ΤΩΡΑ |
Ποιο μνημόνιο; Εδώ έχουμε νυφοπάζαρο με σοβαρούς σχολιαστές να μιλάνε για το σεξ απίλ των δύο αντρών. Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό κοινοβούλιο έχει δεκαετίες να δημιουργήσει θέματα ερωτικής έλξης. Ναι, ο Αντρέας είχε ένα γκελ στις γυναίκες, είναι αλήθεια αυτό, αλλά το γκελ του προέκυπτε από ένα γενικότερο αέρα αλλαγής που φύσαγε εκείνη την εποχή και λαϊκού προσκυνήματος, κι όχι από τα φυσικά του χαρακτηριστικά. Από κει και πέρα το χάος. Ντεκαβλέ βουλή ώρα μηδέν. Μην πω για τις συζύγους των πρωθυπουργών. Ώσπου σκάει σαν πρωθυπουργός ο cool Αλέξης Τσίπρας, που αν δεν κάνω και λάθος είναι ο νεώτερος που είχαμε ποτέ.
Ο Αλέξης, με τον οποίο κάναμε μια μικρή παρέα ως πιτσιρίκια – καταληψίες, είχε πάντα ένα γκελ στις γυναίκες. Ήταν τα φυσικά του χαρακτηριστικά, αυτός ο συνδιασμός γλυκούλη που όμως είναι έτοιμος για μπουνιές, η επαναστατική του φθαρμένη κάπα φορεμένη πάνω από καλοσιδερωμένα πουκάμισα. Η φιλοδοξία στο μάτι του, η όχι και ιδιαίτερα καλή σχέση του με το χιούμορ, που πάντα του χάριζε μπόνους σοβαρότητας απέναντι στις γυναίκες, ο χειμαρρώδης λόγος του σαν έφηβος, μολονότι στο χειμαρρώδη λόγο με τα χρόνια το έχασε λίγο. Και φυσικά η σχέση ζωής του με την όμορφη Περιστέρα που κρατάει μέχρι σήμερα. Μη δει κάποια γυναίκα, άντρα με επαναστατικές κι ανατρεπτικές διαθέσεις τόσο μονογαμικά αφοσιωμένο σε μία γυναίκα, τον θέλει εδώ και τώρα. Ο απαγορευμένος καρπός της αριστερής αμφισβήτησης και οργής, με τη σωστή δόση μικροαστισμού. Κάτι σαν να παίζεις τον Τσε Γκεβάρα σε σαπουνόπερα και χωρίς τα μούσια.
Ο Αλέξης Τσίπρας σαραντάρισε με έναν όμορφο τρόπο, διατηρώντας πολλά από τα στοιχεία που σαν τεκνό τον έκαναν περιζήτητο στο Πολυκλαδικό Λύκειο. Έγινε και αρχηγός κόμματος, τώρα πλέον και πρωθυπουργός, απέκτησε και μια έξτρα έπαρση στο στήσιμο του -που η έπαρση στα αρσενικά πάντα πουλάει στις γυναίκες- κι άρχισε να λέει και μερικά από εκείνα τα ακαταλαβίστικα που είναι σαν χρησμοί της Πυθείας, δηλαδή “αν δεν βρέξει θα χιονίσει κι αν δεν χιονίσει θα κάνει καύσωνα”. Aυτό στο γκομενικό παιχνίδι φίλε, πάντα πιάνει γκολ. Γιατί ενώ ο άλλος δεν ξέρει τι ακριβώς λέει ούτε εσύ τον καταλαβαίνεις, ακριβώς επειδή δεν τον καταλαβαίνεις, αρχίζεις και σκέφτεσαι “πω ρε συ, πρέπει να λέει κάτι πολύ βαθυστόχαστο ο τύπος” ακόμα κι αν αυτό που λέει δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια συνταγή μαγειρικής.
Κι έρχεται εκεί ο Γιάννης Βαρουφάκης να του χαλάσει την πρωτοκαθεδρία στο πολιτικό γκομενιλίκι και να του σπάσει τη μαγκιά. Κατ’ αρχάς επειδή είναι υπουργός οικονομίας που, όπως έχουν γίνει τα πράγματα, μοιάζει πιο σημαντικό από το να είσαι πρωθυπουργός. Και σε παίζουν και περισότερο τα κανάλια με τόσες συναντήσεις με τα Eurogroup και τα υπόλοιπα talent shows. To δεύτερο ατού του Βαρουφάκη είναι πως τον -λίγο πιο εσωτερικό- καθώς πρέπει τσαμπουκά του Αλέξη, αυτός τον έκανε στιλιστική άποψη. Σαν ριμέικ από τα “Tσακάλια” του Δαλιανίδη με τον ίδιο στο ρόλο του Πάνου Μιχαλόπουλου και τον Αλέξη να το παλεύει νερόβραστα σαν Σταμάτης Γαρδέλης. Αλέξη μου, αλλιώς την καβαλούσε όμως τη μηχανή ο Μιχαλόπουλος κι αλλιώς ο Γαρδέλης. Με άλλη σιγουριά και τσαμπουκά.
Ναι, η αλήθεια είναι πως ο τσαμπουκάς του Βαρουφάκη τον καθιστά αντιπαθή σε πολλούς όσον αφορά το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Όμως εδώ, σε αυτό το κατάπτυστα λαϊκό άρθρο, δεν μιλάμε για πολιτική. Μιλάμε για ρομάντζο και φαντασιώσεις. Όσο πιο αντιπαθής γίνεται ο Βαρουφάκης στους ευρωπαίους εταίρους, τόσο πιο πολύ καίγεται μέσα της από πόθο η καρδιά της Χάιντι από τα Τζουμέρκα μέχρι τις Άλπεις. Γιατί αντιπροσωπεύει (με γνώσεις και στιλ) τον άντρα το σωστό τον αδιαπραγμάτευτο. Το τέλος της δικτατορίας του metrosexual με το μαλλί και τα μούσια. Σαν κινηματογραφικός ήρωας σε διάφορα είδη ταινιών. Από ταινίες με επαναστάτες χωρίς αιτία, με πέτσινο μπουφάν, μαλλί κουρούπα, αμφιλεγόμενο ως προς τις προθέσεις του χαμόγελο και θελκτικά αγριεμένο ύφος, μέχρι την επιστημονική φαντασία. Γιατί ποτέ κανείς πολιτικός δεν έμοιαζε τόσο του σοφού, ψυχρού ορθολογιστή αλλά με τρυφερή στο βάθος καρδιά, Σποκ από το “Star Trek” όσο ο Βαρουφάκης. Κάτι που δικαιολογεί και μερικά εξωγήινα που πετάει.
Οπότε, ποιος είναι ο νικητής; Δύσκολη η απάντηση και πονάει η καρδιά μου γιατί διχάζεται. Το πρόβλημα είναι πως ο Αλέξης είναι το όνειρο κάθε γονιού για την κόρη του, γάμος, κύρος, ασφάλεια. Ο Βαρουφάκης είναι ο εφιάλτης των γονιών. Κάτι που πάντα ερεθίζει τις κόρες. Γιατί τελικά λόγω ασφάλειας, τον Τσίπρα θα διαλέξουμε για το γάμο, αλλά έχει να φάει κέρατο με το Βαρουφάκη σαν κρυφό μας γκόμενο, που δεν λέγεται. Μπορεί και να είναι ένα σεξουαλικό παιχνίδι αυτό μεταξύ τους, να μοιράζονται δηλαδή τα γκομενικά τους, που τους φτιάχνει. Αν δεν είναι όμως, προβλέπω σφαγή μεταξύ τους. Άσε που αν ψυλλιαστεί κάτι η Περιστέρα, τους βλέπω και τους δύο να κυκλοφορούν με πατερίτσα. Γιατί γλυκιά γλυκιά η Περιστέρα, δεν έγινε όμως πρώτη κυρία της χώρας για να σχολιάζουν τον ερωτικό ανταγωνισμό του αντρός της με τον Βαρουφάκη, μη εγκεκριμένοι από το κόμμα, κίτρινοι δημοσιογράφοι όπως του λόγου μου. Το χιούμορ σε αυτό το ζευγάρι, το ξαναγράφω, δεν ήταν ποτέ το φόρτε του. Ο Βαρουφάκης από την άλλη, μου φαίνεται πως έχει καλύτερη σχέση με αυτό.
Σχόλια για αυτό το άρθρο