Παύρη νύχτα: από την Βίσση ως την Ανατολή

Από την/τον Γιώργος Παυριανός | 13 Μαρτίου 2016

IMG_8732

Μέσα στην παύρη νύχτα έτρεχε το ταξί στην Πειραιώς, η κίνηση λιγοστή λόγω τριημέρου, στο ραδιόφωνο ειδήσεις, οι γείτονες κλείνουν τα σύνορα, εμείς κλείνουμε τα τσίνορα κι εγώ πηγαίνω στο σπίτι του Νίκου Μουρατίδη, να τον πάρω και να πάμε στην Άννα Βίσση

Νοιώθω περίεργα, στις αναμνήσεις μου η Βίσση είναι πάντα συνδεδεμένη με ευχάριστα γεγονότα, είναι η πρώτη φορά που πάω να την δω με μια στεναχώρια στο βάθος του μυαλού μου.Τα πράγματα δεν πάνε καλά, όλοι το καταλαβαίνουμε, από την άλλη είναι Απόκριες, πρέπει να διασκεδάσουμε λίγο, πριν μπούμε στην χειρότερη Σαρακοστή της ζωής μας…

IMG_8644

Στο Hotel Eρμού δερμάτινοι καναπέδες αντικαθιστούν τις κλασικές καρέκλες και τα τραπεζάκια των νυχτερινών κέντρων, υπάρχει μια ήρεμη πολυτέλεια εδώ, ένα αίσθημα ασφάλειας και ανεμελιάς.Στην  παρέα μας είναι ο φωτογράφος Γιώργος Καλφαμανώλης, ο ηθοποιός Χάρης Ασημακόπουλος, η δημοσιογράφος Χριστίνα Πολίτη, ο επιχειρηματίας Χρύσανθος Πανάς, η στιλίστρια Χρυσέτα Τσοροτιώτη, ο θεατρικός παραγωγός Γιώργος Σκληρός και ο μελλοντικός τραγουδιστής Κωνσταντίνος Ζέρβας. Άνετα θα μπορούσαμε να είμαστε ήρωες ενός θεατρικού έργου, ο καθένας με τη μεγάλη ή τη μικρή ιστορία του.
Θα το πω από την αρχή, η Αννα Βίσση είναι μια πλανεύτρα, μια μάγισσα του τραγουδιού. Χρησιμοποιεί την έμπειρη φωνή της για να σε παρασύρει στον κόσμο της και όταν το πετύχει δεν μπορείς να γλυτώσεις από τα νύχια της παρά μόνο όταν θέλει αυτή. Από τις 11 που βγήκε λεπτή, νεανική, αεικίνητη, με μια σεμνότητα και συστολή πρωτοεμφανιζόμενης και είπε “Απόψε έχω τρακ” μέχρι τις 5 το πρωί που μας ταρακουνούσε στα πατώματα, δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να τραγουδάει, να κινείται, να παίζει με τους μουσικούς και το κοινό. Όσο κι αν νομίζεις ότι το ελέγχεις, πιάνεις κάποια στιγμή τον εαυτό σου να τραγουδάει “Μες την ψυχή μου το απόλυτο κενό”…
Εδώ δεν έχει νόημα να πάρεις κριτική στάση, να το αναλύσεις, να το κριτικάρεις. Εδώ ή μένεις και συμμετέχεις ή φεύγεις.
Εμείς μείναμε…Και το ευχαριστηθήκαμε…Βγήκαμε έξω και διαπιστώσαμε ότι είχε αρχίσει να ξημερώνει…Πήρα ένα κουλούρι και όταν γύρισα στο σπίτι, παρ΄όλο που γύριζε και το σπίτι μαζί μου, είχε σταματήσει, έστω και για λίγο, αυτό το αγκάθι να μου τρυπάει την καρδιά…
Γιώργος Παυριανός

Γιώργος Παυριανός

Βαρέθηκα το μέσα... αποφάσισα να βγαίνω μέσα στην παύρη νύχτα, να βλέπω λίγη κίνηση του δρόμου, να συναντάω ανθρώπους, να φεύγει λίγο το μυαλό... ότι βλέπω, ότι σκέφτομαι, ότι μου αρέσει, θα το γράφω το βράδυ και κάθε βράδυ στην cosmopoliti... εκεί μπορείτε να ακούτε "το τρίτο στεφάνι" του Κώστα Ταχτσή, τραγούδια σε αποκλειστική πρώτη μετάδοση, παρουσιάσεις βιβλίων και παραστάσεων... ευχαριστώ Χριστίνα Πολίτη, που με έβγαλες από το σπίτι και με έκανες cosmopoliti!

ΣΧΟΛΙΑ

Your email address will not be published. Required fields are marked *