Art by Trauma: «Καιρός να την πουλεύουμε με όσα συμβαίνουν»

Ένα νεοελληνικό έργο με πολλά κωμικά στοιχεία, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλισμό και στο παράλογο και με τον σύγχρονο τίτλο, «Καιρός να την πουλεύουμε», θα παρουσιαστεί κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο Art 63. Πρόκειται για ένα μονόπρακτο έργο με τρεις ήρωες, τους ρόλους των οποίων κρατούν τρεις νέοι ηθοποιοί της ομάδας Art by Trauma, οι οποίοι μας πρωτοσυστήνονται μέσα από τη συγκεκριμένη θεατρική παράσταση. Δίπλα τους έχουν καταξιωμένους συνοδοιπόρους, τον Βασίλη Ρίσβα στην σκηνοθεσία, την Δέσποινα Βολίδη στα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης, τον Θοδωρή Οικονόμου στη σύνθεση της πρωτότυπης μουσικής, και την Ελένη Πετροπούλου στους φωτισμούς.

ΣχετικάΆρθρα

Η Art by Trauma είναι νεοσύστατη καλλιτεχνική ομάδα Παραστατικών Τεχνών και Θεάτρου κι αποτελείται από τους: Θάνια Παντελίδη, Πάνο Λιούντρη και Νικόλαο Α. Πολυκανδριώτη. Δημιουργήθηκε από την ανάγκη αυτών των τριών ηθοποιών να επικοινωνήσουν την έκφραση τους και μέσω αυτής της επικοινωνίας να επικοινωνήσουν με τον κόσμο γύρω τους καθώς και μέσα τους. Γιατί όμως Art by Trauma; Γιατί Τέχνη από Τραύματα; Επειδή η Τέχνη αποτελεί προϊόν των τραυμάτων μας: της προσπάθειας μας να τα επουλώσουμε ή έστω κάπως να τα διαχειριστούμε..

Ο Βασίλης Ρίσβας υπήρξε καθηγητής τους στη δραματική σχολή Αθηνών «Γιώργος Θεοδοσιάδης» και είναι εκείνος που τους σκηνοθετεί πρώτη φορά ως επαγγελματίες στο σύγχρονο έργο, «Καιρός να την πουλεύουμε» που κάνει πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου. Οι Πάνος Λιούντρης, Θάνια Παντελίδη, Νίκος Πολυκανδριώτης λίγο πριν την πρεμιέρα, μιλούν για όνειρα, το θέατρο και τη σημερινή εποχή.

-Τρεις νέοι ηθοποιοί, ένα έργο, μια παράσταση για όσους δεν σταματούν να ονειρεύονται. Εσείς, πώς ονειρεύεστε τους εαυτούς σας στο θέατρο στις μέρες μας;

Πάνος Λιούντρης: Ονειρεύομαι τον εαυτό μου μέσα σε αυτό το επάγγελμα να συνεχίσει να είναι αξιοπρεπής, με σεβασμό απέναντι στο θέατρο, στον εαυτό μου και στους ανθρώπους γύρω μου. Θέλω να υπάρχει πάντα αγάπη – γιατί μίζων δε τούτων η αγάπη – αλλά και θάρρος, θράσος, ελπίδα και μεράκι. Αυτά είναι τα στοιχεία που με κρατούν όρθιο και δημιουργικό.

Θάνια Παντελίδη: Ενεργό. Με αξιοπρέπεια. Με πάθος.

Νικόλας Πολυκανδριώτης: Τον ονειρεύομαι αξιοπρεπή.

-Τι είναι αυτό που σας ενώνει σε σχέση με το επάγγελμα του ηθοποιού και λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για να δημιουργήσετε την ομάδα σας Art by trauma;

Π. Λ.: Μας ενώνει η βαθιά μας φιλία και το κοινό μας όνειρο. Αυτό το όνειρο λειτουργεί σαν σημείο αναφοράς, μας εμπνέει και μας δίνει τη δύναμη να δημιουργούμε μαζί, μέσα από το θέατρο.

Θ. Π.: Ο σεβασμός που έχουμε για την τέχνη. Αυτό που νιώθουμε όταν είμαστε πάνω στη σκηνή είναι «κοινό». Αυτό μας ένωσε. Και τα τραύματά μας.

Ν. Π.: Η φιλία, η εμπιστοσύνη και ο θαυμασμός.

-Σε ποιες καταστάσεις θα λέγατε «Καιρός να την πουλεύουμε»;

Π. Λ.: Θα το έλεγα σε κάθε συνθήκη όπου υπάρχει τοξικότητα. Όταν κάτι σε φθείρει, όταν δεν σου αφήνει χώρο να αναπνεύσεις και να εξελιχθείς, τότε ναι, καιρός να την πουλεύουμε.

Θ. Π.: Με έχω πιάσει πολλές φορές να ψιθυρίζω αυτή τη φράση. Άλλες φορές, την έλεγα και δυνατά. Συμφωνούσαν κι άλλοι μαζί μου. Ωστόσο σήμερα, με όσα συμβαίνουν γύρω μας, από την έλλειψη δικαιοσύνης, τη συνεχή καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τη φτώχεια, τη φυσική εκμετάλλευση, τις γυναικοκτονίες, τις γενοκτονίες… μάλλον δε θα έλεγα καιρός να την πουλεύουμε. Αλλά καιρός να τους πουλεύουμε.

Ν. Π.: Με όσα συμβαίνουν στην εποχή μας.

-Τι θέλετε να μεταδώσετε στο κοινό μέσα από την συγκεκριμένη παράσταση;

Π. Λ.: Αυτό που θέλουμε να δώσουμε στο κοινό είναι παρηγοριά. Να βρουν μέσα στην παράσταση ένα χώρο που θα τους ακουμπήσει, που θα τους κάνει να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι.

Θ. Π.: Ελπίδα. Παρηγοριά. Να μη νιώθουν μόνοι. Είμαστε μαζί σας. Νιώθουμε, βλέπουμε, ακούμε, αγανακτούμε, θρηνούμε, χαμογελάμε, ελπίζουμε, ονειρευόμαστε το ίδιο. Όπως εσείς.

Ν. Π.: Παρηγοριά και όνειρο.

Το έργο

Το «Καιρός να την πουλεύουμε» είναι ένα έργο υπαρξιακού ρεαλισμού – ένα έργο που κινείται με ευκολία από το αστείο στο τρυφερό, από το παράλογο στο αληθινό. Οι δύο ήρωες του ο Νικόλας κι ο Δημοσθένης κουβαλούν ένα νταούλι προσωποποίηση ενός φίλου τους που δεν είναι πια παρών ενώ συγχρόνως συνυπάρχουν μέσα στη δική τους φιλία που στέκεται όρθια στα χαλάσματα με μια μνήμη μπερδεμένη που πονάει και λυτρώνει. Μέσα από καθημερινή γλώσσα, απίθανες καταστάσεις και μεταθεατρικές ανατροπές, το έργο γίνεται καθρέφτης: της της απώλειας, της ανάγκης να συνεχίσεις παρ’ όλα αυτά, της ανάγκης μα ξεφύγεις για λίγο από τον εαυτό σου και κάπου στο τέλος, σιγά σιγά, καταλαβαίνεις: το γέλιο και το δάκρυ πάνε μαζί – όπως η ζωή και το θέατρο.