ΤΩΡΑ |
Με ιδιαίτερη χαρά και βαθιά θεατρολογική εκτίμηση, η Πέγκυ Τρικαλιώτη εγγράφεται στο σώμα εκείνων των σπάνιων ηθοποιών που δεν υπηρετούν απλώς στο θέατρο, αλλά το ενσαρκώνουν ως ζώσα, ηθική και αισθητική πράξη. Ανήκει οργανικά στη μεγάλη παράδοση της υποκριτικής τέχνης, όχι ως μίμηση προτύπων, αλλά ως δημιουργική τους συνέχεια και ουσιαστική εξέλιξη. Η υποκριτική της συγκρότηση χαρακτηρίζεται από υψηλή τεχνική επάρκεια, εσωτερικό ρυθμό, ακρίβεια στη χρήση των εκφραστικών μέσων και βαθιά γνώση της δραματουργικής λειτουργίας του ρόλου. Διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να μεταστοιχειώνει το θεατρικό κείμενο σε βιωμένη εμπειρία, να καθιστά τον λόγο σωματικό και την παύση δραματουργικά ενεργή, δημιουργώντας την αίσθηση ότι κάθε ρόλος γεννιέται εκ νέου επί σκηνής, ενώ στην πραγματικότητα εδράζεται σε επίμονη εργασία, πειθαρχία και υψηλή καλλιτεχνική συνείδηση. Αισθαντική, αέρινη και φαινομενικά εύθραυστη, φέρει επί σκηνής μια εσωτερική πυκνότητα σπάνιας δραματικής ισχύος! Είναι ηθοποιός έντονα δραματική και βαθιά εκφραστική, ικανή να μετατρέπει το βλέμμα σε καθοριστικό σκηνικό γεγονός και τη σιωπή σε εύγλωττο θεατρικό λόγο. Οι ερμηνείες της, αξεπέραστες ως προς το μέτρο, την ακρίβεια και το ψυχικό βάθος, συγκροτούν μια υποκριτική γραφή απολύτως προσωπική και αναγνωρίσιμη, χωρίς ίχνος αυτάρεσκου εντυπωσιασμού. Πρόκειται για ηθοποιό ουσίας, που υπηρετεί το ρόλο και το σύνολο της παράστασης με αίσθηση συλλογικότητας, εσωτερικής αλήθειας και υψηλής ευθύνης απέναντι στο θεατρικό γεγονός. Την ΠέγκυΤρικαλιώτη την διακρίνουν το ήθος και η ευγένεια, αρετές που ανέκαθεν χαρακτήριζαν τους μεγάλους ηθοποιούς και, πρωτίστως, τους μεγάλους ανθρώπους του θεάτρου. Κυρία του θεάτρου, με την πλήρη και ουσιαστική σημασία του όρου, δεν παρέκκλινε ποτέ από τα ”πιστεύω” της, ούτε υπέκυψε σε ευκολίες ή εκπτώσεις. Η πορεία της χαρακτηρίζεται από συνέπεια, σεμνότητα και ακλόνητη πίστη στην υποκριτική ως πράξη αλήθειας, πνευματικής άσκησης και ηθικής στάσης ζωής. Η σκηνική της παρουσία δεν επιβάλλεται- ακτινοβολεί με εσωτερικότητα και καθαρότητα. Και για αυτό ακριβώς χαίρεσαι να την βλέπεις επί σκηνής να ερμηνεύει τον εκάστοτε ρόλο, καθώς η σχέση της με τον ρόλο δεν είναι εξωτερική ή επιφανειακή, αλλά οργανική, σχεδόν υπαρξιακή… Τη φετινή σεζόν, με επίγνωση και ωριμότητα καλλιτέχνη που γνωρίζει βαθιά τις αντοχές και τις ανάγκες του, επέλεξε συνειδητά έναν πιο ελαφρύ ρόλο, επιθυμώντας να αποφορτιστεί και να πάρει μια δημιουργική ανάσα από τους έντονα δραματικούς χαρακτήρες που τόσο βαθιά έχει υπηρετήσει! Στο έργο ”Σε βλέπω” της Μέγκαν Κένεντι σε σκηνοθεσία Βίκυς Βολιώτη που παρουσιάζεται στο Μικρό Παλλάς, αποκαλύπτει μια άλλη όψη της σκηνικής της ιδιοσυγκρασίας: λεπτή, παιγνιώδη, ευαίσθητη στις αποχρώσεις, μετρημένη στη φόρμα και ακριβής στον τόνο, χωρίς ποτέ να απεμπολεί το δραματουργικό της βάθος, Ταυτόχρονα, η φύση της αληθινής τραγικής ηθοποιού δεν μπορεί παρά να έλκεται από το απαιτητικό, το ρηξικέλευθο και το υπαρξιακά επικίνδυνο- έτσι δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο ανατρεπτικό έργο του Τιμ Κράουτς ” Ολική άμεση συλλογική επικείμενη επίγεια σωτηρία” που παρουσιάζεται στο νέο θεατρικό χώρο Φίατ σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου. Εκεί, η Πέγκυ Τρικαλιώτη επανέρχεται δυναμικά στο χώρο της υψηλής έντασης και της συλλογικής σκηνικής ευθύνης, επιβεβαιώνοντας ότι το θέατρο όταν υπηρετείται με ήθος, ευγένεια, τεχνική, αρτιότητα και βαθιά καλλιτεχνική συνείδηση δεν είναι απλώς αναπαράσταση, αλλά πράξη ουσιαστικής επικοινωνίας και εν δυνάμει σωτηρίας! Τηλεοπτικά την βλέπουμε στην επιτυχημένη σειρά του Alpha ”Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι” όπου δίνει και εκεί για μια ακόμη φορά ρεσιτάλ ερμηνείας.
– Νιώθεις πλήρης και ευτυχισμένη με όλο αυτό το δημιουργικό οργασμό; Έχεις όμως καθόλου ελεύθερο χρόνο και προσωπική ζωή;
Νιώθω πολύ ωραία! Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να πει ότι νιώθει πλήρης και ευτυχισμένος. Πάντα θα του λείπει κάτι, γιατί θα θέλει κάτι διαφορετικά τοποθετημένο στη ζωή του, αλλά σε γενικές γραμμές είμαι σε μια καλύτερη περίοδο και τώρα τελευταία που έχω μόνο παραστάσεις να παίζω- τελείωσαν τα τηλεοπτικά γυρίσματα- έχω αρχίσει να έχω κάποιο χρόνο για τον εαυτό μου και την οικογένειά μου.
– Στο ”Σε βλέπω” γιατί είπες το ”ναι”; Ήθελες να αποφορτιστείς λίγο από τους βαρείς ρόλους;
Υπήρχαν δύο πράγματα που με κάλεσαν να πω το ”ναι” στο ”Σε βλέπω”. Το πρώτο και βασικότερο η συνεργασία μου με τον Θοδωρή Αθερίδη και την Βίκυ Βολιώτη. Με τον Θοδωρή ήθελα να δουλέψω πολλά χρόνια πριν και η Βίκυ είναι φίλη μου, οπότε αυτός ο συνδυασμός ήμουν σίγουρη ότι θα μου έφερνε μια πολύ ευχάριστη και ευτυχισμένη στιγμή συνεργασίας. Ήξερα ,δηλαδή, ότι θα περάσω πολύ όμορφα! Το δεύτερο είναι ότι είχα πολύ μεγάλη ανάγκη να με δω σε κάτι όχι τόσο βαρύ και δραματικό. Ήθελα να παίξω σε κάτι καθημερινό και απλό. Είχα συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να παίζω αρχετυπικούς ρόλους που βασίζονταν στα έργα και σε βαθιά ερωτήματα του ανθρώπου. Άρα, ήταν δύσκολοι ρόλοι με ένα βάρος πάντα. Είχα και την περιέργεια να παίξω σε κάτι που με το που θα έβγαινα στη σκηνή δεν θα ήταν αυτό που συνήθισε τόσα χρόνια να με βλέπει το κοινό… Είναι ένα πολύ τρυφερό, συγκινητικό έργο με πολύ χιούμορ.
-Πώς είναι η Βίκυ Βολιώτη ως σκηνοθέτις;
Ξέρει πολύ καλά τι θέλει, ξέρει πως να σου το ζητήσει και είναι και αρκετά οριοθετημένη. Σε αφήνει ελεύθερο, αλλά βάζει τα όρια που αυτή θέλει για να μην ξεφύγεις από το οικοδόμημα που θέλει να φτιάξει…
–Γιατί έχει χαθεί η διαπροσωπική επικοινωνία στην εποχή μας;
Είναι πολύ απλό, από τότε που μπήκε η τεχνολογία στη ζωή μας και αντικαταστήσαμε την τετ α τετ συζήτηση με ένα τεχνολογικό μέσο. Υπάρχει μια οθόνη πάντα ανάμεσά μας…
– Ποια ανάγκη του ανθρώπου καλύπτει η τέχνη;
Η τέχνη για εμένα καλύπτει σχεδόν όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, πέρα από την άμεση επιβίωση και να έχεις να φας. Το να ονειρεύεσαι, το να ξεκουράζεσαι, το να ελπίζεις, το να τρέφεται το πνεύμα σου, το να παίρνεις απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν είχες καν καταλάβει ότι έχεις θέσει στον εαυτό σου… Η τέχνη είναι για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι, κατά το ”Άνω Θρώσκω”. Δυστυχώς τείνουμε να το ξεχνάμε αυτό…
– Τηλεοπτικά, γιατί αποφάσισες να πρωταγωνιστήσεις στο ”Σπίτι δίπλα στο ποτάμι” που προβάλλεται από τον Alpha;
Για εμένα ο βασικός λόγος ήταν η Λένα Μαντά και το ίδιο το βιβλίο!
-Πόσο σε ανησυχεί η σημερινή κατάσταση την οποία βιώνουμε καθημερινά; Έχεις και μία κόρη να μεγαλώσεις…
Με ανησυχεί απίστευτα, γιατί έχω ένα παιδί στην εφηβεία, το οποίο ετοιμάζεται να βγει στον έξω κόσμο σιγά σιγά και αυτός ο κόσμος με τρομάζει…
-Συμπρωταγωνιστείς, επίσης, με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη- σε διπλή διανομή με τον Γιώργο Βαλαή- στο ανατρεπτικό και επίκαιρο έργο του Βρετανού Tim Crouch που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου και πρωτότυπη μουσική του Jeph Vanger στον νέο θεατρικό χώρο Φίατ. Μίλησε μου γι’ αυτό.
Ο Κράουτς είναι ένας συγγραφέας πολυγραφότατος, ηθοποιός και σκηνοθέτης και τα έργα του έχουν ως επί το πλείστον διάδραση με το κοινό. Είναι μια ιδιαίτερη παράσταση, όπου το κοινό παίρνει πολύ ενεργό μέρος, αν θελήσει. Με το που ξεκινά το έργο, βρισκόμαστε σε μια αίρεση όπου κατ’ αυτούς έρχεται το τέλος του κόσμου και στο κέντρο όλης αυτής της ιστορίας μια μάνα έρχεται να πάρει την κόρη της που είναι μέλος της αίρεσης αυτής με σκοπό να την σώσει. Η συνέχεια επί σκηνής. Το ρόλο της κόρης μου υποδύεται η Νοέμη Βασιλειάδη.
Σχόλια για αυτό το άρθρο