ΤΩΡΑ |
Δεν υπάρχει τέλος πάντων κανένας αρμόδιος να συγκινηθεί; Αποτελεί αίσχος για τη χώρα μας, το γεγονός ότι θα εκπροσωπηθεί η κινηματογραφική μας παραγωγή στο Φεστιβάλ της Βενετίας με τη γνωστή ταινία Ο δράκος, την αποθέωση δηλαδή των μπουζουκιών, του υποκόσμου και τις ασυναρτησίας. Μια κακή ταινία, ψεύτικη, γεμάτη υπερβολή. Μόνο μια αρρωστημένη φαντασία είναι δυνατόν να διανοηθεί και να παρουσιάσει τέτοια τέρατα…
Αυτά έγραφαν μεταξύ άλλων, οι κριτικές για την ταινία Ο δράκος, στην πρώτη της προβολή. Αν και στη δοκιμαστική προβολή της ταινίας, οι κριτικοί ενθουσιάστηκαν, όταν βγήκε στις αίθουσες, γνώρισε εμπορική αποτυχία και επίθεση από πολλούς κινηματογραφικούς κριτικούς. Θα περάσουν πολλά χρόνια για να αναγνωριστεί ως μία από τις καλύτερες και πιο σημαντικές ταινίες του ελληνικού σινεμά…Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας Δράκος που ζούσε σε μια Μαγική Πόλη παρέα με Μικρές Αφροδίτες και Παρανόμους, μέσα στο Ποτάμι, ψάχνωντας Το πρόσωπο της μέδουσας. Όταν περνούσε Το Πλοίο, άκουγε την Μπαλάντα για ένα δαίμονα…
Ο Νίκος Κούνδουρος μαζί με τον Μιχάλη Κακογιάννη και τον Τάκη Κανελλόπουλο, ήταν οι μεγάλες ελπίδες του ελληνικού κινηματογράφου. Τα πρώτα τους έργα ήρθαν να ταράξουν τα “λιμνάζοντα ύδατα” της ελληνικής παραγωγής, της οποίας μέχρι τότε, τα μοναδικά επιτεύγματα ήταν οι δημιουργίες του Τζαβέλλα, του Γρηγορίου και του Σακελλάριου, κυρίως στον τομέα της ηθογραφίας. Από ταινία σε ταινία όμως, και οι τρεις, βυθίστηκαν σε αισθητικές αναζητήσεις σε βάρος της θεματογραφίας τους.
Με την ταινία Ο δράκος, την ιστορία ενός άσημου υπαλλήλου που ξαφνικά από μια σύμπτωση του δίνεται ευκαιρία να γίνει “κάποιος” και να βγει από την αφάνεια, ο Νίκος Κούνδουρος κάνει μια συγκλονιστική ανίχνευση του “εγώ” ενώ η κοινωνική κριτική του μεταπολεμικού ελληνικού χώρου, που άρχισε με τη θαυμάσια Μαγική Πόλις (1954), εδώ παίρνει μια πιο ολοκληρωμένη μορφή. Με το φιλμ Οι παράνομοι, αρχίζει να φαίνεται η επιμονή του για την τελειότητα των φωτογραφικών συνθέσεων και η στροφή του σε ένα λυρικό ύφος, που συνεχίζεται με τις Μικρές Αφροδίτες, ως το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα
Μέσα σε μια δεκαετία σχεδόν (1954 – 1963), ο Νίκος Κούνδουρος γυρίζει πέντε ταινίες που θα αφήσουν εποχή και θα βραβευτούν σε Φεστιβάλ της χώρας μας και του εξωτερικού. Μαγική πόλις (1954), Ο δράκος (1956), Οι παράνομοι (1958), Το ποτάμι (1960), Μικρές Αφροδίτες (1963). Ακολουθούν: Το πρόσωπο της Μέδουσας ή Vortrex (1967), Tραγούδια της φωτιάς (1975), 1922 (1978), Μπορντέλο (1984), Μπάυρον: Μπαλάντα για ένα δαίμονα (1992), Οι φωτογράφοι (1998) και Το Πλοίο (2011). Σύνολο μόνο 11 ταινίες σε μισό αιώνα περίπου… Αυτό φανερώνει το πόσο σημαντικός σκηνοθέτης υπήρξε και πόσο επηρέασε την ελληνική φιλμογραφία, ώστε να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μας.
Νίκος Κούνδουρος, Βασίλης Γεωργιάδης
</a
Στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου 1960 (αργότερα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) ο Νίκος Κούνδουρος τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας για Το ποτάμι, ενώ ο Δράκος τιμήθηκε με βραβείο ρετροσπεκτίβας. Στην ίδια Εβδομάδα, βραβεύεται η Αλίκη Βουγιουκλάκη για την ερμηνεία της στην Μανταλένα, ενώ ανάμεσα στα μέλη της κριτικής επιτροπής βρίσκεται και η Κατίνα Παξινού (στη φωτό επάνω δίπλα στον Νίκο Κούνδουρο). Σύμπτωση… Παξινού και Κούνδουρος θα περάσουν στην αιωνιότητα, την ίδια μέρα, 22 Φεβρουαρίου…
Στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας Μαριονέτες, ο Νίκος Κούνδουρος παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, ήταν εκεί για να στηρίξει τις δημιουργίες των νέων σκηνοθετών του ελληνικού κινηματογράφου. Όπως έλεγε για όλους όσοι είχαν εισχωρήσει στο σινεμά ως ελκυστική περιοχή κέρδους: Το να κάνεις εμπόριο τέχνης, προϋποθέτει τον έμπορο, αλλά και την τέχνη…
Σχόλια για αυτό το άρθρο