ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ προτιμάει τα κλισέ του μύθου και αγχώνεται λίγο με τις και καλά, ρεαλιστικούς εκμοντερνισμούς του.
Eδώ έχουμε να κάνουμε με μια επανεκκίνηση του μύθου της Lara Croft, όπως έγινε και το 2013, στα video games που βασίζεται η ταινία. Η βασική διαφορά είναι ότι εδώ βλέπουμε μια Lara, που δεν θέλει να έχει καμία σχέση με την περιουσία του πατέρα της, είναι αδέξια και δουλεύει σαν κούριερ για να ζήσει. Ναι, είναι εμφανής η προσπάθεια των δημιουργών να μας παρουσιάσουν μια πιο ρεαλιστική Lara, που ματώνει κυριολεκτικά, έχει τα ψυχολογικά της και κάποια στιγμή της σβουρίζει να βρει τον μπαμπά της που υποθετικά έχει πεθάνει, σε ένα χαμένο στο χάρτη Ιαπωνικό νησί, προκειμένου να βρει τον τάφο μιας βασίλισσας μάγισσας με τρομακτικές δυνάμεις. Από κει και πέρα όμως;
Η Αλίσια Βικάντερ δεν είναι με καμία Παναγία η Αντζελίνα Τζολί. Και οι δύο τους βραβευμένες με Όσκαρ αλλά με τεράστια διαφορά φωτογένειας. Η Αλίσια προσπαθεί με σωματικό κόπο να αποδώσει το ρόλο (σε ένα σενάριο που όπως και εκείνο της πρώτης Lara Croft δεν βγάζει νόημα) και να αποδώσει αληθοφάνεια, ακριβώς εκεί που δεν τη χρειαζόμαστε. Οι παραγωγοί την έχουν ντύσει «υπεργήινη» λες και φοβούνται την όποια σεξουαλικότητα κουβαλάει ο χαρακτήρας της Lara, και μας την συστήνουν σαν κορίτσι του δρόμου που τυχαία έχει από πίσω της και μια τεράστια κληρονομιά. Όταν βλέπω παραμύθι, θέλω να βλέπω παραμύθι. Και η Αντζελίνα Τζολί που από τις πρώτες σκηνές του έργου σε καθηλώνει με τις αθλητικές τις ικανότητες, τη στολή της και το βλέμμα παγωμένης βασίλισσας, το υπηρέτησε άψογα.
Εδώ βλέπω μια κακομοίρα, που ούτε ερωτισμό εκπέμπει, ούτε με νοιάζει η μοίρα της επειδή ξαφνικά και αδικαιολόγητα αποφασίζει να ταξιδέψει σε Χονγκ Κονγκ και Ιαπωνία κι από μπάζο μεταμορφώνεται σε σούπερ ηρωίδα που κολυμπάει, πετάει, περπατάει, έρπεται. Οι fan του video game, λένε πως το αποτέλεσμα είναι πολύ σεβαστικό στην πρώτη του ύλη. Όμως εγώ, κι ο θεατής, χρειαζόμαστε μια θεά, και η Αλίσια Βικάντερ, κάθε άλλο παρά θεά είναι. Θα μπορούσε να έχει προστεθεί ένα ερωτικό σκηνικό, κάποιος εξωτισμός πέρα από τις υπέροχα σκηνοθετημένες σκηνές δράσεις και τις τοποθεσίες που έχουν επιλεχθεί, αλλά η ηρωίδα μένει αδιάφορη, χωρίς κανένα κίνητρο και στην ουσία ανέκφραστη του τύπου «είμαι μια ποιοτική ηθοποιός που βγάζω κι έτσι το μεροκάματο μου».
Η σύγκριση ανάμεσα στην Αντζελίνα Τζολί και την Αλίσια Βικάντερ είναι καταλυτική. Η Αντζελίνα το είχε πάρει ναρκισσιστικά όλο πάνω της, με πόζα, στιλ, εξαιρετικές ακροβατικές υπερβάσεις και την κάμερα να την λατρεύει . Η Βικάντερ το βιώνει λες και πρόκειται για προσωπικό δράμα την ώρα που δεν υπάρχει δράμα. Το Χόλιγουντ έχει μια τάση τελευταία, να εξανθρωπίζει τους ήρωές του για να μας κάνουν μια πιο γήινη επαφή μαζί τους. Σόρι, αλλά γήινη επαφή έχω με την περιπτερού μου. Η νέα περιπέτεια της Lara Croft είναι εντυπωσιακή, με εξαιρετικά σκηνοθετημένες σκηνές δράσεις, αλλά δεν έχει την υπέρβαση που περιμένεις. Η Αντζελίνα, σε κράταγε κολλημένο στην οθόνη, με ένα απλό βλέμμα της. Η Βικάντερ μοιάζει σαν να προσπαθεί απεγνωσμένα, αντί να βρει τον κρυμμένο τάφο, να βρει το ανάλογο βλέμμα και τον τρόπο να το υποστηρίξει με το δυναμικό αλλά αμήχανο είναι της.
Σχόλια για αυτό το άρθρο