ΤΩΡΑ |
Tι κοινό μπορεί να έχουν μία παράσταση με βρικόλακες και μία σύγχρονη κωμική σειρά; Τον ηθοποιό και σκηνοθέτη με το πολύπλευρο ταλέντο που ακούει στο όνομα Θανάσης Μεγαλόπουλος. Και δεν είναι μόνο η υποκριτική και η σκηνοθεσία που τον κάνουν να ξεχωρίζει. Μεταξύ άλλων, είναι ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Art Vouveau και της ΑΜΚΕ Κήπος, συντόνισε θεατρικά εργαστήρια και σκηνοθέτησε στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου από το 2017 μέχρι το 2022 και εργάζεται ως δάσκαλος υποκριτικής στη δραματική σχολή “Ανδρέας Βουτσινάς”. Για λίγες ακόμα παραστάσεις μπορείτε να τον απολαύσετε στην παράσταση Nomsferatu, που είναι βασισμένη σε μια από τις πιο θεμελιώδεις ταινίες της ιστορίας των βρυκολάκων γυρισμένη το 1922, το Nosferatu του Μουρνάου, σε σκηνοθεσία και σενάριο από τον Johnny O. Για να τον γνωρίσουμε καλύτερα, ο Θανάσης Μεγαλόπουλος σε αποκλειστική συνέντευξη από το Α ως το Ω.
Αγαπώ: Τις καλοδουλεμένες ιστορίες κάθε είδους. Αγαπώ να διαβάζω, να βλέπω, να ακούω, να γράφω, να παίζω, να σκηνοθετώ. Πιστεύω ότι είναι το μεγαλύτερο γενετήσιο μας χαρακτηριστικό. Η ανάγκη να λέμε ιστορίες είναι το καλύτερο εργαλείο που έχει εφεύρει η ανθρωπότητα για να εξελίσσεται.
Βία: Είναι να δουλεύεις 13 ώρες τη μέρα και να μην έχεις ίχνος ποιοτικού χρόνου να περάσεις με τους αγαπημένους σου ανθρώπους, να ψυχαγωγηθείς, να πας ένα θέατρο, να βγεις, να δεις μια ταινία, να διαβάσεις ένα βιβλίο. Βία είναι να φοβάσαι για την επιβίωσή σου όταν σου τελειώνει ο μισθός στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα. Δεν καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται, γιατί η βία έρχεται πάντα από μια κατεύθυνση: από πάνω προς τα κάτω, από τον ισχυρό στον αδύναμο.
Γιάννης Οικονομίδης: (Ο άλλος, ο Τζόνι Ο.) Ένας από τους καλύτερους ανθρώπους που ξέρω· ηθικός, αξιακά συγκροτημένος, καλό παιδί και καλλιτεχνάρα.
Δικαιοσύνη: Χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει ελευθερία.
Ελευθερία: Χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει δημοκρατία, δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ειρήνη, δεν υπάρχει ζωή. Υπάρχει μόνο επιβίωση.
Ζωή: Ένα υπέροχο, μεγάλο παιχνίδι γεμάτο εμπόδια, με στόχο την ευτυχία και έναν όχι επώδυνο θάνατο, με εφόδιο τη συνείδηση και εχθρό τη βλακεία.
Ηλικία: Είμαι 38 αυτή τη στιγμή και ελπίζω να πάει καλύτερα.
Θάρρος: Είναι να λες δημόσια ότι είσαι 38 χρονών όταν μοιάζεις μόλις 36.
Ικανότητα: Προσπερνώντας την αλαζονεία που εμπεριέχει να μιλάει κάποιος για τις ικανότητες που ο ίδιος πιστεύει ότι κατέχει (πώς λένε κάτι πολιτικοί σε συνεντεύξεις: «Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι ότι είμαι ειλικρινής»), πρέπει να πω ότι αντιμετωπίζω με μεγάλη αποτελεσματικότητα ζωντανές κατσαρίδες και τις απομακρύνω με μεγάλη ψυχραιμία όταν είναι νεκρές. Είναι μια ικανότητα που σου ανοίγει πάρα πολλές πόρτες.
Καλά θα πάει και αυτό: Μου αρέσει που αυτή η φράση έχει γίνει viral, σήμα κατατεθέν της πραγματικότητας που ζούμε. Φανερώνεται σε όλο της το μεγαλείο η αβεβαιότητα του κόσμου. Είναι τόσο μεγάλη η έλλειψη εμπιστοσύνης που έχει ο κόσμος σε ένα ανύπαρκτο κράτος δικαίου, ένα κράτος «πάμε και όπου βγει» με θεσμούς που δεν λειτουργούν, που δεν να μπορεί να εμπνεύσει ασφάλεια… που μια φορά τη μέρα σίγουρα θα αναφωνήσει κάποιος για κάτι: «Καλά θα πάει και αυτό». Επίσης, μια καλή κωμική σειρά στην ΕΡΤ – να τη δείτε, παίζω κι εγώ.
Λόγος: Ενώ μεγάλο μέρος της δουλειάς μου βασίζεται στη βουβή αφήγηση, δουλεύοντας σε βουβές παραστάσεις και διδάσκοντας βουβό σωματικό θέατρο, τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι ότι ο λόγος στην τέχνη πάντα θα είναι το ισχυρότερο εργαλείο για να μεταφέρει το μήνυμα, για να αντέχει στο χρόνο, για να μείνει στην ιστορία. Όπως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από ένα σώμα πάνω στη σκηνή που μας εξιστορεί τι σκέφτεται και τι αισθάνεται χωρίς να μιλάει, άλλο τόσο δεν συγκρίνεται με τίποτα η επιρροή που έχει μια καλογραμμένη, καλουπωμένη ατάκα με συμπυκνωμένο νόημα και περιεχόμενο.
Μπορώ να αντέξω πολλά για να πετύχω: Δεν μου αρέσει αυτή η φράση, δεν την εμπιστεύομαι. Νομίζω ότι κρύβει παγίδες για την ψυχική μου υγεία. Θα ήταν κάτι που θα συζητούσα ευχάριστα με έναν ψυχολόγο.
Nomsferatu: Είναι μια θεατρική διασκευή μίας από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου τρόμου, το Nosferatu του Μουρνάου – μια ταινία σταθμός στο μύθο των βρικολάκων.
Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία σε βικτωριανή, γοτθική ατμόσφαιρα, με πολλά στοιχεία θρίλερ και horror. Η σκηνική γλώσσα της παράστασης είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, καθώς συνδυάζει τις φόρμες του βωβού εξπρεσιονιστικού κινηματογράφου με την παντομίμα και τη slapstick κωμωδία. Με παντομίμα, κινηματογραφικές προβολές και εξπρεσιονιστική αισθητική, η παράσταση μεταμορφώνει τον τρόμο σε σαρκασμό και το μύθο του Δράκουλα σε σχόλιο πάνω στη μοναξιά, τον έρωτα και την εξουσία του φόβου. Ο Johnny O σκηνοθετεί ένα έργο που δεν παίρνει ποτέ στα σοβαρά τον εαυτό του αλλά καταφέρνει να μας κάνει να ανατριχιάζουμε και να γελάμε ταυτόχρονα.
Ξένος: Όταν ακούω τη λέξη «ξένος», μου έρχεται πάντα στο νου Ο Ξένος του Καμί. Μία από τις ωραιότερες φράσεις στη λογοτεχνία για μένα είναι αυτή που λέει ο γέρος εκεί, την ώρα της ακολουθίας στην κηδεία, που περπατούν κάτω από τον ήλιο: «Αν πάμε πολύ αργά, μπορεί να καούμε· αν πάμε πολύ γρήγορα, θα ιδρώσουμε και μπορεί να αρρωστήσουμε.»
Ονειρεύομαι: Ένα πραγματικά σύγχρονο, συμπεριληπτικό θέατρο, όπου νέοι καλλιτέχνες θα μπορούν να βρουν χώρο και χρόνο για έρευνα και δημιουργία. Ονειρεύομαι μια πολιτιστική αποκέντρωση, όπου κάθε μεγάλη πόλη της χώρας θα έχει τις πολιτιστικές δομές που χρειάζεται: χώρους, σκηνές, θέατρα, πάρκα, εκθέσεις, όπου ένας καλλιτέχνης να μπορεί να ζήσει εκεί και να εργαστεί πάνω στην τέχνη του και η ζωή στην Αθήνα να μην είναι μονόδρομος.
Πρόβα vs παράσταση: Πρόβα όταν σκηνοθετώ, παράσταση όταν παίζω.
Ρόλος που ονειρεύομαι να παίξω: Τίτος Ανδρόνικος, Μερκούτιος, Ριχάρδος Γ’, Κάλιμπαν από Σαίξπηρ, όλους τους γιατρούς του Τσέχοφ, τον Μπάστερ Κίτον, τον Κάπτεν Χουκ, όλο τον Μπέκετ και τον Ιονέσκο.
Σιγοτραγουδώ συχνά: Μουσικές από ταινίες: το θέμα από τον Πέερ Γκιντ που ακούγεται στην εισαγωγή του Μ, το θέμα από τη Γέφυρα του ποταμού Κβάι, το θέμα του LOTR… Αλλά κολλάω και με άσχετα. Τις τελευταίες μέρες τραγουδώ συνέχεια το «Ήθελα τόσα να σου πω» της Άννας Βίσση.
Τηλεοπτική εμπειρία: Η τηλεόραση είναι ένα μέσο με τρομακτική εμβέλεια επικοινωνίας, και αυτό κάνει την εμπειρία πάρα πολύ όμορφη — να ξέρεις ότι μια δουλειά, ένας ρόλος σου, μπορεί να τον συναντήσει τόσο εύκολα και άμεσα τόσος πολύς κόσμος. Αλλά έχει έναν αμείλικτο εχθρό το μέσο, το χρόνο. Ο τηλεοπτικός χρόνος είναι τόσο περιορισμένος που συνεχώς προσπαθεί να σου χαλάσει την εμπειρία.
Υστεροφημία: Η υστεροφημία, ως διατήρηση συλλογικής μνήμης και σπουδαίων ιστοριών, είναι κάτι πολύ χρήσιμο και όμορφο. Η υστεροφημία ως στόχος ζωής είναι μια βλακεία. Αν η απάντηση στην ερώτηση «πώς θα ήθελα να με θυμάται ο κόσμος όταν πεθάνω» καθορίζει τις επιλογές στη ζωή σου ή τους στόχους σου, τότε το πιθανότερο είναι να μη σε θυμούνται για αυτές τις επιλογές.
Φιλίες: Ό,τι πιο πολύτιμο μπορεί να αποκτήσει κάποιος στον κόσμο. Κάποτε ένας αγαπημένος φίλος μου είχε πει ότι είναι σημαντικό να έχεις φίλους, γιατί αλλιώς δεν μπορείς να νικήσεις στο Trivial pursuit όταν παίζεις σε ομάδα. Μου είχε πει: «Χαίρομαι που είμαστε φίλοι, γιατί δεν ξέρω να απαντάω τα καφέ και τα ροζ, αλλά εσύ ξέρεις»
Χαίρομαι όταν: Παρακολουθώ όμορφα καλλιτεχνικά αποτελέσματα: καλές παραστάσεις και ταινίες, πρωτότυπες μουσικές, χορογραφίες, εικαστικά, βιβλία. Αποτελέσματα που φαίνεται ότι είναι βγαλμένα μέσα από συλλογικές διαδικασίες και συγκροτημένα προσωπικά οράματα. Δουλειές όπου καλλιτέχνες με όρεξη δίνουν το 100% τους γιατί κάτι τους καίει μέσα τους και θέλει να βγει και να επικοινωνήσει με το κοινό.
Ψυχή: Η συνείδηση, η ενσυναίσθηση, ο αξιακός κώδικας. Η ανάγκη για όλα τα παραπάνω που συζητάμε.
Ωραία παράσταση: Είναι αυτή που θα σε κάνει να τη σκέφτεσαι και την επόμενη μέρα και τη μεθεπόμενη, που θα θέλεις να τη συζητήσεις, να την προτείνεις σε άλλους, να την ξαναδείς.
Σχόλια για αυτό το άρθρο