Nτένης Μακρής: «Η ευαισθησία είναι η αφετηρία για τα πάντα»

Ο Nτένης Μακρής ανήκει σε εκείνη τη δημιουργική νέα γενιά των ανθρώπων του θεάτρου που δεν αρκούνται στην ερμηνεία, αλλά αναζητούν τη βαθύτερη ουσία της θεατρικής πράξης μέσα από τη συγγραφή, την προσωπική κατάθεση και την αδιάκοπη αναμέτρηση με τον άνθρωπο! Για πρώτη φορά παρουσιάζει στο θέατρο Mετς δικό του έργο, ‘’Ο κύκλος των ανώνυμων εξαρτήσεων’’ σε σκηνοθεσία της Ζαφειρίας Δημητροπούλου, καταθέτοντας ένα καλλιτεχνικό εγχείρημα με ευαισθησία, τόλμη και ουσιαστικό υπαρξιακό προβληματισμό. Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους δημιουργούς να αγωνίζονται για ένα θέατρο με ποιότητα, αλήθεια και πολιτιστικό αποτύπωμα, ένα θέατρο που δεν επαναπαύεται στις ευκολίες, αλλά τολμά να αναμετρηθεί με τις πιο εύθραυστες πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης. Και ο Ντένης Μακρής αποτελεί μία χαρακτηριστική περίπτωση νέου καλλιτέχνη που επιλέγει να επενδύσει στην ουσία και όχι στην ευκολία της πρόσκαιρης προβολής. Με την εξωτερική του εμφάνιση και τη γοητεία που διαθέτει, θα μπορούσε ασφαλώς να εξαργυρώσει τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου ζεν πρεμιέ, διεκδικώντας ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές και μία εύκολη πρόσβαση στην αναγνωρισιμότητα. Εκείνος, ωστόσο, μοιάζει να επιλέγει έναν δρόμο ουσιαστικότερο και απαιτητικότερο: να αναζητά την καλλιτεχνική του ταυτότητα μέσα από τη δημιουργία, να εμβαθύνει στον άνθρωπο και να υπηρετεί το θέατρο ως χώρο αλήθειας και αυτογνωσίας. Δεν τον γοητεύουν τόσο τα φώτα της δημοσιότητας όσο εκείνο το εσωτερικό φως που γεννιέται όταν ένας καλλιτέχνης έχει κάτι αληθινό να καταθέσει. Aυτή η επιλογή φανερώνει φιλοδοξία με περιεχόμενο, συνείδηση της τέχνης και την επιθυμία να κατακτήσει τη θέση του όχι απλώς ως αναγνωρίσιμο πρόσωπο, αλλά ως δημιουργός με προσωπικό στίγμα. Με αφετηρία την αυθεντικότητα και την ευαλωτότητα που απαιτεί η κατάκτηση της, ο Μακρής πλάθει την ιστορία ενός αλκοολικού ανθρώπου που έμαθε από παιδί να προσαρμόζεται και να επιβιώνει μέσα από τα μάτια των άλλων. Ο ήρωας του, σχεδόν καφκικός μέσα στην υπαρξιακή του περιπλάνηση δεν είναι παρά ένα συνηθισμένος άνθρωπος που καλείται να απαντήσει στο πιο δύσκολο ερώτημα: τι απομένει από εμάς όταν πάψουμε να είμαστε όλα όσα μάθαμε να υποδυόμαστε; Με όχημα τον ποιητικό ρεαλισμό ο Ντένης Μακρής αναζητά την πολυπλοκότητα που κρύβεται στην απλότητα και την λυτρωτική, αλλά συχνά επώδυνη δύναμη της ειλικρίνειας… Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ζαφειρίας Δημητροπούλου θεμελιωμένη στη σωματικότητα, στον αυτοσχεδιασμό και στη συλλογική δημιουργία μετατρέπει την παράσταση σε μία ζωντανή συνάντηση γραφής, ρυθμού και σκηνικής παρουσίας. Η συγγραφή, η σκηνοθεσία και η σωματική έρευνα συνδιαμορφώνονται οργανικά κατά τη διάρκεια των προβών, ενώ το ίδιο το κείμενο αφήνεται να μετασχηματιστεί μέσα από το σώμα και την παρουσία του ηθοποιού. Έτσι, η θεατρική πράξη δεν περιορίζεται στην απόδοση ενός ήδη ολοκληρωμένου κειμένου, αλλά εξελίσσεται σε μία ουσιαστική διαδικασία ανακάλυψης, όπου η δημιουργία γίνεται συλλογική εμπειρία και η σκηνή τόπος συνάντησης με το αληθινό. Το αποτέλεσμα υπόσχεται μία αιχμηρή θεατρική εμπειρία, που μαγνητίζει το θεατή και τον προσκαλεί να κοιτάξει κατάματα τις δικές του εξαρτήσεις, τις μάσκες και τις σιωπές του. Γιατί το βαθύτερο διακύβευμα αυτής της παράστασης δεν είναι απλώς η αποκάλυψη ενός ανθρώπου, αλλά η επίπονη και συνάμα η απελευθερωτική του πορεία προς την αλήθεια. Και ο Ντένης Μακρής, με αυτήν την πρώτη προσωπική συγγραφική του κατάθεση, ανοίγει έναν ενδιαφέροντα δρόμο, διεκδικώντας τη θέση του ανάμεσα στους δημιουργούς που αντιλαμβάνονται το θέατρο ως πράξη αυτογνωσίας και βαθιάς ανθρώπινης επικοινωνίας. Η επιλογή του να στραφεί προς την ουσία, να αναμετρηθεί με τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ψυχής και να αναζητήσει τη δική του φωνή πέρα από τις σειρήνες της εύκολης αναγνωρισιμότητας, προσδίδει στο εγχείρημά του ιδιαίτερη αξία! Γιατί η πραγματική καταξίωση ενός καλλιτέχνη δεν μετριέται μόνο με την έκταση της δημοσιότητας που τον περιβάλλει, αλλά με το βάθος των ερωτημάτων που τολμά να θέσει και με την αλήθεια που κατορθώνει να μεταδώσει στο κοινό του. Και ο Ντένης Μακρής με το έργο του, δείχνει πως τον ενδιαφέρει πρωτίστως αυτή ακριβώς η δύσκολη, γοητευτική ανθρώπινη διαδρομή…

ΣχετικάΆρθρα

Αυθεντικότητα: Αυτό που δεν φωνάζει ποτέ αλλά στέκει εκεί αδιαπραγμάτευτο και αξιοπρόσεκτο …

Βία: Το κάθε τι που έχασε την επαφή με τον εαυτό του.

Γνώση: Υπέροχη και σπουδαία αρκεί να γίνεται και σώμα – βίωμα !

Δραματουργική επεξεργασία: Αναπόσπαστο και υπέροχο κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας αλλά και εξαιρετικά υποτιμημένο στην Ελλάδα…

Ευαισθησία: Η αφετηρία για τα πάντα !

Ζαφειρία Δημητροπούλου: Η πιο σωστή επιλογή, την πιο σωστή στιγμή και πολλά πολλά άλλα που θέλω πολλές σελίδες και πολλά χαμόγελα για να το περιγράψω.

Ηθοποιός: Σκέψη που σκάβει – Σώμα να καίει…

Θέατρο Μετς: Σπίτι καινούριο κι ανοιχτή αγκαλιά!

Ιδέα: Σύλληψη – Έμπνευση – Χαρά κι οδύνη.

Καφκικός ήρωας: Όλοι μας χωρίς καν να το ξέρουμε…

Λογική: Ακόμη πιο απαραίτητη σήμερα που μας κυβερνάει η θυμοκρατία…

Μοναξιά: Δυσβάσταχτη όταν γίνεται απόλυτα, αλλά και ο μόνος τρόπος να μάθω έστω τα βασικά για μένα και τη ζωή.

Νοητός: Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Ξένοι ή Έλληνες συγγραφείς: Όλοι φυσικά!

Ο κύκλος των ανώνυμων εξαρτήσεων: Μια αστεία σουρεαλιστική πρώτη δοκιμή πάνω στο πώς να ξαναδώ τις πιο απόκρυφες πτυχές μου. Ή πιο απλά η παράσταση που με κάνει να αγχώνομαι και να χαίρομαι πρώτη φορά τόσο πολύ και διαφορετικά!

Ποιητικός ρεαλισμός: Όλα όσα ξεκινάνε και κλείνουν τη μέρα κι ας μοιάζουν με απλή καθημερινή ρουτίνα.