Με αγάπη από τη Μακρινίτσα στο 11ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης

Μετά την έναρξη στη Λάρισα -δες αναλυτικά εδώ- το 11ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης συνεχίστηκε στο Βόλο και συγκεκριμένα στη Μακρινίτσα. Η δεύτερη ημέρα του Φεστιβάλ που γιορτάζεται παράλληλα με τα 10 Χρόνια Θράκα και έχει θέμα την αγάπη, φιλοξενήθηκε στο Art Café με παρουσιάστρια την Λίνα Φυτιλή, ενώ την εκδήλωση πλαισίωσε με ζωντανή μουσική και τραγούδι ο Σπύρος Καβαλλιεράτος. Για το 11ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης, τα 10 Χρόνια Θράκα και την πανέμορφη Μακρινίτσα μίλησαν ο διευθυντής του Φεστιβάλ Θάνος Γώγος και ο Νίκος Τσούκας, Εκπρόσωπος της Μαγνήτων Κιβωτός.

ΣχετικάΆρθρα

Ποιήματά τους διάβασαν οι Έλληνες ποιητές και ποιήτριες: Αντώνης Μπαλασόπουλος, Δήμητρα Χριστοδούλου, Παυλίνα Μάρβιν με μουσική συνοδεία από τον Κρέοντα Κανακάρη, Βασίλης Μόσχος, Αλέξανδρος Στεφανίδης, Νίκος Βαραλής, Αγγελική Θάνου, Σωκράτης Καμπουρόπουλος, Απόστολος Παντσάς, Λίνα Φυτιλή, Έλενα Ψαραλίδου, Χαριτίνη Μαλισσόβα, Μίνα Πατρινού, Δήμητρα Σαχαρίδου, Μάγδα Τσιρογιάννη και οι διεθνείς ποιητές και ποιήτριες: Tatev Chakhian από την Αρμενία, Madara Gruntmane από τη Λετονία, η Lara Mitraković από την Κροατία, ο Efe Duyan από την Τουρκία, ο Don Scofield από την Αμερική και Dragica Anta Djipalo Patsea από τη Γιουγκοσλαβία,.

Ξεχώρισα το ποίημα “Ποιος μας εχάθη πρώτος” από την Παυλίνα Μάρβιν που πραγματοποίησε ποιητική performance με μουσική συνοδεία από τον Κρέοντα Κανακάρη (Πετάγεται απ’ το πιάτο του μακριά και λαδωμένη, τριχιά πελώρια και γερή, δένεται στο λαιμό του. Τραβώ την άκρη της θηλιάς, τον σφίγγει, ξεψυχάει. Αφήνει εκείνον η θηλιά και ρίχνεται σ’ εμένα. «Άσε με εμένα», λέγω της, «κι είμαι του κάτω κόσμου». «Κι αν είσαι εσύ», μου λέει, «νεκρή, εγώ θα σε χαλάσω». Και μάνιασε και σφίχτηκε ευθύς να με ξεκάνει μα το πετσί μου ήταν τραχύ και κούτσουρα οι φλέβες το αίμα μου χιόνι σκληρό κι η ανάσα μου καρβούνα. «Κι αν είσαι φάντασμα», μου λέει, «εγώ θε να σε πνίξω». «Δεν είμαι φάντασμα», της λέω, «εγώ ‘μαι η Ελένη». «Τι σόι Ελένη είσαι εσύ, νεκρή μες στην Τυμφαία;» «Μες στους νεκρούς είμαι νεκρή, και πιο νεκρή η Τυμφαία»), τη “Λίστα” του Βασίλη Μόσχου (...τα γκολ του Χάρι Κέιν, το κιμονό της Ρίτας Σακελλαρίου,δυο μπουκέτα λουλούδια, ένα ερειπωμένο κτίριο στο Βαρδάρι, 880 χιλιόμετρα, μια στοίβα κόκκινα βιβλία, τσαλακωμένες αφίσες,κάτι ανέκδοτα διηγήματα, ένα θερινό σινεμά της επαρχίας, μια γκρινιάρα βουκαμβίλια, παλιά χολιγουντιανά γουέστερν, άπειρο τζιν γκρέιπφρουτ, αμέτρητες ώρες αϋπνίας, κι ένα παλιό Χιουντάι· μου ζήτησαν να γράψω ποιήματα για την αγάπη αλλά πάντα ήμουν καλύτερος στο να φτιάχνω λίστες), “Για ένα σπάνιο όνομα” της Δήμητρας Χριστοδούλου (…Κάθε πρωί που στριμωχνόταν στο μετρό, Με αναρίθμητες γυναίκες που είχαν, Ίδια ζακέτα, ίδια κιλά, ίδια ένσημα. Κι όλες κατέβαιναν στην ίδια στάση. Όταν στο όχημα ακουγόταν η εντολή: «Μαρία!» «Εκεί», της έλεγε, «κάθε όνομα αστράφτει, Κάλεσμα του άστρου που εκρήγνυται ψηλά». Πείσθηκε. Έβαλε τη θηλιά στον λαιμό της Κι έφυγε βιαστικά, για να γίνει Άλλη μια Μαίρη στον Παράδεισο), το “Κέντρο τηλεφωνικής εξυπηρέτησης” του Efe Duyan (…για να ξαναζήσετε τη μέρα που γνωρίσατε τους σχολικούς σας φίλους, παρακαλώ πιέστε τον τυχερό σας αριθμό, για τις φορές που ακούραστα τρέξατε γύρω την αυλή πιέστε τυχαίους αριθμούς, όλοι έχουν κι από μια ντροπιαστική στιγμή, διαλέξτε έναν αριθμό και κρατήστε τον κρυφό… πιέστε τον ίδιο αριθμό ξανά και ξανά, μπιιιιμπ) και η “Λάρισα” της Lara Mitraković (… Ονειρεύομαι σε ονοματοποιίες. Με αυτόν τον τρόπο οι λέξεις που ψιθυρίζω γίνονται μάντρα για τα πέντε άτομα που ονειρεύομαι πάντα, τα πέντε άτομα που πάντα ονειρεύομαι κάθονται κυκλικά γύρω από το συντριβάνι της κεντρικής πλατείας. Λένε Λάρισα, αργά και επίμονα μέχρι η γλώσσα να γίνει το όνομά μου. Μέχρι να αρχίσω να νιώθω την πόλη στο δέρμα μου όπως το αλάτι μετά τη θάλασσα, όπως το σύμβολο του σπιτιού που το προφυλάσσω από τους ξένους, το παίρνω στο μπάνιο και μετά αργά αφαιρώ κομμάτι κομμάτι μέχρι να υπερχειλίσουν τα μάτια μου, να το καλύψω όλο με βλεφαρίδες. Μετά την πλημμύρα η μόνη λέξη είναι Λάρισα, η λεία επιφάνεια της πόλης, τόσο λευκή όσο το σώμα μου που αντανακλάται στις βιτρίνες).

Επόμενος σταθμός του Φεστιβάλ η Καρδίτσα.