O Γιώργος Χριστόπουλος βιάστηκε να πάει στη γειτονιά των αγγέλων…

Το τι μπέρδεμα γινόταν κάθε φορά που μιλούσαμε για την Νταίζη, δεν περιγράφεται. Εκείνος να μου λέει για την Νταίζη Σεμπεκοπούλου και εγώ να έχω στο μυαλό μου την Νταίζη Λεμπέση. Κολλητός φίλος και με τις δύο, o Γιώργος Χριστόπουλος μου έλεγε διάφορες ιστορίες κι όταν δεν μου διευκρίνιζε ποια Νταίζη εννοούσε, σκεφτόμουν αμέσως Λεμπέση. Κι άρχιζαν οι παρεξηγήσεις μεταξύ μας, πάντα με γέλιο. Το γέλιο ήταν το Α και το Ω όταν ήσουν με τον Γιώργο. Είτε συμφωνούσες μαζί του είτε διαφωνούσες, η συζήτηση κατέληγε σε πολλά γέλια. Συνήθως η αφορμή ήταν κάποια θεατρική παράσταση. Ο Γιώργος δεν άφηνε θέατρο για θέατρο. Όσο κουρασμένος κι αν ήταν, όση δουλειά κι αν είχε την επόμενη μέρα στην Αποκεντρωμενη Διοίκηση Αττικής, πήγαινε σχεδόν κάθε βράδυ στο θέατρο, ειδικά αν ήταν να δει δουλειά φίλων. Όπως και δεν υπολόγιζε τίποτα για τη Θεσσαλονίκη. Έπαιρνε το αεροπλάνο έστω και για μια μέρα, ώστε να δει παράσταση.

ΣχετικάΆρθρα

Τον γνώρισα άπειρα χρόνια πριν, σε μια παράσταση του Γιάννη Λασπιά. “Μετά θα πάμε για φαγητό, θα΄ρθει κι ο Χριστόπουλος μαζί μας”. Διότι ο Γιώργος ήταν και καλοφαγάς και ήξερε και τα καλύτερα στέκια όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και εκτός. Κοσμογυρισμένος σε όλη την Ελλάδα, ήξερε να σου πει πού θα βρεις τα καλύτερα κεφτεδάκια, τα καλύτερα παϊδάκια, τις καλύτερες τηγανητές πατάτες και τις καλύτερες πίτες. Όπως αυτές που φάγαμε στο Σύνταγμα πριν τρεις μήνες μαζί με τον Σπύρο Σιακαντάρη και μας έδωσες και πακέτο να΄χουμε στο Τέχνης… Αχ ρε Γιώργο, θα μας λείψει η παρέα σου, το χαμόγελό σου και η οξυδέρκεια της σκέψης σου. Και οι κριτικές για τις παραστάσεις που έγραφες θα λείψουν. Ίσως να μην άρεσαν σε κάποιους γιατί δεν έκρυβες την αλήθεια, όπως είχες το δικό σου στίγμα και όλοι ήθελαν να διαβάσουν τι θα έγραφες. Κι όλοι σ΄ αγαπούσαν…

Όταν ήταν έφηβος, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, έκανε παρέα με την Βούλα Ζουμπουλάκη. Οικογενειακοί φίλοι με τον Δημήτρη Μυράτ και την Βούλα Ζουμπουλάκη, ήταν οι πρώτοι ηθοποιοί που είδε στη σκηνή, μικρό παιδάκι. “Το παιχνίδι του έρωτα και του θανάτου” ήταν η παράσταση, στο Θέατρο Αθηνών. Από τότε, η μαγεία του θεάτρου τον κέρδισε. Όταν ο Δημήτρης Μυράτ δεν μπορούσε να πάει με την Βούλα σε κάποια πρεμιέρα, την συνόδευε ο Γιώργος. Κι όλοι ρωτούσαν να μάθουν ποιος ήταν ο νεαρός κύριος που ήταν μαζί της. Από εκείνη την πρώτη παράσταση στο Θέατρο Αθηνών, πέρασαν πολλά βράδια που ο Γιώργος καθόταν στην πλατεία κάποιου θεάτρου και απολάμβανε τη μυσταγωγία του. Κι όσο κι αν απογοητευόταν από κακές παραστάσεις, αμέσως κανόνιζε ποια θα ήταν η επόμενη που θα παρακολουθούσε.

Ο Γιώργος λάτρευε το Λουτράκι. Του άρεσε να πηγαίνει έστω και για ένα διήμερο. Στο αγαπημένο του Λουτράκι τον πρόδωσε η καρδιά του. Στη διάρκεια έκτακτης καρδιοχειρουργικής επέμβασης στην Αθήνα, πέρασε στην αιωνιότητα μια ήσυχη μέρα του Αυγούστου… «Ας είναι όμορφος, χαρούμενος και χαμογελαστός ο Αύγουστος και ας μας χαρίσει όσο περισσότερες μαγικές προσωπικές στιγμές γίνεται» είχε γράψει στο facebook για να καλωσορίσει το φετινό Αύγουστο… Από εδώ και πέρα ο Αύγουστος έχασε το χαμόγελό του, όπως χάσαμε εμείς τον χαμογελαστό Γιώργο μας…

Καλή μετάβαση στο αιώνιο φως…