Ντέπυ Πάγκα: «Το παρελθόν είναι γνώση, το μέλλον είναι ανακάλυψη»

Μια ωραία κωμωδία, ένα ξεκαρδιστικό “Σπίτι στην Εθνική” έχει στηθεί στο Θέατρο Άλφα με εκλεκτό θίασο που σκηνοθέτησε η Ντέπυ Πάγκα, η οποία παίζει και στην παράσταση μαζί με την Βάνα Πεφάνη, την Γαλήνη Τσεβά, τον Φώτη Λαζάρου, τον Στέλιο Ψαρουδάκη και τον Έλιο-Φοίβο Μπέικο. “Το σπίτι στην Εθνική-Ένα ήσυχο μέρος” είναι μια παράσταση με χιούμορ και συγκίνηση για τις οικογένειες που μας διαμόρφωσαν, τα σπίτια που δεν ξεχνιούνται, για αδέλφια που αγαπιούνται βαθιά αλλά δεν θα το παραδεχτούν ποτέ… Και για τα «φαντάσματα» μας, που δεν λένε να φύγουν. Με οδηγό την Ντέπυ Πάγκα που έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα στο θέατρο -και όχι μόνο- τόσο ως ηθοποιός αλλά και στη σκηνοθεσία, το έργο του Αλφρέδο Σανθόλ σε μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, είναι μια ανατρεπτική κωμωδία και ένα ταξίδι στη μνήμη και το απρόσμενο. Η Ντέπυ Πάγκα σε αποκλειστική συνέντευξη, μας μιλάει για το “Σπίτι στην Εθνική” και για πολλά άλλα!

ΣχετικάΆρθρα

-Γιατί είπες το «ναι» στη συγκεκριμένη παράσταση στην οποία παίζεις και σκηνοθετείς;

Γιατί ερωτεύτηκα το έργο από πολύ «προσωπική» σκοπιά.

-Πόσο μοιάζει ή διαφέρει η Ισπανική οικογένεια από την Ελληνική μέσα από το συγκεκριμένο έργο;

Νομίζω ότι οι οικογένειες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, έχουν αρκετά κοινές δομές και κοινή βάση. Δύο άνθρωποι αποφασίζουν να ζήσουν μαζί και μετά έρχονται κι άλλοι που δεν αποφάσισαν ακριβώς να συμμετέχουν αλλά βρέθηκαν εκεί από τύχη (ή ατυχία). Κι έπειτα είναι και όλοι οι γύρω τριγύρω που παίζουν κι αυτοί τους ρόλους τους. Και είναι κι αυτές οι άλλες, οι μικρές οικογένειες, οι φίλοι μας. Αυτές οι οικογένειες που διαλέγουμε.

-Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από το πρώτο οικογενειακό σου σπίτι;

Το παιχνίδι με τους φίλους στον κήπο και η μυρωδιά από το αγιόκλημα.

-Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στο παρελθόν, σε ποια εποχή θα ήθελες και γιατί;

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Ποτέ δεν ήθελα. Μόνο μπροστά. Το παρελθόν, βιωμένο καθώς είναι, προσφέρει γνώση. Το μέλλον είναι περιπέτεια, ανακάλυψη. Και τερματισμό έχει αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

-Ποια ήταν τα είδωλα της παιδικής σου ηλικίας;

Οι φίλοι μου.

-Η εποχή μας σε φοβίζει;

Μου προκαλεί ένα αίσθημα απόγνωσης. Η τάση των ανθρώπων να αποκλείονται στον μικρόκοσμο τους, τα fake news, η επιβολή των ισχυρών ή αυτών που νομίζουν ότι είναι, η επανάληψη των πιο σκοτεινών στιγμών της ιστορίας. Ναι, μάλλον με φοβίζει η εποχή μας. Αλλά η κάθε εποχή είναι τρομακτική γι΄αυτούς που τη «ζουν» πραγματικά.

–Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν έχει τύχει ακόμα;

Εννοείται. Ατέλειωτη λίστα. Αλλά είμαι σε καλό δρόμο.

-Υπάρχει χρόνος για προσωπική ζωή στο πρόγραμμα σου;

Πάντα θα βρω χρόνο για έναν καφέ στον ήλιο, για να πάω βόλτα τα σκυλιά μου, για να ταΐσω τα αδεσποτάκια της γειτονιάς, για να πιω ένα ποτό με τον αγαπημένο μου. Και να διαβάσω τα βιβλία που αγόρασα από πέρυσι και δεν έχω προλάβει. Και ο νοών νοείτω.

-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες στο θέατρο;

«Καληνύχτα Μαργαρίτα» στο θέατρο Άλφα, με την Έλλη Φωτίου καιτον Στέφανο Ληναίο, το 1977. Θυμάμαι ακόμα το «Καληνύχτα ντε» του τέλους. Αργότερα, το 1996, έπαιξα στην παράσταση του ίδιου έργου σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου με την Ελένη Κούρκουλα. Ευγνώμων. Και τώρα, ανεβάσαμε την παράστασή μας «Το σπίτι στην Εθνική – Ένα ήσυχο μέρος» στο θέατρο Άλφα. Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά!

-Για ποιους λόγους να δούμε την παράσταση;

Για να περάσετε όμορφα. Για να γελάσετε με το πόσο αστείοι μπορούμε να γίνουμε όταν τσακωνόμαστε και πόσο συγκινητικοί όταν αγαπιόμαστε. Και πώς μπορούμε να προχωράμε μπροστά όταν το παρελθόν γίνεται θεμέλιο και όχι βαρίδι.