ΤΩΡΑ |
Ο Μηνάς Βιντιάδης είναι ένας σύγχρονος συγγραφέας με δημοσιογραφική ματιά και θεατρική ραχοκοκαλιά. Ένας δημιουργός που είναι βαθιά αγαπητός στο φιλοθεάμον κοινό, γιατί γράφει με ρυθμό, με στιλ, με χυμό. Γιατί τα κείμενα του ανασαίνουν. Γιατί έχουν αυτό που λέμε όλοι – ”Ζωντάνια”! Γιατί είναι παρών -εδώ, τώρα- μέσα στην εποχή του. Και μέσα από αυτό το παρόν, μέσα από την εποχή μας την ίδια, γεννιέται το ολόφρεσκο έργο του με τίτλο ”Βροχή τα βέλη”. Ένα έργο που δεν θα καθίσει να αγναντέψει από μακριά, αλλά θα μπει μέσα στο πεδίο μας, μέσα στο ζωντανό νόημα του σήμερα σε μουσική και τραγούδια του Γιάννη Ζουγανέλη. Από τις 12 Νοεμβρίου θα ανέβει στο Fargani Art Box Theater με πρωταγωνιστή τον Στράτο Τζώρτζογλου και θα παίζεται μέχρι και το Δεκέμβριο, προτού μεταφερθεί στην Αθήνα. Το έργο αυτό έρχεται να σχολιάσει την εποχή μας όχι αφαιρετικά, άλλα χειρωνακτικά. Στα χέρια, στο νεύρο, στα σπλάχνα… ”Βροχή τα βέλη”- ένα κοινωνικό έργο για τις σχέσεις των δύο φύλων, για τους φόβους και τις αγωνίες του ανθρώπου, για τη δύναμη της αισιοδοξίας- εκεί που το χιούμορ και το γέλιο διαδέχονται τη συγκίνηση σε ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων, όπως είναι η ίδια η ζωή μας. Τίμια, Ανθρώπινη, Χωρίς δήθεν. Αυτή είναι η υπογραφή του Μηνά Βιντιάδη. Και αυτό το έργο- είναι ο παλμός της υπογραφής του!
Μιλήσαμε με τον Μηνά Βιντιάδη λίγο πριν τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη…
“Πρώτα πρώτα θα ήθελα να εκφράσω τη συγκίνηση μου που είμαι στην πόλη που αγαπώ, που για πέντε χρόνια -από το 1996 έως το 2000- είχα τη χρυσή ευκαιρία να εργαστώ στις εφημερίδες του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και να ζήσω τόσο την πνευματική ζωή, όσο και την ξεχωριστή καθημερινότητά της, να κάνω φίλους, να τη μάθω, να τη λατρέψω.
-Ας ξεκινήσουμε από το πώς ανακαλύψατε ότι σας ενδιαφέρει η λογοτεχνική και θεατρική γραφή και ποια είναι η διαδρομή που ακολουθήσατε.
Στο σχολείο, στην Κάσο, μισούσα τα μαθηματικά, λάτρευα την έκθεση. Τέσσερα βραβεία με χρηματικό έπαθλο στον διαγωνισμό των ΕΛΤΑ για την Ημέρα της Αποταμίευσης τόσο στο Δημοτικό όσο και στο Γυμνάσιο, έβαλαν τις βάσεις για το συγγραφικό μου μέλλον. Μετά δημοσιογραφία, εκατομμύρια λέξεις στο χαρτί και στην ωριμότητα, βιβλία και θεατρικά. Πρώτα πεζογραφία -δούλεψα πολύ με τους διαλόγους- και μετά ήλθε το πρώτο έργο.
-Τι, τελικά, θέλετε να μας πείτε με το έργο σας “Βροχή τα βέλη”;
Το “Βροχή τα βέλη” είναι ένα κοινωνικό έργο που αναφέρεται στις σχέσεις των δύο φύλων, στους φόβους και τις αγωνίες του ανθρώπου και στη δύναμη της αισιοδοξίας, όπου το χιούμορ και το γέλιο, διαδέχονται τη συγκίνηση, σ’ ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων, όπως είναι η ζωή μας. Αυτό, κυρίως, που ήθελα να πετύχω ήταν οι ήρωες μου να βρεθούν σ’ εκείνο το “νεκρό” σημείο όπου η αλήθεια και το ψέμα, η υπερβολή και η ατολμία, το θάρρος και το θράσος, ο φόβος και το ρίσκο, γίνονται ένα. Κι αυτό που θέλω να παρακαλέσω τους θεατές, ειδικά τις γυναίκες που γεμίζουν τα θέατρα, είναι πρώτα να γελάσουν και μετά να προβληματιστούν, πρώτα να κλάψουν και μετά να ψάξουν τα “κρυμμένα μυστικά”. Μπορεί ένας άντρας να μιλάει, μα θα μπορούσε να ήταν γυναίκα…
-Ο δημοσιογράφος που έγινε συγγραφέας ή ο συγγραφέας που έγινε δημοσιογράφος;
Το επάγγελμα του δημοσιογράφου με βοήθησε πολύ στο συγγραφικό μου έργο, τόσο στη λογοτεχνία, όσο και στο θέατρο. Επίσης, και τα παιδικά μου χρόνια στην Αίγυπτο και στην Κάσο, γεμάτα παράξενα γεγονότα και αναρίθμητες εικόνες. Αυτό με επηρέασε στο πως θα αναζητήσω τα εκφραστικά μου μέσα, να οργανώσω αρχεία με πρόσωπα και ιστορίες, να τα μελετώ κατά καιρούς και όταν ερχόταν η έμπνευση, να γίνονται διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα.
-Τι εμπνέει έναν συγγραφέα;
Ο συγγραφέας βλέπει γύρω του ό, τι συμβαίνει, λυπάται, εξοργίζεται, καμαρώνει, αποδοκιμάζει ή επικροτεί. Σε όλα τα έργα μου, μέσα από τα προσωπικά μου ερεθίσματα, πάντα στιγματίζω την κοινωνική αδικία, την αδηφαγία των ανθρώπων, την αδιαφορία τους για τον άλλο, την αυτοκαταστροφική διάθεση τους για τη γη, τη θάλασσα, τον ουρανό, τη φύση, όσα είναι το “σπίτι” μας. Ένας συγγραφέας καταγράφοντας την εποχή του, σχολιάζει όλα αυτά, μικρά και μεγάλα.
-Κι η φαντασία;
Μου αρέσουν οι ιστορίες που δεν ξέρεις αν είναι αλήθεια ή ψέμα. Γεννήθηκα σε μια παράξενη χώρα, μεγάλωσα σε ένα μικρό νησί, παρέα με μύθους και παραδόσεις, μουσικές και περίεργα έθιμα, ζω στη μεγαλούπολη, έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, όλα αυτά που ακούω μικρός ή μεγάλος, επηρεάζουν τη γραφή μου.
-Μέσα στο θέατρο νιώθετε σαν στο δεύτερο σπίτι σας;
Μόλις σβήσουν τα φώτα του θεάτρου, μόλις ακούσω τις πρώτες λέξεις, χάνομαι σε ένα κόσμο που η φαντασία μου τον έχει κάνει αληθινό. Και μόλις ανάψουν, γυρίζω σε έναν αληθινό κόσμο που η φαντασία μου τον κάνει όπως θέλει. Αγαπώ πολύ τους ήρωες των έργων μου, ποτέ δεν μ’ αφήνουν μόνο, δίπλα μου περπατούν, μου μιλάνε, με παρηγορούν, με συντροφεύουν με ένα ποτήρι ρακή στο χέρι, όταν είμαι στην Κάσο μου.
Σχόλια για αυτό το άρθρο