Claude François (ή απλά Cloclo): Το απόλυτο ποπ είδωλο της Γαλλίας!

Ο Claude François -πιο γνωστός ως Cloclo– ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ποπ είδωλα στη Γαλλία τη δεκαετία του ’60 και αργότερα πασίγνωστος σε όλο τον κόσμο με τις ντίσκο επιτυχίες του. Ήταν επίσης ο συνθέτης και στιχουργός του «Comme d’ habitude» του τραγουδιού που ξέρουμε καλύτερα ως «My Way» από τη φωνή του Φρανκ Σινάτρα.

ΣχετικάΆρθρα

Ο Κλοντ Φρανσουά ήταν ένας χαρισματικός σταρ από τη γέννησή του στην Αίγυπτο και τις δύσκολες συνθήκες του επαναπατρισμού, μέχρι και την είσοδό του στη βιομηχανία του θεάματος και την απόλυτη καταξίωση. Ο Cloclo κατάλαβε γρήγορα τους κανόνες της σόου μπιζ και του μιντιακού παιχνιδιού, ώστε να εξελιχθεί σε βιρτουόζο χειριστή της δημόσιας εικόνας του.

Τον ονόμασαν Γάλλο Έλβις Πρίσλεϊ και για σχεδόν δύο δεκαετίες υπήρξε το απόλυτο ποπ είδωλο στη χώρα του. Γεννήθηκε το 1939 στην Αίγυπτο, όπου ο πατέρας του δούλευε ως ελεγκτής κυκλοφορίας στη διώρυγα του Σουέζ, με το ξέσπασμα όμως της κρίσης, η οικογένεια μετακόμισε στο Μόντε Κάρλο. Ο Κλοντ είχε έφεση στη μουσική, έπαιζε πιάνο, βιολί και ντραμς, γρήγορα άρχισε να δουλεύει στις ορχήστρες των μεγάλων ξενοδοχείων του πολυτελούς θέρετρου και, κερδίζοντας σταδιακά αναγνώριση, να κρατά ο ίδιος τη σκηνή στα νυχτερινά κέντρα της Κυανής Ακτής. Ο πατέρας του ήταν αντίθετος σε όλα αυτά και διέκοψε κάθε σχέση μαζί του. Από εκεί μεταπήδησε στο Παρίσι, όπου, την εποχή του ροκ εν ρολ και του τουίστ, ξεκίνησε να διασκευάζει στα γαλλικά μεγάλες αμερικανικές επιτυχίες κερδίζοντας τεράστια αναγνώριση εγχώρια. Ανάμεσά τους ήταν το «Made to Love» των Everly Brothers και το «If I Had a Hammer» αλλά και όλα τα hits των Beatles και στα live του ακολουθούσε το look του Έλβις Πρίσλεϊ και την ατμόσφαιρα των μεγάλων σόου του Βέγκας, με εντυπωσιακές χορεύτριες στη σκηνή.

Το 1959, σε ηλικία 20 χρονών, συνάντησε τη Janet Woollacott . Παντρεύτηκαν το 1960, εκείνη τον εγκαταλείπει το 1962 και τελικά χωρίζουν το Μάρτιο του 1967. Ο αποτυχημένος αυτός γάμος ήταν ένα από τα τρία μεγάλα τραύματα που επηρέασαν ολόκληρη τη ζωή του.

Αρχίζει η πολυτάραχη σχέση του με την France Gall που τελειώνει όταν εκείνη κερδίζει το πρώτο βραβείο στην Eurovision με το Poupée de cire, poupée de son. Της τηλεφωνεί αμέσως μετά τη βράβευσή της, λέγοντας: Μπράβο κέρδισες, αλλά έχασες εμένα. Μετά είχε μια σχέση με την τραγουδίστρια Annie Phillippe, η οποία αρνήθηκε να τον παντρευτεί.

Το 1967, μαζί με τον Ζακ Ρεβό, έγραψε ένα δικό του τραγούδι, το «Comme d’ habitude». Προκάλεσε μαζική υστερία στη Γαλλία, μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Πολ Άνκα κι έγινε διάσημο σε όλον τον κόσμο με τη φωνή του Φρανκ Σινάτρα, ως «My Way»! Πρώτος, επίσης, τραγούδησε το «Parce que je t’ aime, mon enfant», που παρότι δεν έκανε μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία, δεν είναι άλλο από το «My Boy» που τραγουδούσε ο Έλβις.

Στην προσωπική του ζωή, μπαίνει το μοντέλο Isabelle Forêt, με την οποία θα αποκτήσει δύο γιους, τον Claude Jr. τον Ιούλιο του 1968 και τον Marc το Νοέμβριο του 1969. Για πέντε χρόνια έκρυβε την ύπαρξη του δεύτερου γιου του για να μη βρεθεί στο επίκεντρο, κάτι που συνέβη με τον πρώτο γιο του. Η αλήθεια όμως είναι, ότι δεν ήθελε να χαλάσει την εικόνα του ως σύμβολο του σεξ. “Ένα παιδί είναι ατύχημα, δύο είναι οικογένεια” έλεγε. Όταν η Isabelle τον εγκαταλείπει παίρνοντας μαζί της και τα παιδιά, εκείνος γυρίζει προς όφελός του την κατάσταση, αποκαλύπτοντας την ύπαρξη του δεύτερου γιου του. Ο ακραίος φιλόδοξος χαρακτήρας του δημιουργούσε δυσλειτουργικές σχέσεις με τις γυναίκες.

Με την άνοδο της ντίσκο της δεκαετία του ’70, ο ευμετάβλητος και πανέξυπνος Κλοντ Φρανσουά μεταμορφώθηκε σε γαλλική εκδοχή των Bee Gees και συνέχισε με επιτυχία την καριέρα του. Δημιούργησε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, ένα πρακτορείο μοντέλων κι ένα κουτσομπολίστικο περιοδικό. Είχε φανατικές θαυμάστριες, οι οποίες ήταν όλη μέρα έξω από το σπίτι του, στα σκαλιά της πολυκατοικίας και κοιμόντουσαν εκεί. Τις χαιρετούσε κάθε μέρα και τον ακολουθούσαν και στο στούντιο. Πολλοί αντέγραψαν (και στη χώρα μας) το στιλ του, τις χορογραφίες του και τα φαντασμαγορικά ρούχα του.

Ευρηματικός, τολμηρός και απίστευτα δυναμικός, έχοντας αποφύγει την έκρηξη μιας βόμβας του IRA που έσκασε δίπλα του σ’ ένα ταξίδι στο Λονδίνο και την απόπειρα δολοφονίας του από ένα μαφιόζο, πέθανε από ηλεκτροπληξία στις 11 Μαρτίου 1978, όταν, ενώ βρισκόταν μέσα στην μπανιέρα, προσπάθησε να φτιάξει τη λάμπα που βρισκόταν από πάνω του. Ήταν μόλις 39 χρόνων…