ΤΩΡΑ |
Μια σκοτεινή εκδοχή της κλασικής ιστορίας της Σταχτοπούτας, η ταινία The Ugly Stepsister ακολουθεί την Ελβίρα καθώς προσπαθεί απεγνωσμένα να ανταγωνιστεί την εκθαμβωτικά όμορφη θετή αδερφή της. Σε ένα παραμυθένιο βασίλειο όπου η ομορφιά είναι μεγάλη υπόθεση, η Ελβίρα είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να τραβήξει το βλέμμα του Πρίγκιπα. Η ταινία αφηγείται την αιματηρή ιστορία του πόνου, του ιδρώτα, της λάσπης και της χρυσόσκονης που χρειάζονται για να γίνει η Ελβίρα η βασίλισσα του χορού.
Η πρώτη Νορβηγική ταινία που προβάλλεται στην τελετή έναρξης του Midnight Section του φεστιβάλ Sundance. Μία body horror ταινία βασισμένη στο παραμύθι της Σταχτοπούτας.
Σημείωμα της σκηνοθέτιδας
H Ομορφιά ως Τρόμος:
Η ιδέα του “beauty horror” της ταινίας είναι εμπνευσμένη από το body horror και το μισογυνιστικό δόγμα “η ομορφιά είναι πόνος”, και συνεχίζει τη δική μου εξερεύνηση της τυραννίας της ομορφιάς και του πώς αυτή επηρεάζει τις νέες γυναίκες. Είναι ένα θέμα ιδιαίτερα προσωπικό για εμένα, μετά από χρόνια πάλης με την εικόνα του σώματός μου και την αναζήτηση της θέσης μου μέσα στη θηλυκότητα. Μέσα από αυτήν την ιστορία, έχω στόχο να βυθίσω το κοινό στην εμπειρία της Ελβίρας – προκαλώντας ενσυναίσθηση, δυσφορία και προβληματισμό. Αντικατοπτρίζοντας τον σωματικό της πόνο στα ίδια τα σώματα των θεατών, ελπίζω να δημιουργήσω μια ενστικτώδη σύνδεση που θα προκαλέσει ουσιαστικό στοχασμό.
Το ταξίδι της Ελβίρας αναδεικνύει την αγωνία της προσκόλλησης σε άπιαστα πρότυπα εξωτερικής εμφάνισης. Έχω εμπνευστεί από την προσέγγιση του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ στο είδος αυτό: οι σωματικές μεταμορφώσεις λειτουργούν ως μεταφορές για τα ελαττώματα, τα διλήμματα, τους εσωτερικούς φόβους των χαρακτήρων του ή ακόμα και ως πολιτικό σχόλιο για το πώς η κοινωνία επηρεάζει το άτομο.
Η ταινία επιπλέον αντλεί έμπνευση από την πλούσια ιστορία της Σταχτοπούτας, ιδιαίτερα από την εκδοχή των Αδελφών Γκριμ, στην οποία οι ετεροθαλείς αδελφές ακρωτηριάζουν τα πόδια τους για να χωρέσουν στο γοβάκι.
Αν και θα ήταν εύκολο να δημιουργήσω μια σύγχρονη εκδοχή της Σταχτοπούτας, ήμουν από την αρχή αποφασισμένη να τοποθετήσω αυτή την ιστορία στο αόριστο “μια φορά κι έναν καιρό”. Τα μοτίβα της ταινίας, αν και αντανακλούν σύγχρονα ζητήματα, είναι στην πραγματικότητα διαχρονικά, ριζωμένα σε πολιτισμικές παραδόσεις που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τις αντιλήψεις μας για την ομορφιά και την ταυτότητα.
Η αισθητική της ταινίας:
Η αισθητική της ταινίας έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα από τον κινηματογράφο παραμυθιών της Ανατολικής Ευρώπης των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο οποίος φημίζεται για το σκληρό ρεαλισμό του, τα γοτθικά σκηνικά, τα πρακτικά εφέ και τον φυσικό φωτισμό. Αυτές οι ταινίες πετυχαίνουν μια μοναδική ισορροπία ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, δημιουργώντας έναν αλλόκοτο, μαγεμένο ρεαλισμό που έγινε κεντρικό στοιχείο του THE UGLY STEPSISTER.
Το κάστινγκ της Λέα Μίρεν:
Καθώς η ταινία είναι ένα παραμύθι, ήθελα ηθοποιούς με ευρύ φάσμα – ικανoύς να αγκαλιάσουν το παράλογο και τα έντονα συναισθήματα, αλλά παράλληλα να παραμείνουν προσγειωμένοι στην πραγματικότητα και την ανθρώπινη φύση των χαρακτήρων τους.
Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, η Λέα Μίρεν με μαγνήτισε· για πρώτη φορά, είδα πραγματικά την Ελβίρα. Η αβίαστη σωματικότητά της, το έντονο κωμικό της τάιμινγκ και η αταλάντευτη αφοσίωσή της την ανέδειξαν αμέσως ως την ιδανική επιλογή. Ωστόσο, μόνο αργότερα συνειδητοποίησα πλήρως τι πολύτιμο δώρο είναι πραγματικά. Η ατρόμητη και ολόψυχη ερμηνεία της ως Ελβίρα – περνώντας από την αθωότητα και τα όνειρα, στην τρέλα, τον πόνο και ακόμα και σε φρικιαστικές στιγμές όπως ο εμετός – είναι αξέχαστη και πρωτοποριακή.
Η οπτική της “Stepsister”:
Τα παραμύθια παρουσιάζουν χαρακτήρες με σαφή όρια: απόλυτα καλούς ή αδιόρθωτα κακούς. Είναι φυσικό να ταυτιζόμαστε με τη Σταχτοπούτα και να περιφρονούμε τις ετεροθαλείς αδελφές και τη μητριά. Στην εκδοχή των Αδελφών Γκριμ, οι θετές αδελφές περιγράφονται ως κακές, αλλά σωματικά παρόμοιες με τη Σταχτοπούτα. Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ, αντλώντας από τη γαλλική εκδοχή του Σαρλ Περώ, καθιέρωσε την ιδέα ότι η εσωτερική και εξωτερική ομορφιά είναι αλληλένδετες – η καλοσύνη ανήκει στους όμορφους, ενώ η ασχήμια συνδέεται με σκληρότητα. Οι ετεροθαλείς αδελφές γίνονται αντικείμενο χλευασμού για τις μεγάλες μύτες, τα μεγάλα πόδια και την αυταπάτη τους ότι θα μπορούσαν να κερδίσουν την εύνοια του πρίγκιπα.
Σαν παιδί, συμμεριζόμουν αυτή την οπτική. Ονειρευόμουν να είμαι η Σταχτοπούτα, γελώντας με την αδεξιότητα των ετεροθαλών αδελφών. Όμως ξαναδιαβάζοντας τους Γκριμ ως ενήλικη, ιδιαίτερα τη σκηνή όπου η μία αδελφή κόβει τα δάχτυλα των ποδιών της για να χωρέσει στο γυάλινο γοβάκι, η οπτική μου άλλαξε. Για πρώτη φορά ένιωσα ενσυναίσθηση για την απόγνωσή της. Ο χλευασμός και τα ψυχρά γέλια εις βάρος της μου φάνηκαν άδικα. Κι εγώ έχω θελήσει να με διαλέξουν – είτε ένας πρίγκιπας είτε απλώς ένα αγόρι – και έχω νιώσει την αποτυχία μπροστά σε απραγματοποίητα πρότυπα. Όσο κι αν προσπαθούσα να προσαρμοστώ, ποτέ δεν μπορούσα να χωρέσω στο γοβάκι της Σταχτοπούτας, γιατί είμαι κι εγώ μια ετεροθαλής αδελφή.
Αυτή η συνειδητοποίηση με έκανε να ξαναπώ την ιστορία με νέα οπτική. Ήθελα να δώσω ζωή σε όλους τους χαρακτήρες, απελευθερώνοντάς τους από τα αυστηρά τους αρχέτυπα. Η Σταχτοπούτα δεν είναι απλώς ένα ιδανικό· είναι ένα κορίτσι με μυστικά που δεν αποκαλύπτουν ο Γκριμ, ο Περώ ή ο Ντίσνεϊ. Δεν ήθελα όμως να ανατρέψω την αφήγηση και να κάνω την ετεροθαλή αδελφή ηρωίδα ή τη Σταχτοπούτα την κακιά. Αντιθέτως, επιδίωξα την δικαιοσύνη.
Η ιστορία της ετεροθαλούς αδελφής, που για πολύ καιρό ήταν επισκιασμένη, αξίζει να αναγνωριστεί ως ένα ισχυρό σχόλιο για τα καταπιεστικά πρότυπα που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τις ζωές μας. Έκανα αυτή την ταινία για τη νεαρή Έμιλι, που είχε μεγάλα πόδια και χαμηλή αυτοεκτίμηση γύρω από τα αγόρια. Έκανα αυτή την ταινία για όλες τις νεαρές κοπέλες που παλεύουν κάτω από το βάρος του να νιώθουν άσχημες, αλλά ελπίζω αυτή η ταινία να φτάσει πολύ πιο πέρα από αυτό, γιατί τα ερωτήματα που θέτει – για το τι θεωρούμε όμορφο και ποιος αποφασίζει – μας αφορούν όλους. Ταυτιζόμενοι με τη Σταχτοπούτα, αλλά χλευάζοντας την ετεροθαλή αδελφή, έχουμε παραπλανηθεί να προδώσουμε τον εαυτό μας. Υπάρχει μόνο μία Σταχτοπούτα. Οι υπόλοιποι, που παλεύουμε να χωρέσουμε στο γοβάκι, είμαστε ετεροθαλείς αδελφές.
Έγραψαν για την ταινία
«Ένας κόσμος που αποκαλύπτει τις πιο γκροτέσκες πτυχές της ομορφιάς»,
«Μια απολαυστικά ακραία εκδοχή του αγαπημένου μύθου της Σταχτοπούτας»,
«Το ντεμπούτο της Μπλίχφελντ τροφοδοτείται από την επιθυμία της να καταρρίψει τη μισογυνία των κλασικών παραμυθιών, αντικαθιστώντας τις ξεπερασμένες αντιλήψεις για την αγάπη και το ρομαντισμό με αίμα, σήψη και εμετό»,
«Ένα παρανοϊκό και ιλιγγιώδες επίτευγμα, ένα κλασικό παραμύθι με αιχμηρή σύγχρονη σάτιρα και τολμηρό body horror»,
8 Μαΐου στους κινηματογράφους από την The Film Group
Σκηνοθεσία: Έμιλι Μπλίχφελντ
Σενάριο: Έμιλι Μπλίχφελντ
Παραγωγή: Μαρία Έκερχοβντ
Ηθοποιοί: Λέα Μίρεν, Τέα Σοφί Λοκ Νες, Άνα Νταλ Τορπ, Φλο Φαγκέρλι, Ίσακ Κάλμροθ, Μάλτε Γκάρντινιερ, Ραλφ Κάρλσον
Μοντάζ: Ολίβια Νίργκαρντ-Χολμ
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Μαρσέλ Ζισκάιντ
Μουσική: Βίλντε Τουβ, Κάαντα
Διάρκεια 110′
Διανομή: THE FILM GROUP
Είδος: Κωμωδία, Τρόμου
Γλώσσα: Νορβηγικά, Σουηδικά
Χώρα Παραγωγής: Νορβηγία, Σουηδία, Πολωνία, Δανία
Σχόλια για αυτό το άρθρο