Η αξέχαστη Καίτη Παπανίκα με το γατίσιο βλέμμα…

Από την/τον Βασίλης Νάτσιος | 13 Ιουνίου 2017
Προηγούμενη σελίδα1 από 2Επόμενη σελίδα

α2

Το πρώτο σκηνικό της, ήταν τα ντουλάπια της κουζίνας, το υπνοδωμάτιό της και ο κήπος της. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Νέα Φιλαδέλφεια, είχε άμεση επαφή με τη γειτονιά και τη φύση. Όταν ήταν πιτσιρίκα, στην πλατεία της Φιλαδέλφειας, η ποιήτρια Μπιάνκα Ρωμαίου την άκουσε να απαγγέλλει τη Λήθη του Μαβίλη και της είπε: Απαγγέλλοντας παίζεις. Γι΄αυτό πρέπει να γίνεις ηθοποιός. Η Καίτη Παπανίκα κράτησε αυτές τις φράσεις κι άρχισε να διαβάζει θεατρικά έργα. Αγάπησε πάρα πολύ το θέατρο και το υπηρέτησε πιστά από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία. Οι συντηρητικοί γονείς της συμβιβάστηκαν δύσκολα με την απόφασή της να γίνει ηθοποιός, όμως η σταθερή της εξέλιξη και επιτυχία, τους χαροποίησε τελικά.

Σπούδασε στο Εθνικό Θέατρο και έκανε το ντεμπούτο της με το θίασο της Γκέλυς Μαυροπούλου, στην κωμωδία Το υπόγειο της Λέλας. Κι από το… υπόγειο, βρέθηκε στο ρετιρέ, συμπρωταγωνίστρια του Μάνου Κατράκη στον Καπετάν Μιχάλη του Καζαντζάκη. Η μία συνεργασία έφερε την άλλη, ώσπου στο μιούζικαλ 12 μήνες καλοκαίρι, η Καίτη Παπανίκα κάνει τη μεγάλη επιτυχία και το όνομά της μπαίνει πλέον σε θιασαρχικά σχήματα. Οι επιλογές της, την έκαναν ιδιαίτερα αγαπητή στον κόσμο, αλλά και στους συναδέλφους της. Όλοι την ξεχωρίζουν για το ήθος της και την καλοσύνη της.

Παράλληλα με το θέατρο, η Καίτη Παπανίκα, αφήνει το δικό της στίγμα και στον κινηματογράφο, που ζει τις μεγάλες του δόξες. Η πρώτη της εμφάνιση είναι στην ταινία Μας κρύβουν τον ήλιο, το 1963, κατευθείαν ως πρωταγωνίστρια. Μέχρι το 1968, θα παίξει σε 13 ταινίες (Ανήφορος, Με τη λάμψη στα μάτια, Χωρίσαμε ένα δειλινό κ.α) και τότε έρχεται η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ που την απογειώνει κινηματογραφικά με τις ταινίες Όλγα αγάπη μου, Πολύ αργά για δάκρυα και Μια Ιταλίδα απ΄την Κυψέλη. Ο ρόλος της Γαλλίδας Ρενέ, στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου Μια Ιταλίδα απ΄την Κυψέλη, θα την χαράζει για πάντα στις σινεφίλ συνειδήσεις.

Στις επόμενες ταινίες, η Καίτη Παπανίκα θα είναι  πρωταγωνίστρια, είτε πρόκειται για μελό, είτε πρόκειται για κωμωδία. Τη σεζόν 1968-1969 προβάλλεται η ταινία Στα σύνορα της προδοσίας που κόβει 710.994 εισιτήρια, έρχεται δεύτερη στις εισπράξεις ανάμεσα σε σε 108 ταινίες και αποτελεί μία από τις πέντε ελληνικές ταινίες με ρεκόρ εισιτηρίων. Άλλες ταινίες που κάνουν εμπορική επιτυχία και η Καίτη Παπανίκα διακρίνεται, είναι οι: Παύλος Μελάς (πρώτη σε εισιτήρια τη σεζόν 1973-74), Για μια χούφτα τουρίστριες, Η ζαβολιάρα, Ο αετός των σκλαβωμένων, Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής κ.α. Με την αναβίωση του ελληνικού κινηματογράφου τη δεκαετία του ’80, η Καίτη Παπανίκα είναι στις επιλογές των κινηματογραφιστών και συμμετέχει σε κωμωδίες, που έχουν αγαπηθεί και θεωρούνται καλτ στο είδος τους: Ο τελευταίος άντρας, Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ, Μια παπαδιά στα μπουζούκια, Το ξένο είναι πιο γλυκό κ.α. Θα περάσει και από τις βιντεοταινίες που είναι η μόδα της εποχής, ώσπου, το 1991, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος, την επιλέγει για να πρωταγωνιστήσει στη μεταφορά του βιβλίου της Γιοβάννας Άντε γεια στο σινεμά. Η νέα γενιά θεατών, γνωρίζει στη μεγάλη οθόνη την Καίτη Παπανίκα μαζί με τα νέα ταλέντα της ταινίας και γοητεύεται με την ερμηνεία της. Θα τιμηθεί με το Α’ Κρατικό Βραβείο Γυναικείου Ρόλου και η διάκριση αυτή, θα εξαργυρωθεί με συμμετοχή σε τεράστιες τηλεοπτικές επιτυχίες, όπως η Λάμψη, ο Ανατολικός άνεμος και οι Ψίθυροι καρδιάς. Στο σινεμά, θα παίζει και στην Τεστοτερόνη του Γιώργου Πανουσόπουλου το 2004, ενώ η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση, είναι το 2008, στο θρίλερ Κάτω από το μακιγιάζ σου.

Ο προβληματισμός για τα κοινά την οδήγησε στη θέση της δημοτικής συμβούλου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ως αντιπρόεδρος στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού, έριξε στο τραπέζι μια ρηξικέλευθη πρόταση συγκεκριμένα να δίνει το μισθό της από το δημοτικό συμβούλιο (600 Ευρώ) σε οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη από χρήματα για να επιβιώσουν.

Υπήρξε παντρεμένη για 17 χρόνια, με τον ηθοποιό Θόδωρο Κατσαδράμη (ο οποίος την αποκαλούσε Γάτα, λόγω του βλέμματός της), τον τηλεοπτικό Ταξιτζή στην ομώνυμη σειρά του 1977. Απόκτησαν ένα γιο, τον Δημήτρη και στην πραγματικότητα δεν χώρισαν ποτέ, αφού έμεναν στο ίδιο σπίτι, σε διαφορετικούς ορόφους. Από το 2009 μέχρι τις 12 Ιουνίου 2017 που πέρασε στην αιωνιότητα (δύο μέρες πριν τα γενέθλιά της), η Καίτη Παπανίκα έδινε μάχη για τη ζωή της, πάντα με ελπίδα,  αισιοδοξία και χαμόγελο… Αυτό το χαμόγελο σε συνδυασμό με το γατίσιο βλέμμα της, θα θυμόμαστε κάθε φορά που θα την βλέπουμε ως Ρενέ να λέει με νάζι: Μπονζούρ Πολυκρατής…

5

Σπάνια φωτογραφία από τα γυρίσματα της ταινίας Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη. Η Καίτη Παπανίκα ακούει τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ντίνου Δημόπουλου

15

Εσείς πήρατε Τρυλ; Στα πρώτα της βήματα, διαφημίζει το γνωστό απορρυπαντικό πιάτων

α89

-Οι ταινίες

ζ9

H αφίσα της πρώτης της ταινίας

9

Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη (1968)

7

Η θυσία μιας γυναίκας (1969)

6

‘Ενας άντρας με συνείδηση (1969)

13

Η αρχόντισσα του λιμανιού (1969)

;2

Πολύ αργά για δάκρυα (1968)

;3

Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη (1968)

19029435_858111457675945_7133925018667274608_n

Μπονζούρ Πολυκρατήηηης…

1202503_enas_trelos_aeropeiratis_5

Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής (1973)

-----------

Ο δρόμος των ηρώων (1971)

α7

Για μια χούφτα τουρίστριες (1971)

α4

Η ζαβολιάρα (1971)

0000000000000000000000000

Το ξένο είναι πιο γλυκό (1981)

0000000000

Άντε γεια (1991)

ζ2

-Θέατρο

ζ1

Πετάει πετάει (1970)

12.βιβα απατα

Βίβα Απάτα (1969) με τον Κώστα Χατζηχρήστο

10. αεροπειρατης

Αεροπειρατής (1970)

προβες

Σπάνιες φωτογραφίες από πρόβες με τον Κώστα Βουτσά και τον Νίκο Δαδινόπουλο  και απόκομμα του εισιτηρίου

23

;1

01_GAMOI_KHDEIES

Γάμοι, κηδείες και δεν έχω τίποτα να φορέσω (2013)

Signomimamau03B3

Συγγνώμη μαμά (2016)

12

Περισσότερο σπάνιο φωτογραφικό αφιέρωμα στην επόμενη σελίδα

Προηγούμενη σελίδα1 από 2Επόμενη σελίδα
Βασίλης Νάτσιος

Βασίλης Νάτσιος

"Ό,τι βλέπεις είναι αληθινό, ό,τι ακούς μπορεί να μην είναι"

...Γεννήθηκα στα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο και μεγάλωσα σε θεατρικές σκηνές και στα τηλεοπτικά πλατό. Από μικρός έκανα παρέα με όλες τις προσωπικότητες του πολιτισμού μας. Μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, με στηρίζουν συνεχώς, κυρίως με το έργο τους. Ωραία ιστορία, έτσι; Κρίμα που δεν είναι αληθινή! Πάντα μου άρεσε αυτή η εκδοχή. Χρειάζεται ένας μύθος να συντηρεί την πραγματικότητα. Οι δικοί μου μύθοι είναι έγχρωμοι, σινεμασκόπ και εξώφυλλο. Και συνεχίζουν να ζουν στο cosmopoliti…

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙ0

  1. betty

    2017/06/14 στις 13:19

    Απίστευτο αφιέρωμα! Μπράβο σας που την τιμάτε με αυτό τον ωραίο τρόπο. Την αφίσα από το ‘άντε γειά’ τη θυμάμαι..Ένα σινεμά στην αρχή Πατησίων;;

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *