡΕΣ Τρ.Τετ. προσπαθεί να το μαζέψει λίγο αλλά το άτιμο δεν μαζεύεται ειδικά εκεί που δεν εκσπερματίζει ο ήρωας του Γιάνναρη κι ο Μποντ κοιτάζει το τζούφιο όπλο.
Ας το πάω από την αρχή Βαραδαρολόγιο μου γιατί χρόνο πάλι δεν έχω. Χτες λοιπόν έκαναν εγκαίνια στην πόλη της Θεσσαλονίκης κάτι νέα μούλτιπλεξ που από ότι κατάλαβα παλιά ήταν άλλα μούλτιπλεξ που τα λέγανε Ster και γενικώς πήγανε άπατα σε όλη την Ελλάδα, οπότε τώρα τα λένε Cineplexx που είναι λέει μια αυστριακή εταιρεία που θέλει να κάνει επενδύσεις στα Βαλκάνια. Ώριμος άνθρωπος είμαι, ξεπερνάω το γιατί ένας αυστριακός γελαδάρης θέλει να κάνει επένδυση στο πιο πεθαμένο κυριολεκτικά όμως κομμάτι της Θεσσαλονίκης. Τες πα, ωραία περάσαμε δε λέω, η ώρα έναρξης ήταν 19.30 αλλά μέχρι τις 21.15, είχαμε άπειρες στιγμές χαράς όπως το να τρώμε διάφορα “καναπεδάκια” τύπου λίγο αλμυρά λίγο γλυκά αλλά πολύ καλά δεν τα έλεγες. Μετά να πίνουμε Heineken τσάμπα γιατί την πίνει και ο Μποντ στη ταινία, πιο μετά βότκα μαρτίνι στην μικρότερη δοσολογία έβερ γιατί κοστίζει, ακόμα πιο μετά να παίζει ο Θέμης Γεωργαντάς μουσική από αυτήν που έχει αποθηκεύσει στην σχολική του κασέτα με τίτλο “Καλησπέρα Θλίψη” και μετά το είδωλο το απόλυτο το ανυπέρβλητο.
Η Τόνια Σωτηροπούλου. Το πιο αθώο δεν έχεις σε κορίτσι που επειδή την εκουτούπωσε 30 μετρημένα δευτερόλεπτα σε μια ταινία ο Ντάνιελ Κρεγκ τώρα μοιάζει να αισθάνεται πρέσβης (και πρεσβυτέρα μαζί). Για να το αισθανθεί αυτό ακόμα περισσότερο, εφ’ όσον το αβυσσαλέο ντεκολτέ της δεν ήταν αρκετό, είχε φορέσει ένα φόρεμα γαϊτανάκι -μια λωρίδα μπλε, μια άλλη πράσινη, κόκκινη, κίτρινη, σαν την Κάρμεν Μιράντα αγκαλιά με παπαγάλο.
Όταν με το καλό άρχισε η ταινία, ναι, χμμμ, ουπς. Κατ αρχάς το dolby δεν λειτουργούσε στο καινούργιο σούπερ σινεμά και έπρεπε να κατέβω να το πω στον υπάλληλο. Αλλά και μετά που λειτουργούσε, τι τα θες, τον ύπνο δεν τον γλύτωσα. Με διαφορά ο πιο φιλόδοξος, ακριβός και άσφαιρος Μποντ όλων των εποχών. Μόνικα Μπελούτσι, συνολικός χρόνος εμφάνισης 7 λεπτά με το ζόρι. Λεά Σεϊντού, να ψάχνει πίσω από την κάμερα που είναι το σενάριο. Ντάνιελ Κρεγκ να αναρωτιέται “τελειώσαμε με τη μαλακία ή θα παίξω και σε άλλη;”. Θα στο πω απλά Βαρδαρολόγιο μου για να το καταλάβεις. Ο Σαμ Μέντες σκοράρει τη μεγαλύτερη καλλιτεχνικά και εμπορικά επιτυχία της σειράς πού ήταν το “Skyfall”. Σου λέει για το επόμενο “τελευταία μου και μένα στο πανηγύρι οπότε θα το κάνω μεγαλύτερο, πλουσιότερο, πιο αστραφτερό και θα κλείσω και με σοφιστικέ πουτανιά μια τετραλογία.” Γιατί το “Spectre” είναι όντως η μόνη ταινία από τις 24 της σειράς που πραγματικά “κλειδώνει” και ολοκληρώνει τετραλογία σαν αυτόνομο κομμάτι μέσα σε όλους τους Μποντ.
Το ερώτημα όμως είναι πώς το κάνει αυτό. Κυνηγάει με τόση μανία την κομψότητα (εννοείται με τη βοήθεια του “θεού” διευθυντή φωτογραφίας Χόιτε Βαν Χόιτεμα – “Interstellar”) και στηρίζει όλη τη δράση σε τέσσερις (πες πέντε με το ζόρι) θεαματικές σκηνές με καλύτερη αυτή την αρχής. Σε μια ταινία όμως διόμισι ωρών. Αφήνει τρύπες στο σενάριο που ούτε τερμίτης στο ξύλινο παρκέ του σαλέ δεν θα τολμούσε, απαυτώνεται σε ένα ατέλειωτο μπλα μπλα που δεν δικαιολογεί απολύτως τίποτα πέρα από το ότι έχουμε μια ταινία να γεμίσουμε, κρεμάει εντελώς άσχημα το πυροβολικό της Λεά Σείντού που περιφέρεται με ύφος, τύπου “Tζέιμς θα βρεις λίγο χρόνο να με πηδήξεις;” και εκμηδενίζει ολοκληρωτικά τον κακό της υπόθεσης Κριστόφ Βαλτς δίνοντάς του το πιο γελοίο φροϋδικό κίνητρο που δεν έχω δει ούτε σε ταινία του Μπόλιγουντ.
Είχα μια απορία μπας και έφταιγα εγώ που τα είδα έτσι τα πράγματα κ.λ.π. αλλλά μου απαντήθηκε και ίσιωσα. Πήρα την Πολίτη τηλέφωνο χτες, μου λέει “ρε συ, τι είναι αυτά που γράφεις για τον Μποντ, πάλι ήπιες… Της λέω “Χριστινάκι μου σου το ορκίζομαι ούτε γουλιά”. Πάει το απόγευμα να το δει ο γιος της και με παίρνει τηλέφωνο η Χριστίνα: “Σερί τον πήρε ο ύπνος το γιο μου στην ταινία και μιλάμε για 23χρονο λάτρη του Μποντ. Παίζει τίποτα καλό στους σινεμάδες εσύ που ξέρεις να πάω γιατί έχω πάρει σβάρνα τα θέατρα και θέλω αλλαγή;” Τι να της πω εγώ της δόλιας μάνας; Να της πω να πάει να δει το “Spring Awakening” του κάποτε αγαπημένου Κωνσταντίνου Γιάνναρη; Την γνώμη μου την έγραψα αυτολεξεί στο facebook όπως θα διαβάσετε παρακάτω και ο Θεός να με βοηθήσει να το τηρήσω γιατί με τρώει κι ο πισινός μου ταυτόχρονα. Έγραψα: “Aπό σεβασμό σε έναν άνθρωπο που έχει κάνει ταινιάρες στο νέο ελληνικό σινεμά και εννοώ τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, το μόνο που μπορώ να κάνω όσον αφορά την τελευταία του ταινία (αν πρόκειται για ταινία γυρισμένη με τον δημιουργό της να έχει σώας τα φρένας) “Spring Awakening” κι αυτό από σεβασμό στο πρόσωπό του είναι απλά να το βουλώσω και να μην γράψω τίποτα άλλο. Οτιδήποτε παραπάνω θα ήταν προσβλητικό και για μένα και για αυτόν.” Και το εννοώ απόλυτα γιατί αν αρχίσω να γράφω για την ταινία θα γίνουμε σαν εκείνη την σκηνή που ένας ληστής τραβάει μαλακία πάνω στα στήθια μιας γερμανίδας αστής κι όλο αυτό είναι κάποιου τύπου δήλωση, αλλά αφού ρε Κωνσταντίνε μου δεν πιάνω τη δική σου δήλωση, γιατί να ασχολούμαστε τώρα με τη δική μου; Σημασία έχει πως από ότι είδα στη σκηνή το παλληκάρι δεν έχυσε τελικά κι αυτό να το προσέξεις.
Βαθμολογίες
SPECTRE: 6 / 10
SPRONG AWAKENING: 3 / 10
Σχόλια για αυτό το άρθρο