ΤΩΡΑ |
Είτε σκηνοθετεί, είτε ερμηνεύει κάποιο ρόλο στη σκηνή, η Λίλλυ Μελεμέ βάζει τη δική της σφραγίδα και αφήνει το σκηνοθετικό και υποκριτικό της σημάδι. Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο συγκλονιστικά επίκαιρο έργο του Μαξίμ Γκόρκι «Βάσσα- Μια μητέρα», παρουσιάζοντας μια αιχμηρή πολιτική ανάγνωση πάνω στην εξουσία, την οικογένεια και τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά. Η παράσταση που έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό και έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές, παρουσιάζεται μέχρι τις 24 Μαρτίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Arroyo. Μαζί με μια ομάδα νέων ηθοποιών, που μάλιστα έχουν υπάρξει και μαθητές της, η Λίλλυ Μελεμέ συνθέτει έναν ασφυκτικό σκηνικό μικρόκοσμο, όπου η μητρική αγάπη μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου και η επιβίωση σε ηθικό αδιέξοδο. Παράλληλα, συνεχίζεται με αμείωτη επιτυχία “Το τρίτο στεφάνι” Τετάρτη με Κυριακή στο Σύγχρονο Θέατρο, όπου ξεχωρίζει στο ρόλο της Ερασμίας. Η πολυτάλαντη και ανεξάντλητη Λίλλυ Μελεμέ σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.
Απόλυτος έλεγχος : Υπάρχει στ’ αλήθεια ; Πιστεύω πως όχι, σε ο, τι αφορά τη ζωή. Συχνά τον αποζητούμε, για να νιώσουμε ασφαλείς, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για ψευδαίσθηση. Η ζωή πάντα καταφέρνει να ξεγλιστρά και να μας αιφνιδιάζει, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε δυσάρεστα!
Βάσσα, μια μητέρα: Μία γυναίκα, σε θέση εξουσίας, που επιβιώνει μέσα σ ένα σκληρό, ανδροκρατούμενο σύστημα, υιοθετώντας πλήρως τη λογική του και χρησιμοποιώντας τα όπλα του. Μια μητέρα-αρχηγός, ακρωτηριασμένη ηθικά και ψυχικά, γέννημα και η ίδια ενός καταπιεστικού και αυταρχικου κοινωνικού μοντέλου, που διαστρεβλώνει, εκφοβίζει και χειραγωγεί αντί να γέννα σκεπτόμενους, ανεξάρτητους και ελεύθερους ανθρώπους.
Γκόρκι: Βαθύτατα πολιτικός συγγραφέας, με οξεία κοινωνική ματιά και διαχρονική δύναμη. Ισορροπεί με αξιοθαύμαστο τρόπο ανάμεσα στο ρεαλισμό και το υπαρξιακό δράμα, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή το πικρό, μαύρο χιούμορ του.
Διδασκαλία: Ανεκτίμητη, δημιουργική και ζωογόνος διαδικασία και για τις δύο πλευρές. Αλλά και τεράστια ευθύνη. Ο δάσκαλος δίνει τα εργαλεία, δημιουργεί το χώρο για να “αποκαλυφθεί” ο ηθοποιός. Κι όταν αυτό συμβεί, η συνάντηση με τον δάσκαλο μετατρέπεται σε πολύτιμη καλλιτεχνική αλληλεπίδραση, που ανοίγει νέα “παράθυρα” στο νου, το συναίσθημα, τη φαντασία.
Εκφοβισμός: Ύπουλος και αόρατος πολλές φορές στις μέρες μας, και γι΄ αυτό το λόγο πολλαπλάσια επικίνδυνος. Καμουφλαρισμένος πίσω από δηκτικά, δήθεν χιουμοριστικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οχυρωμένος πίσω από την ασφαλή ασπίδα της ανωνυμίας. Αλλά και υπόγεια δραστικός στην καθημερινή μας ζωή, σε όλων των ειδών τις σχέσεις. Διαχέεται αθόρυβα, σαν δηλητήριο, και εντείνει το αίσθημα ανασφάλειας, αγωνίας και αβεβαιότητας που είναι κυρίαρχο στην εποχή μας.
Ζήτημα ευθύνης: Η στάση μας απέναντι στη ζωή: Οι επιλογές μας, ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τα λάθη μας, η αντίσταση στο φόβο και τη σιωπηλή ουδετερότητα, η θαρραλέα αναμέτρηση με το προσωπικό μας χάος.
Ήττα: Οι μικρές ήττες σε μαθαίνουν να αντέχεις. Οι μεγάλες σε μαθαίνουν να αλλάζεις. Και οι δύο, αν τις κοιτάξεις με ειλικρίνεια, δεν έρχονται για να σε λυγίσουν αλλά για να σε εξελίξουν. Τις διαχειρίζεσαι όταν σταματάς να τις βλέπεις σαν τελικό αποτέλεσμα και αρχίζεις να τις βλέπεις σαν μάθημα. Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζουν οι πτώσεις μας, αλλά ο τρόπος που σηκωνόμαστε.
Θέλω: Δικαιοσύνη με ανθρώπινο πρόσωπο, ισότητα χωρίς αστερίσκους, αλληλεγγύη στις μικρές και τις μεγάλες στιγμές.
Ιδανικά: Σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, ιδανικό παραμένει να μη χάνεις το μέτρο, τη συνείδηση και την ικανότητα να συμπονάς.
Καταπίεση υφίσταμαι: Όταν παλεύω να αποδείξω το αυτονόητο στη ζωή και στη δουλειά μου.
Λόγια αναστοχασμού: Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει σε κάτι, ή έστω να αναζητά μια πίστη. Αλλιώς η ζωή είναι τόσο άδεια…. (Α. Π. Τσέχοφ, Β πράξη, Τρεις Αδερφές)
Μαθητές: Οι μαθητές μου θυμίζουν κάθε φορά ότι το θέατρο, ως τόπος αληθινής συνάντησης, γεννιέται μονάχα μέσα από την ειλικρίνεια και την εμπιστοσύνη. Ως σκηνοθέτρια, τους βλέπω πια σαν συνοδοιπόρος και συνδημιουργούς της θεατρικής πράξης. Σε κάθε πρόβα, σε κάθε παράσταση μου χαρίζουν κάτι ανεκτίμητο: την υπενθύμιση ότι το θέατρο είναι πράξη βαθιά ανθρώπινη, μια συνάντηση ψυχών στο φως.
Νίκη προσωπική: Νιώθω πως η ώρα του απολογισμού δεν έχει έρθει ακόμη…. Προς το παρόν, συνεχίζω να αγωνίζομαι!
Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου: Όταν απομακρύνομαι από την τοξικότητα και αναπνέω ελεύθερα.
Οικογένεια: Για μένα, η οικογένεια είναι μια ζωντανή πράξη ευθύνης και αγάπης, χτισμένη καθημερινά, συχνά αθόρυβα. Είναι το χέρι που κρατώ και το χέρι που με κρατά, η ευθύνη να δείξω πώς στέκεται κανείς όρθιος
χωρίς να χάνει την τρυφερότητά του. Είναι ο μικρός, ιδιωτικός μου παράδεισος
Πρόβα vs παράσταση: Η πρόβα είναι ταξίδι, ανοιχτό πεδίο ελευθερίας, ανακάλυψης και διαλόγου ανάμεσα στα σώματα και τις λέξεις. Είναι ο χώρος που γεννιούνται τα μεγαλύτερα ερωτήματα, ο χώρος που επιτρέπονται, για να μην πω “επιβάλλονται”, τα μεγαλύτερα λάθη. Είναι μια γοητευτική αναμέτρηση με την αλήθεια. Η παράσταση, από την άλλη, είναι το απόλυτο “εδώ και τώρα”, χωρίς επιστροφή. Είναι η αποθέωση της στιγμής. Της μαγικής αυτής στιγμής κατά την οποία η πολύτιμη, εύθραυστη αλήθεια της πρόβας, προσφέρεται γενναιόδωρα στον θεατή. Είναι η στιγμή του ρίσκου και της αδρεναλίνης. Είναι η στιγμή της συνάντησης.
Ρώσικο θέατρο: Η ρωσική κλασική δραματουργία και η λογοτεχνία παραμένουν για μένα ανεξάντλητες και ζωογόνες πηγές έμπνευσης, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και θεμέλιο λίθο του σύγχρονου θεάτρου, γιατί άλλαξαν άρδην τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο ως οντότητα, πάνω στη σκηνή. Η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς με τις απειράριθμες ψυχολογικές της αποχρώσεις, οι σιωπηλές εσωτερικές συγκρούσεις, η κοινωνική και πολιτική διάσταση των ανθρωπίνων σχέσεων μέσα σε έναν κόσμο ρευστό, που διαρκώς αλλάζει, η αποθέωση του “μικρού ήρωα” που έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα και δίνει διαρκώς μικρές και μεγάλες μάχες για την ευτυχία του είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που πρωτοσυναντάμε στους κορυφαίους Ρώσους συγγραφείς και τα οποία, στη συνέχεια μεταγγίζονται με τρόπο δημιουργικό σε όλη τη σύγχρονη δραματουργία του 20ου αιώνα.
Στάθης Λιβαθινός: Ένας σπουδαίος και γενναιόδωρος δάσκαλος. Η συνάντηση μου μαζί του, 30 χρόνια πριν, ήταν ένα μεγάλο και “ακριβό” δώρο, από εκείνα που σου αλλάζουν, κυριολεκτικά, τη ζωή!
Τρίτο στεφάνι: Ένας αποκαλυπτικός πίνακας της νεότερης Ελλάδας. Ένα σπαρακτικό απόσταγμα ζωής, ένας ποταμός εξομολόγησης δύο γυναικών, όπου το προσωπικό πάθος γίνεται ιστορία και το ασήμαντο, το καθημερινό, αποκτά τραγικό βάρος.
Υποκριτική vs σκηνοθεσία: Δυο συγκοινωνούντα δοχεία που καταλήγουν αμφότερα στη δεξαμενή της τεράστιας αγάπης μου για την τέχνη του θεάτρου.
Φθορά συναντώ: Καθημερινά, μπροστά στον καθρέφτη μου!
Χρόνος: Ο χρόνος είναι κάτι που μας διαμορφώνει αδιάκοπα. Προσπαθώ να τον αντιμετωπίζω ως φίλο και όχι ως εχθρό. Όπως γράφει η Βιρτζίνια Γουλφ, οι στιγμές δεν περνούν και χάνονται — απλώνονται μέσα μας και μας αλλάζουν. Μέσα στο χρόνο μαθαίνουμε να βλέπουμε πιο καθαρά, να ακούμε πιο βαθιά, να υπάρχουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια.
Ψευδαίσθηση: Μια σαγηνευτική απάτη του νου
Ωραίες στιγμές: Αυτές που δεν έχουν έρθει ακόμη! Το βλέμμα πάντα στραμμένο μπροστά.
Σχόλια για αυτό το άρθρο