ΤΩΡΑ |
Έφυγε από τη ζωή ο αγαπημένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και ποιητής Χρήστος Βαλαβανίδης. Το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα υγείας με την καρδία του και είχε νοσηλευτεί στο νοσοκομείο. Στο πλευρό του ήταν συνεχώς η σύζυγός του Ασπασία Κράλλη και η κόρη τους Κατερίνα.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1944 και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους καθώς και με τις δύο κρατικές σκηνές, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε όλα σχεδόν τα είδη της τέχνης του ηθοποιού: αρχαίο δράμα, αττική κωμωδία, κωμειδύλλιο, οπερέτα, σύγχρονο θέατρο, μουσικό θέατρο, παντομίμα και επιθεώρηση.
Μεταξύ άλλων έχει παίξει στις παραστάσεις: «Μορμόλης» και «Παπουτσωμένος γάτος», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η τύχη της Μαρούλας”, «Η τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Ντόλλυ».
Στη συνεργασία του με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, έπαιξε τον Στέλιο στην “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σκην. Γιώργος Μιχαηλίδης).
Το 1996, μαζί με τη γυναίκα του, Ασπασία Κράλλη, δημιούργησαν το «Από Μηχανής Θέατρο» μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σ’ έναν σύγχρονο, καλαίσθητο και λειτουργικό θεατρικό χώρο.
Έπαιξε στις «Φυλλωσιές» του Λαρς Νορέν, στην «Αντίστροφη ψυχολογία», του Τσαρλς Λάντλαμ, στους «Σιδεράδες» του Μίλος Νίκολιτς (σκην. Κ. Αρβανιτάκης) και στην «Άτακτη τάξη» (παντομιμικό έργο σε συνεργασία κείμενο και σκηνοθεσία με την Ασπασία Κράλλη. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων Πολιτιστική Ολυμπιάδα – Θεατρικοί Μονόλογοι 2004, ερμήνευσε το μονόλογο του Γιοπ Άντμιραλ «Εγώ, η μάνα μου» (σκην. Α. Κράλλη)).
Έπαιξε τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο έργο «Χίτσκοκ Μπλοντ» (Θ. Μουσούρη σκην. Α. Καλογρίδης) και τον αρχηγό της συμμορίας στο θεατροποιημένο «Ντόγκβιλ» του Λαρς φον Τρίερ (Εθνικό Θέατρο σκην. Α. Καλογρίδης). Συμμετέχοντας στην παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, έπαιξε το ρόλο του σερ Τόμπυ (σκην. Ν. Χαραλάμπους). Στο «Τάνγκο» του Μρόζεκ (σκην. Σπύρος Ευαγγελάτος) έπαιξε το ρόλο του Στόμιλ. Το καλοκαίρι του 2006 έπαιξε στο Ηρώδειο για το Φεστιβάλ Αθηνών στους «Σφήκες» του Αριστοφάνη, το ρόλο του Βδελυκλέωνα (σκην. Σ. Ευαγγελάτος). Το χειμώνα 2006-2007 συμμετείχε στο μιούζικαλ «Το μαγαζάκι του τρόμου» στο ρόλο του Μούσνικ.
Ξεχωριστή ήταν συνεργασία του με τον Κώστα Σπυρόπουλο στην παράσταση “Τoc Toc” στο Θέατρο Ήβη. Εκείνη την περίοδο έπαθε το πρώτο εγκεφαλικό και όπως είχε εξομολογηθεί ο ίδιος, ο Κώστας Σπυρόπουλος του έσωσε τη ζωή: ““Πέρασα μια πολύ σοβαρή περιπέτεια υγείας και η ζωή μου μετά άλλαξε. Αυτό συνέβη στα καμαρίνια πριν από την παράσταση. Το κατάλαβα… Έχασα τον κόσμο, είδα τα πάνω κάτω και ζαλιζόμουν! Έπεσα σε μια γωνιά, με βούτηξε ο Κώστας Σπυρόπουλος, με πήγε στο νοσοκομείο και με έσωσε. Η παράσταση ήταν το “Toc Toc” και ήταν σημαντικό που δεν ήμουν μόνος, γιατί με πήγε εγκαίρως στο νοσοκομείο και με πρόλαβαν“.
Σκηνοθέτησε τον «Παπουτσωμένο γάτο» στο ΚΘΒΕ (γράφοντας και τους στίχους των τραγουδιών της παράστασης) καθώς και την «Αντίστροφη ψυχολογία» του Λάντλαμ.
Έχει κάνει τη μουσική επιμέλεια στα έργα: «Λίστα γάμου», «Σιδεράδες», «Ο έρωτας δαγκώνει» και την ηχητική επένδυση στην παράσταση «Αναζητώντας τον Οιδίποδα».
Συνεργάστηκε συχνά με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλά σίριαλ και άλλες εκπομπές μεγάλης θεαματικότητας. Το ντεμπούτο του στην τηλεόραση έγινε το 1972 όπου εμφανίστηκε στη σειρά «Η γειτονιά μας». Ακολούθησαν: Το μινόρε της αυγής, Οι αυθαίρετοι, Σιγά, η πατρίδα κοιμάται, Οι άνδρες δεν υπάρχουν πια, Λίστα γάμου κ.ά.
Έπαιξε στις ταινίες: Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη, Η φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη, Πάμπτωχοι Α.Ε., Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου.
Βραβεύτηκε με το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία του Νίκου Νικολαΐδη «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα». Συμμετείχε σε ξένες παραγωγές ταινιών, όπως: «The First Olympics» (σκην. Alvin Rakoff), «My Family and other animals» (σκην. Peter Barber-Fleming) «ΟΡΑ» (σκην. Udayan Prassad).
Σχόλια για αυτό το άρθρο