ΤΩΡΑ |
Άκουσα και διάβασα με προσοχή την λυτρωτική περιγραφή της μαρτυρίας της Σοφίας Μπεκατώρου. Πόσο γνώριμος ακούστηκε ο “ευγενικός” γλοιώδης βιαστής της. Όσο “μικρό και αθώο” και να ήταν το μυαλό της εκείνη την εποχή, παράλληλα με το δράμα της, έδωσε προτεραιότητα στο να προστατέψει αυτούς που αγαπούσε. Τους γονείς της , τη συναθλήτρια, τον προπονητή. Έτσι ένα επιπρόσθετο βάρος ήρθε να πλακώσει το βαρύ μυστικό, που την ταλάνιζε τόσα χρόνια. Η σκηνή που περιέγραψε, πρέπει να θυμίζει πολλά σε αρκετές γυναίκες που έζησαν αντίστοιχες καταστάσεις και αποφάσισαν σωπάσουν, όχι μόνο από φόβο αλλά για να μην διαταράξουν ή στεναχωρήσουν τους γύρω τους. Να μην στιγματίσουν τη ζωή που έτρεχε, να μη χαλάσουν τα όνειρα τους.
Κάθισα και έκανα αναδρομή στο παρελθόν μου. Από τα 17 μου χρόνια που με έστειλε ο πατέρας μου να μάθω οδήγηση και σε κάποια όπισθεν που έκανα ο “δάσκαλος” φρόντισε να μου πιάσει το στήθος για να με “βοηθήσει” να στρίψω καλύτερα και να κοιτάξω προς τα πίσω. Πάγωσα, έκανα πως δεν καταλάβαινα τίποτα και περίμενα να γυρίσουμε πίσω στη σχολή. Σταμάτησα αμέσως τα μαθήματα χωρίς να πω τίποτα γιατί δεν ήθελα να στεναχωρήσω τον πατέρα μου, αφού εκείνος μου είχε βρει τη σχολή. Ακόμα θυμάμαι το όνομα του τύπου. Και τον χαζό τρόπο που με κοιτούσε. Τον “έσβησα” όμως σαν ένα κακό όνειρο. Έτσι έμαθα να ζω και να προσπερνάω τον κάθε επίδοξο βιαστή, κάθε κατηγορίας. Και να γελάω με την άγρια συμπεριφορά αγοριών που ειδικά τότε απαιτούσαν από τα κορίτσια “χάρες”, αλλιώς θα τις ξεφώνιζαν, θα τις έβγαζαν εκτός παρέας ή απλά δεν θα τις γυρνούσαν σπίτι.
Λίγο αργότερα κέρδισα πρώτο βραβείο σε δημοσιογραφικό διαγωνισμό με συνεργασία σε πολύ γνωστή και σοβαρή εφημερίδα. Ο εκδότης με κάλεσε στο γραφείο του και μου ανακοίνωσε πως δεν θα μου έδινε τη δουλειά, γιατί ήμουν νέα γυναίκα, πράγμα που σήμαινε πως θα τους εγκατέλειπα αν έβρισκα κάποιον και παντρευόμουν. Το φυλούσα χρόνια αυτό, όπως πολλά μικρά και διάφορα που αντιμετώπιζα και όλα τα χρόνια. Ακόμα και τις βίαιες συμπεριφορές αντρών, τις έκανα γαργάρα. Για το ρεζίλι, για να μη στεναχωρηθεί η μαμά μου, για να μη φανώ χαζή στους φίλους μου, για να μην κάνω σημαντικό κάτι που ήθελα γρήγορα να προσπεράσω.
Και τους παρατηρώ αυτούς τους τύπους, να εφαρμόζουν ανενόχλητοι τις ίδιες συμπεριφορές σε άλλες γυναίκες, που επίσης δεν θα τους ξεμπροστιάσουν… έτσι αυτοί θα συνεχίζουν το abuse ανενόχλητοι και εγώ θα κάνω like στις φωτογραφίες τους για να συμφιλιωθώ με κάτι για το οποίο στη ζωή μου ντρέπομαι. Όσες φορές είχα προσπαθήσει να πω κάτι ή θα μου απαντούσαν πως έχω κόλλημα, ή πως δεν “τον” έχω ξεπεράσει. Αυτός ο τοξικός τύπος κυκλοφορεί με διαφορετικές μορφές. Πάντα charmant και αρρενωπός. Οι γυναίκες είμαστε περίεργα όντα, αλλιώς δεν εξηγείται και η δημοφιλία των bad boys έως και serial killers π.χ. σαν τον Richard Ramirez. Θεωρούμε πως μπορούμε να δείξουμε τον καλό δρόμο στον κακό, να κάνουμε οικογενειάρχη έναν αλήτη, να εξυγιάνουμε τον αρρωστημένο, να φανούμε άξιες σε αυτόν που μας απαξιώνει, που μας υποτιμάει, μας μειώνει και μας “βιάζει” με διάφορους τρόπους.
Αυτό που έκανε, η σίγουρη για τον εαυτό της πια, Σοφία Μπεκατώρου είναι αξιοθαύμαστο στη βαθιά αναχρονιστική κοινωνία μας, όπου μέχρι τώρα οι γυναίκες είναι αρκετά πρόθυμες να κατασπαράξει η μία την άλλη. Μία κοινωνία στην οποία όταν πήγα στο αστυνομικό τμήμα το καλοκαίρι του 1997, για να καταγγείλω έναν ανώμαλο που με άρπαξε στην πόρτα όταν πήγα να βάλω το κλειδί και αφού παλέψαμε με πέταξε κάτω με ρώτησαν “τι γύρευα έξω στις 2 το πρωί”. Θυμάμαι τη φρίκη και την αηδία. Θυμάμαι που πέταξα τη φούστα μου στα σκουπίδια και σκεφτόμουν τη μητέρα μου. Και μετά τα ειρωνικά μούτρα των αστυνομικών που κάπνιζαν στο τότε τμήμα της οδού Καρνεάδου και με κοιτούσαν πάνω κάτω. Πόση σιγουριά διαθέτεις στα 20 και κάτι; Άρα πως πορεύεσαι; Τα θάβεις και τα προσπερνάς. Και δεν θα έβρισκες σύμμαχο και θα γινόσουν και ρεζίλι.
Την εποχή που το politically correct φτάνει τα όρια της σχιζοφρένειας αφού κοντεύει να ρίξει στην πυρά μέχρι και τις αναχρονιστικές ελληνικές ταινίες που θέλουν τις μαθήτριες να ερωτεύονται καθηγητές που τις χαστουκίζουν, ήρθε επιτέλους η ώρα να αποκτήσει η ελληνική κοινωνία τις ορθές αξίες της νέας εποχής που ανατέλλει στον αιώνα που διανύουμε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Περισσότερα στη Vogue
https://vogue.gr/viewpoint/politicult-ta-anekfrasta-synaisthimata-den-pethainoyn/
Σχόλια για αυτό το άρθρο