ΤΩΡΑ |
Η Αγγελική Κοσμοπούλου έχει στα πόδια της 54.000 χιλιόμετρα. Δρομέας από το 1994, κόρη του αείμνηστου Δημάρχου Ολυμπίας Γιώργου Κοσμόπουλου, αποφάσισε να συνεχίσει την οικογενειακή πολιτική παράδοση, αυτή τη φορά στην Αθήνα. Μόνιμη κάτοικος του κέντρου της πρωτεύουσας, πιστεύει ότι κάτι πρέπει να γίνει. Η ίδια, και λόγω εμπειρίας, θέλει να συμβάλλει στον πολιτισμό και στον αθλητισμό. Γι΄αυτό διεκδικεί τη θέση δημοτικού συμβούλου στην Α’ Αθήνας με το Γιώργο Καμίνη .
Την στηρίζω γιατί γνωρίζω προσωπικά πόσο άξιος άνθρωπος είναι, πόσο καλή μαμά – ο Οδυσσέας, κολλητός και συμμαθητής του Άλεξ που κάνει και τζούντον και στίβο, δεν πίνει αναψυκτικά ούτε πίσω από την πλάτη της όταν έρχεται σπίτι και ο σύζυγός της είναι μέγας δάσκαλος λογοθεραπείας, Κωστής Σφυρικίδης που θα με βοηθήσει να καταπολεμήσω το άγχος – αφού τελειώσω το Just the Two of Us γιατί το στρες στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνει καλό! Γράφει στην Athens Voice ότι αισθάνεται και όταν πας σπίτι της σε υπερπεριποιείται. Γνωρίστε την Αγγελική μέσα από δικά της λόγια, τις ευαισθησίες της και την αγάπη της για το τρέξιμο..
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1967 και έζησα όλη μου τη ζωή στο κέντρο της. Είμαι Διδάκτωρ Κλασικής Αρχαιολογίας και κάτοχος MBA στο Marketing. Σπούδασα στις ΗΠΑ με υποτροφία του Ιδρύματος Fulbright, δίδαξα αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, συμμετείχα σε πολλές ανασκαφές στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία και εργάστηκα ως ανώτατο στέλεχος στη διοίκηση πολιτιστικών οργανισμών, όπως το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Επιχειρηματίας στο χώρο της επικοινωνίας από το 2002, εξειδικεύομαι στο λεκτικό περιεχόμενο και στην πολιτική επικοινωνία.
Είμαι δρομέας μεγάλων αποστάσεων επί είκοσι χρόνια και έχω στα πόδια μου 54.000 χιλιόμετρα, τα περισσότερα από αυτά μέσα στην πόλη. Αρθρογραφώ συστηματικά για το τρέξιμο και την πολιτική. Έχω γράψει ένα βιβλίο για την ερμηνεία της εικόνας στην αρχαία ελληνική γλυπτική (University of Wisconsin Press) και ετοιμάζω ένα δεύτερο, με ιστορίες. Είμαι μαμά του Οδυσσέα, μαθητή της πρώτης δημοτικού – κι αυτό είναι ο πιο σπουδαίος μου τίτλος.
Είμαι επαγγελματίας της πολιτικής επικοινωνίας αλλά είμαι και δημότης. Γεννήθηκα και μένω στο κέντρο με την οικογένειά μου, εκεί μεγαλώνει το παιδί μου. Αυτό που με έκανε να θέλω τώρα να συμμετάσχω η ίδια, αλλάζοντας εν μέρει ρόλο, είναι η πεποίθηση πως κάτι πρέπει ν’ αλλάξει. Και τα πράγματα δεν αλλάζουν αν κάθε ένας από εμάς δεν αναλάβει ενεργό δράση. Η εύλογη απογοήτευση που νοιώθει ο κόσμος για τους επαγγελματίες πολιτικούς δεν πρέπει να εξαντλείται στην κριτική και στην έκφραση μιας δυσπιστίας. Χρειάζεται συμμετοχή. Θα πρέπει να περάσουμε από το ανώδυνο «κάτι πρέπει να γίνει» στο δυναμικό «κάτι πρέπει να κάνουμε». Και η τοπική αυτοδιοίκηση, ο πιο κοντινός κύκλος στον πολίτη, είναι η αυτονόητη αφετηρία. Ονειρεύομαι την Αθήνα σαν μια πόλη που ισορροπεί το παρελθόν με το παρόν της, τη λάμψη με τις ρωγμές. Μια πόλη φροντισμένη και φιλόξενη για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της – όχι μόνο στο ιστορικό κέντρο, αλλά και στις γειτονιές. Πιο φιλική και πιο ανθρώπινη, στα μικρά και στα μεγάλα της. Με δομές φροντίδας για όσους έχουν ανάγκη και καλύτερη προβολή στα μοναδικά της πλεονεκτήματα. Σημείο αναφοράς, όχι μόνο για το «ένδοξο παρελθόν» μα για το δημιουργικό παρόν της.
Τρέχω εδώ και είκοσι χρόνια, κι έχω στα πόδια μου περισσότερα από 54.000 χιλιόμετρα, τα πιο πολλά στην πόλη. Πέρα από την υπομονή και την αντοχή που χαρακτηρίζουν τους δρομείς εξ ορισμού, τρέχοντας μαθαίνεις ανεκτίμητα πράγματα, με άμεση εφαρμογή στην καθημερινή ζωή αλλά και στον δημόσιο βίο. Μαθαίνεις να επιμένεις και να μην το βάζεις κάτω στις δυσκολίες. Να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά. Να βρίσκεις ο ίδιος λύσεις. Να πετυχαίνεις δύσκολους ή φαινομενικά ακατόρθωτους στόχους βήμα-βήμα, μεθοδικά. Πέρα από όλα αυτά, αποκτάς ένα διαφορετικό βλέμμα στην πόλη. Τρέχοντας δεν την διασχίζεις αδιάφορα. Ακούς, παρατηρείς και μαθαίνεις. Βλέπεις τις αλλαγές της. Κι αυτό το βλέμμα, που πλουτίζει τη δουλειά και την καθημερινή ζωή, είναι χρήσιμο στις συλλογικότητες.
Καθένας μας πρέπει να συνεισφέρει με τον τρόπο που αληθινά μπορεί, σύμφωνα με την εμπειρία και τη διαδρομή του. Θέλω, λοιπόν, να συμβάλω σε δύο τομείς όπου εξ αντικειμένου μπορώ να βοηθήσω: τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Στον πολιτισμό έγιναν χρήσιμα βήματα στη θητεία του Γιώργου Καμίνη, όπως το πρώτο βιομηχανικό μουσείο της πόλης και ο σχεδιασμός για το Μουσείο Μαρίας Κάλλας. Για τη συνέχεια, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν για να ενισχυθούν σημαντικές δομές για την πόλη σαν το Ωδείον Αθηνών, να δημουργηθούν συνθήκες πρόσφορες για την πολιτισμική επιχειρηματικότητα, να διασυνδεθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της Αθήνας και να ενισχυθεί στην πράξη ο πολιτισμικός τουρισμός. Δεν χρειάζονται τόσο νέες υποδομές, όσο νέοι τρόποι να συνδεθούν αυτά που ήδη υπάρχουν, να νοικοκυρευτούν και να ανθίσουν. Με νέες ιδέες και νέους τρόπους, όχι απαραίτητα με χρήματα. Στον αθλητισμό, καλύτερες διοργανώσεις στους αγώνες, αλλά και περισσότερες ευκαιρίες άθλησης στην πόλη. Είναι πολλά που μπορούν να γίνουν για να βγουν οι Αθηναίοι στο δρόμο, για τρέξιμο ή περπάτημα, για ποδήλατο, για σπορ. Και γι’ αυτό δεν χρειάζονται χρήματα. Οι δομές υπάρχουν, λείπουν οι ιδέες και η απόφαση. Κι αυτό είναι πρόκληση και υπόσχεση μαζί.
Σχόλια για αυτό το άρθρο