Σάντρα Βουτσά: “Αναμνήσεις με τους γονείς μου Κώστα και Έρρικα”

Μοιάζει σαν άγγελος επί γης. Η απαστράπτουσα Σάντρα Βουτσά με επίθετο βαρύ σαν ιστορία και πανέμορφη, όπως η μητέρα της, μίλα σε μία de profundis και αποκλειστική συνέντευξη στο Cosmopoliti για τους γονείς της, το μύθο Κώστα Βουτσά που το όνομά του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στο καλλιτεχνικό πάνθεον και έναν από τους δέκα καλύτερους κωμικούς των τελευταίων δεκαετιών που έγραψε ιστορία και άφησε τη σφραγίδα του ανεξίτηλη στις κινηματογραφικές ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις, όπου πρωταγωνίστησε και την λαμπερή και φινετσάτη, Έρρικα Μπρόγιερ, που και εκείνη άφησε έντονο το στίγμα της στον καλλιτεχνικό χώρο με την αριστοκρατικότητα και το ταλέντο της. Αναπολεί στιγμές από τα παιδικά της χρόνια, εικόνες, χρώματα , αναμνήσεις, θυμάται το οικογενειακό καλλιτεχνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούσε, πώς ήταν να ζεις με δύο γονείς σταρ, το πόσο την λάτρευαν και εξηγεί τους λόγους που δεν ακολούθησε το επάγγελμα τους και ασχολείται με τις δημόσιες σχέσεις.

ΣχετικάΆρθρα

1) Πόσο βαρύ είναι για εσένα το επώνυμο Βουτσά;

Είναι ένα επίθετο που περιβάλλεται από πολλή αγάπη, θαυμασμό, σεβασμό και καταπληκτική ενέργεια, γιατί

είναι όλα αυτά που εισέπραττε ο πατέρας μου, ο Κώστας Βουτσάς, όλα αυτά τα χρόνια από τον κόσμο.

από το κοινό , από όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον αγάπησαν μέσα από τη δουλειά του και τους

” ευχαριστώ” , γιατί ακόμα σήμερα μου μιλάνε με τόση αγάπη για τον πατέρα μου! Οπότε, το επίθετο Βουτσάς

είναι βαρύ μόνο από την πολλή αγάπη και το θαυμασμό του κόσμου προς τον μοναδικό μπαμπά μου!

2) Πως ήταν να ζεις με δύο σταρ;

Οι γονείς μου μπορεί να ήταν διάσημοι στη δουλειά τους, αλλά μέσα στο σπίτι ήταν δύο κανονικοί και κλασσικοί Έλληνες γονείς…και μάλιστα ο πατέρας μου ήταν και πολύ αυστηρός, οπότε δεν ένιωθα πολύ διαφορετικά, ως παιδί, από τους φίλους και συμμαθητές μου. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι οι γονείς μου, και ειδικά ο πατέρας μου ήταν (και θα είναι πιστεύω….) από τους πιο αγαπητούς Έλληνες ηθοποιούς. Από μία ηλικία και μετά, όμως, βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά, έχεις άλλες προτεραιότητες και δεν σε απασχολούν πράγματα, όπως η διασημότητα.

3) Ποιος σου είχε τη μεγαλύτερη αδυναμία και σε ποιον είχες εσύ;

Πολύ μεγάλη αδυναμία μου είχε πάντα ο πατέρας μου, όπως κι εγώ, άλλωστε! Συνήθως η μητέρα με την κόρη μέχρι κάποια ηλικία βρίσκονται σε κόντρα κι έτσι συνέβαινε και με εμένα και την μαμά μου. Από τα 27-28 χρόνια και επάνω η σχέση μου με την μητέρα μου άλλαξε και ξεκινήσαμε να κάνουμε πολλή παρέα, να βγαίνουμε συχνά και με τον πατέρα μου, όλοι μαζί , και έτσι μπορώ να σου πω, ότι ήταν η παρέα μου, οι κολλητοί μου και είχα αδυναμία και στους δύο, πολύ μεγάλη!

4) Ποιος ήταν ο πιο αυστηρός και ποιος σου έκανε τα χατίρια;

Ανάλογα την περίπτωση. Σε γενικές γραμμές πιο ελαστική μαζί μου ήταν η μητέρα μου, γιατί ο πατέρας μου, ως κλασσικός Έλληνας πατέρας, ήταν, πως να το πω….λίγο ”κέρβερος” ! Είχε αγωνία μην μου συμβεί κάτι, όπως, άλλωστε, όλοι οι γονείς για τα παιδιά τους και δεν μου άφηνε πολλά περιθώρια. Η μητέρα μου, όμως, όπως συνήθως συμβαίνει , με κάλυπτε πολλές φορές . Όχι βέβαια, ότι εκείνη ήταν πολύ ελαστική. Με τα χρόνια και λόγω ηλικίας, όλα αυτά αμβλύνθηκαν.

5) Μεγάλωσες σε καλλιτεχνική οικογένεια, πως δεν ακολούθησες το επάγγελμα των γονιών σου και στράφηκες στις δημόσιες σχέσεις;

Ποτέ δεν ήθελα, ούτε μου άρεσε να βρεθώ επάνω στη σκηνή κι αυτό είναι κάτι που το ”έχεις”, ξεκινάει από μέσα σου αυτή η επιθυμία, για να γίνεις ηθοποιός ή τραγουδιστής. Αντιθέτως, πάντα μου άρεσε να είμαι με κόσμο, να βρίσκομαι πίσω από τις κάμερες, να βρίσκομαι εκεί που δημιουργούνται όλα, πριν βγουν μπροστά στις κάμερες. Ευτυχώς, κατάφερα να κάνω επάγγελμα αυτό που μου άρεσε πάντα και να τα πάω και καλά!

6) Ποιες αναμνήσεις έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα σου από τους γονείς σου;

Η αγάπη που μου έδειχναν πάντα, η αδυναμία που μου είχαν και μου το έδειχναν διαρκώς, η παρέα που κάναμε, τα γέλια, η ζεστασιά, γιατί ήταν και οι δυο πολύ δοτικοί άνθρωποι, οι πολύωρες συζητήσεις, οι αγκαλιές και η τρυφερότητα του πατέρα μου, τα ραντεβού που δίναμε με την μητέρα μου για να πάμε στον κινηματογράφο και αντίστοιχα με τον πατέρα μου για να πάμε στο θέατρο. Ατέλειωτες αναμνήσεις που δυστυχώς είναι πια μόνο αναμνήσεις.

7) Ποια χρώματα από εκείνους, από την παιδική σου ηλικία , θα μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο και τι συμβολίζει το καθένα;

Την μαμά μου την έχω συνδέσει με το χρυσό χρώμα, γιατί από μικρή που με έπαιρνε συνέχεια μαζί της στις

παραστάσεις που συμμετείχε, θυμάμαι όλα αυτά τα κοστούμια που φορούσε, που ήταν λαμπερά και γυάλιζαν στα φώτα της σκηνής, αλλά και χρυσό, γιατί ήταν μια ”χρυσή” καρδιά, ένας πραγματικά καλός άνθρωπος!

Τον πατέρα μου σίγουρα θα τον συνδέω πάντα με το κόκκινο της αγάπης , της καρδιάς, της πληθωρικότητας, της ζωντάνιας, της χαράς, αν και ήταν φανατικός ΑΕΚτζής και του άρεσε πάντα το κίτρινο (χα!χα!)

8) Ποια είναι η γνώμη σου για τη σημερινή γενιά των ηθοποιών σε σύγκριση με την αντίστοιχη παλιά της χρυσής εποχής του θεάτρου και του κινηματογράφου;

Οι σημερινοί ηθοποιοί ζουν αλλόκοτες καταστάσεις και δεν μπορώ να συγκρίνω την παλιά με τη νέα γενιά. Θα πω, όμως, στους νέους ηθοποιούς, ότι πρέπει να διαβάζουν πολύ , να βλέπουν πολύ θέατρο, να βλέπουν ταινίες , να βλέπουν τα πάντα! Να έχουν ανοιχτό μυαλό στην τέχνη, να μην το βάζουν κάτω και, σίγουρα, να πάνε σε μια σχολή θεάτρου για να αποκτήσουν γνώση, γιατί η γνώση είναι δύναμη! Και, φυσικά, να βλέπουν και να μαθαίνουν από τους παλιούς , ευτυχώς, πλέον μπορεί κανείς να δει μέσω internet, πολλές παλιές παραστάσεις, ταινίες, performance και λοιπά.

Θα πω και κάποιες συμβουλές που έδινε συχνά ο πατέρας μου σε νέους ηθοποιούς:

”…οι ηθοποιοί πρέπει να ”συναντιούνται” επάνω στη σκηνή , για να μην παίζει ο καθένας για τον εαυτό του”,

”…οι ηθοποιοί , χωρίς σκηνοθέτη, είναι πλοίο ακυβέρνητο στην καταιγίδα. Το ναυάγιο είναι προδιαγεγραμμένο”

”…θεατρίνε, γίνε ”Κολόμβος”, εξερευνητής, στη διάρκεια των προβών και μέχρι την τελευταία παράσταση ψάχνε, ψάχνε , ψάχνε ! Τα όρια της υποκριτικής είναι ο ουρανός”…