ΤΩΡΑ |
Η Αννέτα Παπαθανασίου είναι μια από εκείνες τις καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες που δεν χρειάζονται θόρυβο για να λάμψουν- αρκεί η παρουσία, η στάση ζωής και το έργο της. Υποκριτική και σκηνοθεσία συνομιλούν αρμονικά μέσα της, με την πρώτη να αποτελεί την παντοτινή της αγάπη και τη δεύτερη να ανοίγει τα τελευταία χρόνια νέους δημιουργικούς δρόμους. Αθόρυβη και διακριτική στην προσωπική της ζωή, αλλά ζωντανή δυναμική και παθιασμένη στην επαγγελματική της πορεία, κινείται με ήθος και σεμνότητα, αφήνοντας πίσω της μια διαδρομή που αποτελεί παράδειγμα συνέπειας και αφοσίωσης. Η τέχνη της δεν περιορίζεται μονάχα στο σανίδι, αγκαλιάζει και τον κινηματογράφο, όπου με το βλέμμα της ξεδιπλώνει νέες προοπτικές. Όμως, εκείνο που την καθιστά ξεχωριστή είναι η συνέπεια λόγων και έργων: η στάση ζωής της, η ευγένεια, η ακέραιη συμπεριφορά της, που καθρεφτίζονται στο καλλιτεχνικό της λειτούργημα και καθιστούν την ίδια σημείο αναφοράς για κάθε νέο άνθρωπο της τέχνης. Τη φετινή σεζόν με το πάθος και τη διορατικότητα που την διακρίνουν, σκηνοθέτησε τη μαύρη κωμωδία της Καταλανής συγγραφέως Μάρτα Μπουτσάκα στο θέατρο Eliart, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι δεν φοβάται να βαδίσει σε απαιτητικά μονοπάτια, να πειραματιστεί, να τολμήσει. Η Αννέτα Παπαθανασίου δεν είναι απλώς μια καλλιτέχνιδα- είναι μια δημιουργός με όραμα, μια ηθοποιός που ζει και αναπνέει για την τέχνη, μια σκηνοθέτις που ξέρει να αφουγκράζεται τις σκιές και τα φώτα της ανθρώπινης ψυχής.
– Το έργο «Σκυλίσια ζωή: Θα σκότωνες κάποιον που αγαπάς;» γιατί το επέλεξες;
Το έργο «Σκυλίσια Ζωή», είναι ένα έργο που αισθάνομαι ότι αφορά όλους. Αναφέρεται σε όλα τα προβλήματα και όλες τις καταστάσεις που μπορεί να περνάμε στη διάρκεια της ζωής μας. Με τις σχέσεις μας, με την οικογένεια μας, την μητέρα, τα αδέρφια μας, με τον έρωτα ή την απιστία , με τις αρρώστιες, τις φοβίες μας και ακόμα και με το θάνατο και την αποδοχή του ή όχι. Οπότε, ταυτίστηκα τόσο ώστε να θέλω να το δείξω στο κοινό. Με έναν πολύ ωραίο τρόπο και με χιούμορ , μαύρο πολλές φορές, πραγματεύεται όλα αυτά τα θέματα και προτείνει κάποιες λύσεις.
– Σύστησε στο κοινό τη συγγραφέα Μάρτα Μπουτσάκα.
Η Μάρτα Μπουτσάκα είναι Καταλανή. Σπούδασε σκηνοθεσία και δραματουργία στο Ινστιτούτο Θεάτρου της Βαρκελώνης. Στο συγκεκριμένο έργο που ο αρχικός του τίτλος ήταν «Ρίτα» χειρίζεται δύσκολα θέματα όπως είναι ένα διαζύγιο, μία απόλυση ή ένας θάνατος με εξαιρετικό τρόπο, με συγκίνηση, χιούμορ και αρκετή δόση τρέλας. Το έργο της είναι γρήγορο με εναλλαγές και δεν σε βαραίνει παρόλο που θέτει θέματα σημαντικά και σοβαρά. Αντίθετα, σε παρασύρει, σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε ένα ουσιαστικό συμπέρασμα χωρίς καν να το καταλάβεις. Είναι αυτό το ‘ανάλαφρο βάθος’ που προσωπικά με κερδίζει.
– Τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση ότι σε έλκει περισσότερο η σκηνοθεσία παρά η υποκριτική. Ισχύει;
Η υποκριτική παραμένει η πρώτη και παντοτινή μου αγάπη. Η σχέση με το κοινό είναι κάτι μαγικό. Φυσικά, ο,τιδήποτε σχετίζεται με το θέατρο και τον κινηματογράφο με έλκει. Η σκηνοθεσία στο θέατρο ήρθε αβίαστα· είναι σαν φυσική συνέχεια των χρόνων που έχω αφιερώσει σε αυτή τη δουλειά. Στη θεατρική σκηνοθεσία, εστιάζω πάντα στον ηθοποιό. Με ενδιαφέρει να αναδεικνύεται το ταλέντο, η τεχνική και η υποκριτική του δύναμη. Σε αυτή την παράσταση περιορίσαμε τα σκηνικά αντικείμενα – οι ηθοποιοί είναι στο κέντρο και εντυπωσιάζουν με το λόγο και τη δράση.
– Η ζωή θα είχε το ίδιο ενδιαφέρον εάν δεν υπήρχε ο θάνατος;
Φυσικά και όχι. Αν ξέραμε ότι ζούμε αιώνια, νομίζω δεν θα ζούσαμε με την ίδια ένταση. Δεν θα δημιουργούσαμε με πάθος, δεν θα κάναμε όνειρα με την ίδια λαχτάρα. Προσωπικά, δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα ήμουν αν ήξερα ότι δεν θα πεθάνω ποτέ… Πιθανόν πολύ πιο αργή και αδιάφορη.
– Μετά το θάνατο υπάρχει το φως ή το σκοτάδι;
Δεν έχω αναρωτηθεί ποτέ. Το αφήνω να το ανακαλύψω όταν έρθει η ώρα. Προς το παρόν, επιλέγω να ζω το παρόν με φως.
– Αναπολείς το παρελθόν ή είσαι άνθρωπος που τα αφήνει όλα πίσω του και ζει το παρόν;
Ναι, ζω το παρόν. Δεν αναπολώ το παρελθόν παρά μόνο ως μία καλή ανάμνηση (ή κακή), αλλά δεν μένω εκεί. Ζω με χαρά το τώρα, με όλα τα προβλήματα και τα άγχη, χαίρομαι το παρόν μου.
– Πώς θα χαρακτήριζες τη διαδρομή σου στο θέατρο;
Ενδιαφέρουσα. Έκανα πολλά, έπαιξα, σκηνοθέτησα, δίδαξα αλλά αισθάνομαι ακόμα ότι δεν έχω κάνει αρκετά. Νιώθω σαν να είμαι ακόμα στην αρχή και κάνω σχέδια. Ονειρεύομαι ρόλους, έργα, ιστορίες, σενάρια. Δεν τελειώνει ποτέ η αναζήτηση.
– Ποιο είναι το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι;
Νομίζουν ότι θα ζήσουν αιώνια…
– Εσύ τι λάθη έχεις κάνει;
Πολλά. Δεν είμαι εύκολη σε αλλαγές ακόμα και αν είναι εντελώς απαραίτητες. Κολλάω σε καταστάσεις ακόμα και αν είναι καταπιεστικές ή επικίνδυνες. Επιμένω μερικές φορές πολύ και αγχώνομαι πολύ.
– Συμβαδίζει η ποιότητα με την επιτυχία στα καλλιτεχνικά πράγματα;
Όχι πάντα, κι αυτό είναι κάτι που είναι δύσκολο να αποδεχτούμε.
– Ποια ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής σου;
Όταν αρρώστησαν οι γονείς μου. Έπρεπε να βοηθήσω, αλλά και να αποδεχτώ ότι θα τους χάσω. Ήταν μια δύσκολη, επώδυνη διαδρομή.
– Τι σε ενοχλεί στη σημερινή εποχή που βιώνουμε;
Η βία που έχει περάσει πια στην καθημερινότητά μας. Από έναν τσακωμό στο δρόμο, μέχρι τις γυναικοκτονίες. Και το γεγονός ότι, μετά απ’ όλα όσα έχουμε περάσει ως ανθρωπότητα, υπάρχουν ακόμα πόλεμοι και θάνατοι.
– Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο;
Αυτή την εποχή εστιάζω σε αυτά που έχω ήδη. Θα ήθελα πολύ να έρθει ο κόσμος να δει το «Σκυλίσια Ζωή». Οι δύο ηθοποιοί, ο Γιώργος Τσαπόγας και η Εύη Γιαννακοπούλου, είναι εξαιρετικοί και θα ελπίζω ο κόσμος να αγκαλιάσει το έργο.
Παράλληλα, παρουσιάζεται η ταινία μου «Η Τέχνη της Μνήμης» μέσα στον Οκτώβρη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στο Φεστιβάλ Χανίων. Και θα συνεχίσω για τέταρτη χρονιά με το έργο Αθώος ή Ένοχος στο θέατρο Eliart.
Οπότε, πρώτα θα ηρεμήσω λίγο… και μετά βλέπουμε για τα επόμενα!
Σχόλια για αυτό το άρθρο