ΤΩΡΑ |
Η Ροδή Στεφανίδου αποτελεί μια από τις πιο γνήσιες και πολυσχιδείς παρουσίες του θεατρικού και λογοτεχνικού μας τοπίου. Ως υπεύθυνη της Γραμματείας της Καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, έχει συμβάλλει με συνέπεια και γνώση στη στήριξη του θεσμού και των δημιουργών του. Παράλληλα, ως δραματουργός και συγγραφέας θεατρικών έργων, έχει υπογράψει κείμενα που ξεχωρίζουν για την ευαισθησία, τη διορατικότητα και την αλήθεια τους. Σήμερα, η Ροδή Στεφανίδου κάνει το ντεμπούτο της στη συγγραφή βιβλίων, παρουσιάζοντας το ολόφρεσκο έργο της με τίτλο ”Ο εισβολέας”, ένα βιβλίο που έρχεται να αποδείξει πως η δημιουργικότητα δεν γνωρίζει σύνορα- μονάχα εσωτερικές εκρήξεις και ανάγκες για έκφραση. Αέναα δημιουργική, εμπνευσμένη και πολυδιάστατη, η Ροδή Στεφανίδου είναι μια προσωπικότητα που συνδυάζει το μέτρο με το πάθος, τη σοβαρότητα με τη φαντασία, το ήθος με τη βαθιά πίστη στη δύναμη του λόγου και της τέχνης. Μια δημιουργός που συνεχίζει να πορεύεται με σταθερότητα και ευαισθησία, φωτίζοντας με το έργο της τον δρόμο της σύγχρονης ελληνικής γραφής!
-Τι ήταν εκείνο που σ’ έκανε να θέλεις να ασχοληθείς και με τη συγγραφή βιβλίων;
Το θέατρο και η λογοτεχνία είναι οι μεγάλες μου αγάπες. Από μικρή διάβαζα βιβλία και έφτιαχνα φανταστικούς κόσμους στο μυαλό μου. Στο θέατρο έβλεπα επί σκηνής κάτι που «έπλασε» ένας συγγραφέας με λέξεις να παίρνει σάρκα και οστά, που λένε. Ταυτόχρονα σημείωνα ό,τι μου έκανε εντύπωση: λέξεις, φράσεις, καταστάσεις, συζητήσεις από διπλανά τραπέζια και ό,τι άλλο μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Από εκείνο το σημειωματάριο, λοιπόν, ξεκίνησαν όλα. Τα τελευταία χρόνια ήρθαν και τα μαθήματα δημιουργικής γραφής στη ζωή μου και εκεί πια κατάλαβα ότι μέσα από τους περιορισμούς μπορώ να είμαι ελεύθερη και ξεκίνησα -με μικρές ιστορίες- να βάζω τις σκέψεις μου σε σειρά.
-Πώς θα χαρακτήριζες το ολόφρεσκο βιβλίο σου με τίτλο «Ο εισβολέας»;
Ο “Εισβολέας” είναι ένα βιβλίο για τη μνήμη και το τώρα. Οι αναμνήσεις και οι ιστορίες μιας γυναίκας 90 χρόνων μπλέκονται με το τώρα και την πανδημία του κορωνοϊού μέσα από τις ιστορίες ενός νεαρού γιατρού. Είναι ένα ταξίδι από τον Πόντο του τότε, στην Ελλάδα του σήμερα .
-Από που αντλείς στοιχεία για τους χαρακτήρες και την πλοκή του βιβλίου;
Είναι άνθρωποι καθημερινοί, της διπλανής πόρτας, με τις ευαισθησίες τους, τα προβλήματά τους, απλοί και περίπλοκοι μαζί. Θεωρώ, ότι μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε στοιχεία κάποιου ανθρώπου που γνωρίζουμε στο οικείο μας περιβάλλον ή πέριξ μας, μέσα στους χαρακτήρες του βιβλίου. Σημασία έχουν οι ιστορίες τους και από εκεί βγαίνει και η πλοκή, ανθρώπινη κι αυτή. Ένα κομμάτι του βιβλίου είναι αφιερωμένο στον Πόντο και τα έθιμα των Ποντίων. Πολλά δεν τα ήξερα και χρειάστηκαν έρευνα κι άλλα ήταν διηγήσεις της γιαγιάς μου. Σαν να αποτίνω φόρος τιμής.
-Πες μου με λίγα λόγια τι διαδραματίζεται και μια σύντομη περιγραφή;
Όπως λέει και στο οπισθόφυλλο, είναι μια νουβέλα με θέμα τα αλλεπάλληλα σπιράλ της ζωής, με αναλαμπές στιγμών σε παρελθόντα και παρόντα χρόνο. Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου μένει μόνη και κλεισμένη στο σπίτι καθώς έχει κινητικά προβλήματα. Στον έξω κόσμο, όμως, υπάρχει η εξάπλωση του κορονοϊού και η πανδημία. Δέχεται την επίσκεψη ενός γιατρού του ΕΟΔΥ για εμβολιασμό στο σπίτι και από αυτόν μαθαίνει τα γεγονότα. Εκεί, στην ουσία ξεκινάει και η πλοκή, καθώς η ηρωίδα μου η Ρόζα Ωραιοζήλη είναι πολύ ομιλητική. Αρχίζει να του ξεδιπλώνει την ιστορία της ζωής της.
-Συμμετέχεις και στη συντακτική ομάδα του περιοδικού Πατάρι. Μίλησε μου γι’ αυτό.
Σας ευχαριστώ πολύ για την ερώτηση. Για το Πατάρι και τη συντακτική του ομάδα στην οποία είμαι μέλος είμαι πολλή περήφανη! Είμαστε μια ομάδα επτά ατόμων που τα κάνουμε όλα. Όλοι, ένας κι ένας ταλαντούχοι. Απολαμβάνω τόσο τις ιστορίες τους όσο και την παρέα τους. Έχουμε ένα δέσιμο «οικογενειακό», τολμώ να πω. Το Πατάρι είναι ένα περιοδικό λόγου. Γράφουμε λοιπόν, ιστορίες με μια κοινή θεματική που έχουμε ορίσει και σε κάθε τεύχος φιλοξενείται κι ένα κείμενο από έναν επισκέπτη λογοτέχνη της πόλης -και όχι μόνο- που μας έχει χαρίσει την ιστορία του στην λογική της θεματικής μας. Η ιδιαιτερότητα που έχει το Πατάρι είναι ότι διατίθεται δωρεάν, καθώς χρηματοδοτείται από εμάς και από όλους όσοι μας βοηθούν με κάθε τρόπο. Μπορείτε να το βρείτε σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, καφέ και χώρους τέχνης. Είναι λοιπόν μια μικρή περιοδική έκδοση -κυκλοφορεί κάθε τρεις μήνες σε 1000 αντίτυπα- που την αισθητική και τον σχεδιασμό την υπογραφεί ο καλλιτέχνης Mike Rafail – That Long black cloud- και την επιμέλεια των κείμενων έχει η εξαίρετη Καλλιόπη Πασιά. Ήδη αριθμεί τέσσερα τεύχη και προχωράμε στο επόμενο. Σε κάθε τεύχος κάνουμε και μια παρουσίαση και είναι συγκινητικό πώς κάθε φορά έχουμε όλο και περισσότερο κόσμο που θέλει να μας γνωρίσει και να πάρει το Πατάρι. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη και συγκινημένη που η προηγουμένη παρουσίαση ήταν διπλή καθώς είχαμε και την κυκλοφορία του συλλογικού μας βιβλίου «Αν μιλούσαμε θα μελαγχολούσαμε» από τις εκδόσεις Τρι.ένα πολιτισμού, το οποίο μπορείτε να το βρείτε πλέον στα βιβλιοπωλεία.
-Η τεχνολογία και η ακρίβεια έχουν επηρεάσει τις πωλήσεις των βιβλίων;
Δεν μπορώ να μιλήσω με αριθμούς, αλλά και τι δεν έχει επηρεαστεί; Βέβαια είναι άλλο οι πωλήσεις των βιβλίων που κυρίως αφορούν τους εκδοτικούς, γιατί ας μην γελιόμαστε πολύ λίγοι συγγράφεις ζουν από τις πωλήσεις των βιβλίων, και άλλο η φιλαναγνωσία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι εάν αγαπάς το διάβασμα βιβλίων, υπάρχουν βιβλιοθήκες, φίλοι να δανειστείς και να δανείσεις βιβλία κ.ά. Εδώ η τεχνολογία μπορεί να είναι αρωγός καθώς κυκλοφορούν σε pdf ελεύθερα -δηλαδή δωρεάν- πολλά βιβλία, κι άλλα μπορείς και να τ’ αγοράσεις με ελάχιστο κόστος. Εγώ βέβαια αγαπάω το χαρτί, τη μυρωδιά του, την υφή και το γύρισμα των σελίδων.
-Οι Θεσσαλονικείς αγαπούν το βιβλίο; Είναι βιβλιοφάγοι;
Αν σκεφτεί κάνεις ότι στη Θεσσαλονίκη γίνεται η Διεθνής Έκθεση βιβλίου με μεγάλη επισκεψιμότητα, εκδοτικούς οίκους από όλο τον κόσμο, πολλές παρουσιάσεις βιβλίων κι έντονες παρουσίες συγγραφέων, όπως επίσης και το Φεστιβάλ Βιβλίου στην παράλια Θεσσαλονίκης εύκολα κάνεις μπορεί να βγάλει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Μπορεί οι μεγάλοι εκδοτικοί να βρίσκονται στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη εμφανίζονται διαμαντάκια, όπως οι εκδόσεις «ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού» που δίνουν χώρο σε νέους συγγραφείς, επενδύουν σε θεματικές που διατρέχουν την εποχή μας -από την ταυτότητα και τη μνήμη, μέχρι τη συλλογικότητα και την αντίσταση- χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι “εύκολες λύσεις”, αλλά τα βιβλία που συνομιλούν αληθινά με τον αναγνώστη. Επίσης, ο χώρος του εκδοτικού που αναφέρω, καθώς τον θεωρώ “σπίτι μου”, λειτουργεί και ως μια κοιτίδα πολιτισμού φιλοξενώντας εκτός άλλων εργαστήρια γραφής, λέσχες ανάγνωσης, θεματικές βραδιές και εκθέσεις φωτογραφίας, δημιουργώντας έναν χώρο έκφρασης και συνύπαρξης για όσους αγαπούν το βιβλίο, τη λογοτεχνία και τις τέχνες.
-Πες μου μια φράση που κρατάς από το βιβλίο σου.
Είναι μια φράση που θα μπορούσε να είναι και τίτλος « Οι πληγωμένοι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτοί»
Σχόλια για αυτό το άρθρο