ΤΩΡΑ |
Από εκείνες τις δημιουργικές φυσιογνωμίες που δεν επαναπαύονται ποτέ στην κατάκτηση ενός μόνο πεδίου, αλλά αναζητούν αδιάκοπα νέους τρόπους έκφρασης και ουσιαστικής επικοινωνίας με το κοινό, ο Τάσος Πυργιέρης αναδεικνύεται σε μια μορφή σπάνιας καλλιτεχνικής πληρότητας και πνευματικής εγρήγορσης. Η μετάβασή του από την υποκριτική στη σκηνοθεσία δεν υπήρξε απλώς μια διεύρυνση δραστηριοτήτων, αλλά μια ουσιαστική αποκάλυψη του πολυσχιδούς ταλέντου του: ενός δημιουργού διορατικού, εμπνευσμένου, αέναα ανήσυχου και βαθιά αφοσιωμένου στην αναζήτηση έργων που κουβαλούν το βάρος και τη γοητεία άλλων εποχών, αλλά συνομιλούν ζωντανά με το σήμερα. Οι σκηνοθετικές του προσεγγίσεις, διαρκώς ευρηματικές και απροσδόκητα φωτεινές, κατορθώνουν να ξαφνιάζουν ευχάριστα, αναδεικνύοντας όχι μόνο την αισθητική του ευφυΐα, αλλά και την ικανότητά του να αφουγκράζεται τον παλμό του σύγχρονου θεατή- ταυτόχρονα, επιβεβαιώνουν τη βαθιά κατανόηση της θεατρικής γλώσσας, την ακρίβεια στη δραματουργική επεξεργασία και τη σπάνια δεξιοτεχνία με την οποία ενορχηστρώνει το ρυθμό, την υποκριτική και τη σκηνική εικόνα. Κάθε του παράσταση συνιστά μια προσεκτικά δομημένη γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, όπου η θεατρική παράδοση δεν αντιμετωπίζεται ως μουσειακό κατάλοιπο, αλλά ως ζωντανό παλλόμενο υλικό έμπνευσης… Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δημιουργικής του τόλμης αποτελεί η επιλογή του να παρουσιάσει στο θέατρο Θησείον τις ”Στρατηγικές του έρωτα” του Τζορτζ Φάρκιουαρ- ενός από τους πλέον επιτυχημένους κωμωδιογράφους της εποχής του. Με βαθιά γνώση της κωμωδίας της Παλινόρθωσης, αυτού του λαμπρού και τολμηρού θεατρικού είδους που προαναγγέλλει την κωμωδία ηθών, ο Πυργιέρης επιχειρεί να διατηρήσει την οπτική ταυτότητα της εποχής του έργου, ενώ ταυτόχρονα το μεταφράζει σε σύγχρονους ρυθμούς και κώδικες, καθιστώντας το άμεσα προσβάσιμο και απολαυστικό στο σημερινό κοινό. Οι σπινθηροβόλοι διάλογοι, το ζωηρό πνεύμα και οι ανάγλυφοι χαρακτήρες του Φάρκιουαρ βρίσκουν, μέσα από τη ματιά του, μια νέα, ανανεωμένη σκηνική ζωή. Παράλληλα, η αδιάλειπτη επαφή του με το θέατρο ως θεατής μάρτυρα έναν δημιουργό που δεν παύει να μαθαίνει, να παρατηρεί και να κρίνει με οξυδέρκεια. Αναγνωρίζει τη ζωηρή κινητικότητα του σύγχρονου θεατρικού τοπίου και τη δυναμική εμφάνιση νέων δημιουργών, χωρίς ωστόσο να διστάζει να επισημάνει, με ειλικρίνεια και ευθύνη, τις αδυναμίες και την προχειρότητα που συχνά ανακόπτουν την ουσιαστική πρόοδο της τέχνης… Έτσι, ο Τάσος Πυργιέρης δεν αποτελεί απλώς έναν ικανό σκηνοθέτη, αλλά έναν αυθεντικό θεράποντα του θεάτρου- έναν καλλιτέχνη που υπηρετεί με συνέπεια, πάθος και υψηλή αισθητική συνείδηση την τέχνη του, αφήνοντας σε κάθε του βήμα το αποτύπωμα μιας δημιουργικής προσωπικότητας που εμπνέει, ανανεώνει και ανυψώνει!
-Έχω την εντύπωση ότι έχεις επικεντρωθεί σε έργα ρεπερτορίου και μάλιστα περασμένων αιώνων, για ποιο λόγο;
Πιστεύω ακράδαντα ότι στο παρελθόν μπορούμε να βρούμε απαντήσεις για το παρόν και το μέλλον. Επίσης στα κείμενα του παρελθόντος , ακόμα και τα πιο απλά, υπάρχει μια ποιητικότητα που λείπει από τα σημερινή εποχή. Επιπλέον ενδιαφέρομαι για έργα λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό , έργα που μπορεί να στιγματίστηκαν στην εποχή τους από τη λογοκρισία ή να θεωρήθηκαν πολύ προχωρημένα έως και “ανήθικα” , και ανακαλύπτω μέσα από την επαφή μου με αυτά πως ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει σήμερα…
– Το έργο ”Στρατηγικές του έρωτα” γιατί αποτελεί μια τολμηρή σκηνική πρόταση;
Δεν ξέρω τι μπορεί να θεωρηθεί πλέον τολμηρό, αν και η επιλογή μιας άγνωστης στο ευρύ κοινό κωμωδίας σε σχέση με εκείνες του Σαίξπηρ και του Μολιέρου, είναι από μόνη της ένα τολμηρό κατά τη γνώμη μου εγχείρημα. Συστήνοντας τις “Στρατηγικές του έρωτα” στο σημερινό κοινό, προσπαθώ κρατώντας το έργο οπτικά στην εποχή του να το επικοινωνήσω στο θεατή μέσα από σύγχρονους ρυθμούς και κώδικες. Αυτό, ίσως θεωρηθεί από κάποιους τολμηρό…
– Σύστησε στο φιλοθεάμον κοινό τον συγγραφέα Τζορτζ Φάρκιουαρ.
Ο Τζορτζ Φάρκιουαρ ήταν από τους πλέον επιτυχημένους κωμωδιογράφους της εποχής του. Γεννημένος στη Βόρεια Ιρλανδία , ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός, κάτι που φαίνεται στο λόγο του και τον τρόπο που δομεί τους ρόλους του. Χαρακτηριστικά των έργων του οι σπινθηροβόλοι διάλογοι, το ζωηρό πνεύμα και οι ανάγλυφοι χαρακτήρες που αν και αποτελούν ευθείες αναφορές σε χαρακτηριστικούς τύπους της εποχής τους, μπορούν εύκολα να βρουν την αναλογία τους στο σήμερα.
– Τι είναι η Κωμωδία της Παλινόρθωσης;
Η Κωμωδία της Παλινόρθωσης είναι το είδος εκείνο της κωμωδίας που ήκμασε από τα μέσα περίπου του 17ου αιώνα μέχρι της αρχές του 18ου , επί βασιλείας Καρόλου Β’. Καταπιάνεται με τη σάτιρα της αριστοκρατίας αλλά και της τάξης των νεόπλουτων, τις ερωτικές περιπέτειες, τις ίντριγκες και τα παιχνίδια εξουσίας. Πρόκειται για ένα λαμπρό είδος κωμωδίας , ένας προάγγελος της κωμωδίας ηθών που επικεντρώνεται στην τολμηρή γλώσσα και τους πνευματώδεις διαλόγους . Αξίζει, επίσης, να αναφέρω ότι η Κωμωδία της Παλινόρθωσης εισήγαγε στο θέατρο τις πρώτες επαγγελματίες γυναίκες ηθοποιούς.
– Τι θίγει ο συγγραφέας στο έργο του;
Μέσα από την ιστορία δύο ξεπεσμένων νεαρών αριστοκρατών που κυνηγούν την τύχη τους σε μια πλούσια κωμόπολη της Αγγλίας, ο Φάρκιουαρ θίγει τις κοινωνικές συμβάσεις , την ελευθεριότητα των σχέσεων , τους κοινωνικούς περιορισμούς και την υποβολή του ανθρώπου στα πιο ταπεινά του ένστικτα.
-Θεωρώ ότι έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτά της εποχής μας και είναι πολύ επίκαιρο…
…διότι πάντα θα υπάρχει μια τάξη φθίνουσα τάξη και μια ανερχόμενη πλούσια τάξη, όσο κι αν στην εποχή μας το θέμα “τάξη” έχει λειανθεί, διότι , αρχής γενομένης από την οικογένεια, οι σχέσεις εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου καλά κρατούν, και διότι η διαπλοκή κι η απάτη το μόνο που έχουν αλλάξει είναι το ένδυμά τους…
– Ποιοι συγγραφείς σε ιντριγκάρουν;
Είναι πάρα πολλοί οι συγγραφείς που αγαπώ κι ο κατάλογος διαρκώς μεγαλώνει. Τρέφω,όμως, ιδιαίτερη εκτίμηση για τους Άγγλους δραματουργούς διότι ακόμα και τα πιο δραματικά έργα τους χαρακτηρίζονται από το ιδιότυπο χιούμορ τους.
-Πώς βλέπεις το θέατρο εν έτει 2026;
Κατ’ αρχάς να πω ότι βλέπω πάρα πολύ θέατρο. Μου αρέσει να ενημερώνομαι και να έχω ιδία άποψη για όσα συμβαίνουν στο χώρο μου. Δεν σας κρύβω ότι έχω ανάμικτα συναισθήματα διότι από τη μία επικροτώ την έντονη κινητικότητα στο θεατρικό γίγνεσθαι με την πληθώρα των παραστάσεων και την εμφάνιση πολλών νέων δημιουργών , από την άλλη όμως παρατηρώ μία προχειρότητα σε όλα τα επίπεδα που , κατά τη γνώμη μου, “φρενάρει” την ουσιαστική πρόοδο του θεάτρου…
– Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;
Ελπίζω να ξεκουραστώ!
Σχόλια για αυτό το άρθρο