Αποκλειστικό: «Κοριολανός» από την Ομάδα Θεάτρου Σιμουλτανέ

Ένα κείμενο που δεν ταξινομείται εύκολα, όπως και ο ίδιος ο Κοριολανός. Δεν μιλάμε για ένα πολιτικό έργο αλλά για μία τραγωδία της αλαζονείας, όχι μόνο του βασικού χαρακτήρα αλλά και όλων των ρόλων που τον πλαισιώνουν. Μια τελετουργία ηρωοποίησης, καθαίρεσης, εξευμενισμού και θανάτου. Στο κείμενο του Σαίξπηρ παρακολουθούμε ολόκληρη τη Ρώμη να δεσπόζει φαινομενικά άτρωτη χάρη σ’ έναν άντρα που είναι «μάστιγα για τους εχθρούς και μαστίγιο για το λαό». Η πραγματική του χρησιμότητα φαίνεται μέσα στα πεδία της μάχης, έξω απ’ τις ματωμένες συρράξεις όμως, ο σκύλος του πολέμου έρχεται συχνά σε ρήξη με τον «πεινασμένο» λαό.

ΣχετικάΆρθρα

Ο πραγματικός εχθρός του Κοριολανού είναι το πλήθος, είτε αυτό είναι το πλήθος των πληβείων της Ρώμης που σαν φαντάσματα περιφέρονται πεινασμένοι κι οδηγημένοι από τα ένστικτα και τις ανάγκες τους για τροφή και τελικά καταφέρνουν να τον εξορίσουν απ’ την πόλη, είτε το πλήθος της στρατιάς των Βόλσκων που ηγείται ο Τούλος Αουφίδιος -ο μόνος άντρας που μπορεί να ανταγωνιστεί τον Koριολανό στα πεδία της μάχης.

Μέσα απ’ αυτή τη δυναμική του κειμένου γίνεται ξεκάθαρο το σχήμα των πολλών εναντίον ενός. Χωρίς σαφή μομφή προς το λαό ή τον Κοριολανό, το έργο του Σαίξπηρ παρουσιάζει την εξάρτηση μιας πόλης για την επιβίωσή της από έναν άντρα που καλά-καλά δεν την καταλαβαίνει. Με τα εργαλεία του κειμένου η ομάδα χτίζει ένα γκροτέσκο τοπίο.

Ένας κύκλος αίματος τροφοδοτεί μια ολόκληρη πόλη. Μια πόλη που, ως σώμα, έχει την ανάγκη του ξένου αίματος για να ζήσει. Ο Κοριολανός παρουσιάζεται ως ασταμάτητη μηχανή πόλεμου, ως πάροχος του αίματος, μέσα από μια δοξαστική τελετουργία που δύσκολα διακρίνεται η διαφορά μεταξύ δοξολογίας και κανιβαλισμού. Η μηχανή πόλεμου έχει μάθει να κόβει και να καταστρέφει αλλά ποτέ να κολακεύει και να βάζει φρένο. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Σαν μια τελετή που έχει ξεκινήσει και εμείς παρακολουθούμε τη διαδικασία. Η ιστορία είτε θα επαληθεύσει είτε θα γελοιοποιήσει τον Κοριολανό.