Η αξέχαστη Καίτη Παπανίκα με το γατίσιο βλέμμα…

Το πρώτο σκηνικό της, ήταν τα ντουλάπια της κουζίνας, το υπνοδωμάτιό της και ο κήπος της. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Νέα Φιλαδέλφεια, είχε άμεση επαφή με τη γειτονιά και τη φύση. Όταν ήταν πιτσιρίκα, στην πλατεία της Φιλαδέλφειας, η ποιήτρια Μπιάνκα Ρωμαίου την άκουσε να απαγγέλλει τη Λήθη του Μαβίλη και της είπε: Απαγγέλλοντας παίζεις. Γι΄αυτό πρέπει να γίνεις ηθοποιός. Η Καίτη Παπανίκα κράτησε αυτές τις φράσεις κι άρχισε να διαβάζει θεατρικά έργα. Αγάπησε πάρα πολύ το θέατρο και το υπηρέτησε πιστά από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία. Οι συντηρητικοί γονείς της συμβιβάστηκαν δύσκολα με την απόφασή της να γίνει ηθοποιός, όμως η σταθερή της εξέλιξη και επιτυχία, τους χαροποίησε τελικά.

Σπούδασε στο Εθνικό Θέατρο και έκανε το ντεμπούτο της με το θίασο της Γκέλυς Μαυροπούλου, στην κωμωδία Το υπόγειο της Λέλας. Κι από το… υπόγειο, βρέθηκε στο ρετιρέ, συμπρωταγωνίστρια του Μάνου Κατράκη στον Καπετάν Μιχάλη του Καζαντζάκη. Η μία συνεργασία έφερε την άλλη, ώσπου στο μιούζικαλ 12 μήνες καλοκαίρι, η Καίτη Παπανίκα κάνει τη μεγάλη επιτυχία και το όνομά της μπαίνει πλέον σε θιασαρχικά σχήματα. Οι επιλογές της, την έκαναν ιδιαίτερα αγαπητή στον κόσμο, αλλά και στους συναδέλφους της. Όλοι την ξεχωρίζουν για το ήθος της και την καλοσύνη της.

ΣχετικάΆρθρα

Παράλληλα με το θέατρο, η Καίτη Παπανίκα, αφήνει το δικό της στίγμα και στον κινηματογράφο, που ζει τις μεγάλες του δόξες. Η πρώτη της εμφάνιση είναι στην ταινία Μας κρύβουν τον ήλιο, το 1963, κατευθείαν ως πρωταγωνίστρια. Μέχρι το 1968, θα παίξει σε 13 ταινίες (Ανήφορος, Με τη λάμψη στα μάτια, Χωρίσαμε ένα δειλινό κ.α) και τότε έρχεται η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ που την απογειώνει κινηματογραφικά με τις ταινίες Όλγα αγάπη μου, Πολύ αργά για δάκρυα και Μια Ιταλίδα απ΄την Κυψέλη. Ο ρόλος της Γαλλίδας Ρενέ, στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου Μια Ιταλίδα απ΄την Κυψέλη, θα την χαράζει για πάντα στις σινεφίλ συνειδήσεις.

Στις επόμενες ταινίες, η Καίτη Παπανίκα θα είναι πρωταγωνίστρια, είτε πρόκειται για μελό, είτε πρόκειται για κωμωδία. Τη σεζόν 1968-1969 προβάλλεται η ταινία Στα σύνορα της προδοσίας που κόβει 710.994 εισιτήρια, έρχεται δεύτερη στις εισπράξεις ανάμεσα σε σε 108 ταινίες και αποτελεί μία από τις πέντε ελληνικές ταινίες με ρεκόρ εισιτηρίων. Άλλες ταινίες που κάνουν εμπορική επιτυχία και η Καίτη Παπανίκα διακρίνεται, είναι οι: Παύλος Μελάς (πρώτη σε εισιτήρια τη σεζόν 1973-74), Για μια χούφτα τουρίστριες, Η ζαβολιάρα, Ο αετός των σκλαβωμένων, Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής κ.α. Με την αναβίωση του ελληνικού κινηματογράφου τη δεκαετία του ’80, η Καίτη Παπανίκα είναι στις επιλογές των κινηματογραφιστών και συμμετέχει σε κωμωδίες, που έχουν αγαπηθεί και θεωρούνται καλτ στο είδος τους: Ο τελευταίος άντρας, Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ, Μια παπαδιά στα μπουζούκια, Το ξένο είναι πιο γλυκό κ.α. Θα περάσει και από τις βιντεοταινίες που είναι η μόδα της εποχής, ώσπου, το 1991, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος, την επιλέγει για να πρωταγωνιστήσει στη μεταφορά του βιβλίου της Γιοβάννας Άντε γεια στο σινεμά. Η νέα γενιά θεατών, γνωρίζει στη μεγάλη οθόνη την Καίτη Παπανίκα μαζί με τα νέα ταλέντα της ταινίας και γοητεύεται με την ερμηνεία της. Θα τιμηθεί με το Α’ Κρατικό Βραβείο Γυναικείου Ρόλου και η διάκριση αυτή, θα εξαργυρωθεί με συμμετοχή σε τεράστιες τηλεοπτικές επιτυχίες, όπως η Λάμψη, ο Ανατολικός άνεμος και οι Ψίθυροι καρδιάς. Στο σινεμά, θα παίζει και στην Τεστοτερόνη του Γιώργου Πανουσόπουλου το 2004, ενώ η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση, είναι το 2008, στο θρίλερ Κάτω από το μακιγιάζ σου.

Ο προβληματισμός για τα κοινά την οδήγησε στη θέση της δημοτικής συμβούλου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ως αντιπρόεδρος στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού, έριξε στο τραπέζι μια ρηξικέλευθη πρόταση συγκεκριμένα να δίνει το μισθό της από το δημοτικό συμβούλιο (600 Ευρώ) σε οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη από χρήματα για να επιβιώσουν.

Υπήρξε παντρεμένη για 17 χρόνια, με τον ηθοποιό Θόδωρο Κατσαδράμη (ο οποίος την αποκαλούσε Γάτα, λόγω του βλέμματός της), τον τηλεοπτικό Ταξιτζή στην ομώνυμη σειρά του 1977. Απόκτησαν ένα γιο, τον Δημήτρη και στην πραγματικότητα δεν χώρισαν ποτέ, αφού έμεναν στο ίδιο σπίτι, σε διαφορετικούς ορόφους. Από το 2009 μέχρι τις 12 Ιουνίου 2017 που πέρασε στην αιωνιότητα (δύο μέρες πριν τα γενέθλιά της), η Καίτη Παπανίκα έδινε μάχη για τη ζωή της, πάντα με ελπίδα, αισιοδοξία και χαμόγελο… Αυτό το χαμόγελο σε συνδυασμό με το γατίσιο βλέμμα της, θα θυμόμαστε κάθε φορά που θα την βλέπουμε ως Ρενέ να λέει με νάζι: Μπονζούρ Πολυκρατής…