Αιμίλιος Χειλάκης: «Το θέατρο δεν ανήκει στις συνήθειες του Έλληνα»

Από τις σπουδαιότερες και πλέον χαρισματικές προσωπικότητες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου ο Αιμίλιος Χειλάκης έχει κατακτήσει δικαιωματικά μία θέση ανάμεσα στους μεγάλους ρολίστες της γενιάς του! Είναι ένας καλλιτέχνης που συνδυάζει την υποκριτική δεινότητα με την πνευματική καλλιέργεια, τη βαθιά γνώση της θεατρικής τέχνης με μια σπάνια σκηνική ευγένεια και μία ακατάπαυστη ανάγκη για δημιουργική αναζήτηση. Με πολυσχιδές ταλέντο, αστείρευτη εκφραστική δύναμη και μια σχεδόν μαγνητική παρουσία επί σκηνής, έχει τη μοναδική ικανότητα να καθηλώνει το κοινό και να μετατρέπει κάθε του ερμηνεία σε ένα αληθινό μάθημα υποκριτικής. Η πορεία του χαρακτηρίζεται από συνέπεια, καλλιτεχνική τόλμη και απόλυτη αφοσίωση στην ουσία του θεάτρου, κάθε του εμφάνιση αποτελεί ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός καθώς διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να υπηρετεί τους ρόλους με αλήθεια, πάθος και ολοκληρωτική παράδοση ψυχής – πάντα χωρίς μανιέρα- επιβεβαιώνοντας διαρκώς ότι ανήκει στην elite των μεγάλων Ελλήνων ηθοποιών, εκείνων που με την παρουσία και το έργο τους τιμούν και αναβαθμίζουν το ελληνικό θέατρο. Πρόκειται για έναν ηθοποιό με σπάνιο εκτόπισμα, έναν δημιουργό που διαθέτει το χάρισμα να συγκλονίζει το κοινό με την εκφραστική του δύναμη, την πνευματική του συγκρότηση και την απόλυτη αφοσίωση του στην τέχνη του. Ο Αιμίλιος Χειλάκης εμπνέει σεβασμό και θαυμασμό γιατί είναι ένας ηθοποιός που δεν επαναπαύεται ποτέ στις κατακτήσεις του αλλά συνεχώς αναμετριέται με νέες προκλήσεις αναζητώντας την ουσία του ανθρώπου και του θεάτρου. Από εκείνους τους σπάνιους καλλιτέχνες που έχουν κατακτήσει με το ταλέντο, την αφοσίωση και την αλήθεια τους μία ξεχωριστή θέση στην ελληνική σκηνή, αποτελώντας έτσι μία εμβληματική μορφή του θεάτρου μας. Η φετινή καλοκαιρινή του πρόταση, η πολιτική κωμωδία ‘’Τακούνια στο βάλτο’’ του Άκη Δήμου που παρουσιάζεται στην ταράτσα του θερινού θεάτρου Λαμπέτη αποτελεί ακόμη μία απόδειξη της καλλιτεχνικής του οξυδέρκειας. Επιλέγοντας το έργο μαζί με τον στενό συνεργάτη και συνσκηνοθέτη του, τον Μανώλη Δούνια, αναζητούν μέσα από την ανθρωποκεντρική γραφή του Άκη Δήμου μια βαθύτερη προσέγγιση της πολιτικής και της ανθρώπινης φύσης με το χαρακτηριστικό σχεδόν αλμοδοβαρικό του στοιχείο, το ανακουφιστικό και όχι επιθετικό χιούμορ του έργου, απογυμνώνοντας τους πολιτικούς από τον μύθο του ‘’σωτήρα’’ και υπενθυμίζοντας στο κοινό πως πίσω από τους θεσμούς και τις εξουσίες βρίσκονται άνθρωποι με αδυναμίες, φόβους και αντιφάσεις. Και ενώ το καλοκαίρι τον βρίσκει να υπηρετεί την πολιτική κωμωδία με ευφυΐα και κοινωνική ματιά παρουσιάζοντας την με εκλεκτούς συναδέλφους του από Κυριακή μέχρι Τετάρτη στο Λαμπέτη – θα βγαίνει και περιοδεία τις υπόλοιπες μέρες σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας- τον ερχόμενο χειμώνα ετοιμάζεται να συναντήσει ξανά το μεγάλο δραματικό ρεπερτόριο ανεβάζοντας στο θέατρο Αθηνών το καθηλωτικό έργο του Άριελ Ντόρφμαν ‘’Ο θάνατος και η κόρη’’ με την Αθηνά Μαξίμου και τον Αντώνη Μυριαγκό. Μία ακόμη δημιουργική πρόκληση για έναν καλλιτέχνη που δεν σταματά ποτέ να αναζητά νέες κορυφές και να αποδεικνύει ότι το μεγάλο θέατρο γεννιέται από τη βαθιά γνώση του ανθρώπου και την απόλυτη αφοσίωση στην τέχνη του.

ΣχετικάΆρθρα

– Τι ήταν εκείνο που σε εντυπωσίασε στο έργο του Άκη Δήμου ‘’Τακούνια στο βάλτο’’ και αποφάσισες να το ανεβάσεις;

Η γραφή του είναι πάντα ανθρωποκεντρική. Οι χαρακτήρες του δεν είναι τύποι ανθρώπων, είναι άνθρωποι οι οποίοι είναι ευαίσθητοι, με μικρότητες, φόβους, συναισθήματα τα οποία ρηχαίνουν ή βαθαίνουν ανά παράσταση. Γενικά, άνθρωποι όπως και εμείς . Όταν αυτούς τους ανθρώπους τους πετυχαίνεις σε μία κωμωδία που αφορά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πολιτική, τότε έχεις μία ωραία συνταγή για να μιλήσεις για το σήμερα. Ανεβάσαμε μια πολιτική κωμωδία σχεδόν ‘’καιροσκοπικά’’. Σας δείχνουμε ότι οι πολιτικοί είναι άνθρωποι και όχι σωτήρες …

– Πώς είναι ο Άκης Δήμου ως συνεργάτης;

Ο Άκης Δήμου είναι ένας φίλος από παλιά! Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι μαζί του αλλά ήταν κάτι που επιθυμούσα πολλά χρόνια να κάνω γιατί ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το χιούμορ δεν είναι επιθετικός, είναι ανακουφιστικός όπως οφείλει να είναι η κωμωδία. Χαίρομαι που μπορώ να είμαι συνομιλητής του .

– Γιατί την ονομάσατε ποπ πολύχρωμη κωμωδία, ο Μανώλης Δούνιας και εσύ που αναλάβατε και τη σκηνοθεσία;

Επειδή ο πρωτότυπος τίτλος ήταν ’’Θυμήσου την Άβα Γκάρντνερ’’ και θα ήταν ένας τίτλος που δεν θα έδινε κάποιο στίγμα στο κοινό. Θα ήταν ένας τίτλος ο οποίος θα έδινε ένα στίγμα μιας αστικής κωμωδίας που δεν είναι το πρόσημο της παράστασης μας. Σε συνεννόηση λοιπόν με τον Άκη και συζητώντας πολλούς τίτλους καταλήξαμε στο ‘’Τακούνια στο βάλτο’’ γιατί είναι δύο λέξεις που είναι πολύ σημαντικές μέσα στο έργο. Επίσης, έχει πραγματικά ο τίτλος κάτι πολύ αλμοδοβαρικό που στη δικιά μας τη σκέψη ο Αλμοδόβαρ είναι πολύχρωμος και ποπ, όπου ποπ είναι το popular, άρα λαϊκός .

– Τι θίγει το έργο;

Το ότι ο πολιτικός είναι ένας άνθρωπος και όχι σωτήρας. Δεν ξεφτιλίζουμε τον πολιτικό, σάς τον φέρνουμε μπροστά σας απογυμνωμένο…

– Γιατί δεν υπάρχουν συγγραφείς που να ασχολούνται με τα νεοελληνικά έργα σήμερα; Γιατί δεν υπάρχει παραγωγή πολλών νεοελληνικών έργων;

Νομίζω ότι το νεοελληνικό έργο έχει δραματουργία τηλεοπτική ή κινηματογραφικού σεναρίου, όπου ο κύκλος του δράματος από τη φύση τους είναι πιο ελλειπτικός …

– Πώς κρίνεις την εξέλιξη του θεάτρου στην Ελλάδα;

Έχουμε υπέροχους επαγγελματίες, έχουμε ένα κοινό το οποίο είναι πολύ ενημερωμένο αλλά με κάποιο τρόπο δεν συναντιούνται… Έχει μειωθεί το κοινό που βλέπει θέατρο στην Ελλάδα, παρότι την τελευταία 25ετία έχουμε επαγγελματίες που τολμούν να δοκιμαστούν σε όλα τα είδη του θεάτρου. Το κοινό, όμως, συρρικνώνεται… Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι θέμα παιδείας… Το θέατρο ως χώρος έχει πάψει να ανήκει στις συνήθειες του ‘Έλληνα…

– Τι θα ανεβάσεις τη χειμερινή σεζόν;

Τη χειμερινή σεζόν θα ανεβάσουμε το έργο του Άριελ Ντόρφμαν ‘’Ο θάνατος και η κόρη’’ στο θέατρο Αθηνών . Η ομάδα μας, που αποτελείται από τον Μανώλη Δούνια, την Αθηνά Μαξίμου και εμού του ιδίου, καλωσορίζει στην παρέα τον Αντώνη Μυριαγκό.