Killer Joe: Ακροβασία σε τεντωμένο σκοινί με δίχτυ ασφαλείας τη σκηνοθεσία

ΣχετικάΆρθρα

Είτε ξέρεις ή όχι το θεατρικό έργο, είτε έχεις δει ή όχι την ταινία, η παράσταση “Killer Joe” που σκηνοθέτησε ο Αναστάσης Κολοβός και παίζεται στο Θέατρο Αλκμήνη κάθε Παρασκευή, είναι μια γερή γροθιά στο στομάχι, που πρέπει να την αντέξεις αν σ΄αρέσει το καλό θέατρο.

Από την είσοδό σου στην αίθουσα της παράστασης, εντάσσεσαι αμέσως στο κλίμα του έργου. Όλη η πλοκή διαδραματίζεται μέσα στο σαλόνι του σπιτιού με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, που ξεχνάς ότι είσαι στο θέατρο και νιώθεις ότι μπήκες στο σπίτι τους. Στον παλιό καναπέ, κάθεται ο πατέρας παρακολουθώντας τηλεόραση και πίνοντας μπύρες. Γύρω του πεταμένα άδεια κουτάκια, μπουκάλια, πορνοπεριοδικά κι ένας σιδερένιος ανεμιστήρας. Στην άλλη άκρη της σκηνής, ένα τραπέζι με καρέκλες ενώ το σκηνικό συμπληρώνουν τα μέσα υπνοδωμάτια, από τα οποία βλέπουμε μόνο ένα μέρος από το δωμάτιο της κόρης με τα μεγάλα λούτρινα αρκουδάκια. Εξαθλίωση δηλαδή, παρακμή και φτώχεια, είναι τα στοιχεία που τονίζουν το περιβάλλον. Όσο θα εξελίσσεται η πλοκή του “Killer Joe” βρισκόμαστε μπροστά σε ένα βίαιο έργο με θέμα την παθογένεια μιας δυσλειτουργικής οικογένειας. Ο συγγραφέας Tracy Letts, μέσα από το συγκεκριμένο έργο, τονίζει έναν κόσμο βίαιο, χυδαίο και αδυσώπητα σκληρό. Κι όλα αυτά στο πλαίσιο της οικογενειακής εστίας.

H υπόθεση: Ο γιος αποφασίζει να σκοτώσει την μητέρα του για να εισπράξει τα χρήματα της ασφάλειας. Μαζί με τον πατέρα του -που έχει χωρίσει από την σύζυγό του και συζεί με τη δεύτερη γυναίκα του- προσλαμβάνουν έναν πληρωμένο δολοφόνο για να τη σκοτώσει. Όμως όλη η κατάσταση μπλέκεται όταν ο δολοφόνος ζητάει για προκαταβολή, ερωτική συνεύρεση με την κόρη της οικογένειας η οποία είναι και παρθένα. Η εισβολή του δολοφόνου στην οικογένεια, θα αλλάξει όλη την κατάσταση μέσα στο σπίτι αφού εκείνος θα έχει τον πλήρη έλεγχο, μέχρι να έρθει το απροσδόκητο σοκαριστικό φινάλε που δεν θα σας αποκαλύψω τι γίνεται και θα σας κόψει την ανάσα.

Η παράσταση ακροβατεί πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Οι θεατές προσηλώνονται στην ακροβασία με νευρική υπερδιέργεση και δεν αναρωτιούνται για τη σκοπιμότητά της, ούτε υποψιάζονται πριν τελειώσει το έργο, ότι ο ακροβάτης δεν κινδυνεύει. Η αληθοφάνεια και η ζωντάνια που χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις των ηρώων, είναι από τους πιο σημαντικούς παράγοντες της όλης σκηνοθετικής δουλειάς. Διότι ο Αναστάσης Κολοβός με τη σκηνοθεσία του έχει καθηλώσει τους θεατές ακριβώς κάτω από το τεντωμένο σχοινί, χρησιμοποιώντας τους ως προστατευτικό πλέγμα. Όταν το έργο τελειώνει, καταλαβαίνεις πώς με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, η σκηνοθεσία είναι απολύτως εύστοχη και με ταλάντευση που λειτουργεί μαγικά, ώστε να αφήνει την ψευδαίσθηση ότι κάτω από τη ραγισμένη επιφάνεια του έργου, υπάρχει συμπαγές υπόστρωμα. Και ανακαλύπτεις πώς η σωστή σκηνοθεσία αναδεικνύει κείμενο και ερμηνείες ηθοποιών.

Οι σκηνές με τους καβγάδες όπου η τηλεόραση παίζει δυνατά και η σκηνή στο τραπέζι όπου η κόρη γυρίζει με ντροπή ανάποδα τις γυμνές φωτογραφίες ενώ ετοιμάζεται να κάνει το χειρότερο μακελειό, είναι στιγμές θεατρικής ανθολογίας. Και το εύρημα με το γλειφιτζούρι αντί για τηγανητό κοτόπουλο όπως είναι στο πρωτότυπο κείμενο, είναι πολύ εύστοχο, σκηνοθετημένο με λεπτή ειρωνεία, πνευματώδη διάθεση και στοχαστική ματιά. Τα ρούχα θα μπορούσαν να είναι πιο κοντά στο ύφος της εποχής, ενώ εντυπωσιακά είναι κάποια αντικείμενα του σκηνικού, όπως το παλιό βίντεο με το καπάκι που ανοίγει από πάνω και οι μαριονέτες.

Οι ηθοποιοί του θιάσου δεν μένουν απαρατήρητοι και αχειροκρότητοι. Είναι σωστοί και επαινεταίοι. Ακολούθησαν τις οδηγίες του σκηνοθέτη και το ψυχογράφημα των ρόλων από την Αθανασία Κούσουλα και βγήκαν κερδισμένοι και εκείνοι και το κοινό. Ξεχωρίζει στο ρόλο του πατέρα ο Αναστάσης Κολοβός -έχει άλλωστε και την περισσότερη εμπειρία ως ηθοποιός- και ο Χρήστος Παρδάλης στο ρόλο του γιου. Οι κοινές σκηνές τους είναι αξιοσημείωτες και δίνουν την απαραίτητη ένταση στη δράση του έργου. Η Λευκοθέα Καντάνη που υποδύεται την πιο αθώα φαινομενικά φιγούρα της οικογένειας, την κόρη, δείχνει να έχει σημαντικό μέλλον στο θεατρικό σανίδι. H Μαρίτα Κωστοπούλου εντυπωσιάζει στην τελική σκηνή του εξευτελισμού και ο Νικόλας Παντάζης ενώ κινείται σε ένα “στατικό” πλαίσιο μέσα στη χρονική δραματουργία, δείχνει ερμηνευτική ευελιξία. Ο Αναστάσης Κολοβός μέσα από το “Κiller Joe” μας συστήνει μια νέα γενιά ηθοποιών που αν έχει στοχοπροσήλωση, πάθος για δουλειά και μεράκι, θα καθιερωθούν στις θεατρικές σκηνές τα επόμενα χρόνια.

Ξεχωριστό ρόλο στην παράσταση, κατέχει η μουσική που έγραψε ο Δημήτρης Ευαγγελινός και κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι πιο έντονη και περισσότερη σε όλη τη διάρκεια του έργου, αφού πρόκειται για πρωτότυπη μουσική σύνθεση. Ο Δημήτρης Ευαγγελινός από τις πρώτες του συνθέσεις για παραστάσεις έδειξε την αξία του και το λαμπρό μέλλον που θα έχει στο θέατρο. Στο “Killer Joe” η μουσική είναι κάντρι, είδος πολύ δύσκολο για τα ελληνικά δεδομένα, στα ικανά χέρια όμως και στις μουσικές γνώσεις του συνθέτη, έχουμε ένα λιμπρέτο που εξυπηρετεί την παράσταση άψογα. Η μουσική του ωθεί την πλοκή του έργου να κινείται προς τα εμπρός, χωρίς να αφήνει ποτέ το ρυθμό να καθυστερεί ή να μην εμπλουτίζει με τη δική του ομορφιά τη σκηνική δράση. Η μουσική που έγραψε ο Δημήτρης Ευαγγελινός βοηθά στην αποτύπωση έντονων ανθρώπινων συναισθημάτων και δεν είναι απλώς επένδυση στην παράσταση αλλά ο “χτυπώδης παλμός” της ιστορίας.

Το “Killer Joe” είναι ένα έργο για την απληστία, για τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την εξουσία. Έχει ωμή γλώσσα, έχει κωμικές πινελιές από τον Αναστάση Κολοβό -που αναδεικνύει έτσι και την κωμική του υποκριτική φλέβα εκτός από τη δραματική- έχει σοκαριστικές σκηνές που δείχνουν την απόλυτη ηθική κατάρρευση των χαρακτήρων. Η οικογένεια αυτοκαταστρέφεται επειδή η ίδια επέλεξε τη βία. Για αυτό το “Killer Joe” θεωρείται ένα από τα πιο σκληρά αλλά και πιο σημαντικά σύγχρονα αμερικανικά θεατρικά έργα, ένα σφίξιμο στο στομάχι θα το νιώσετε όταν το δείτε. Ο Αναστάσης Κολοβός έστησε μια δύσκολη παράσταση που όμως ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό θεατή, με βασικό “όπλο” την αξιοπρέπεια και αξίζει να μπει στις επιλογές σας για θέαση. Το ζητούμενο σε πολλές παραστάσεις, εκτός από τις καλές ερμηνείες, είναι η ενεργοποίηση της σκέψης και των δυνατών συναισθημάτων. Το “Killer Joe” είναι μία τέτοια παράσταση!