ΤΩΡΑ |
Η βελούδινη φωνή του μας ταξιδεύει σε άλλους κόσμους πνευματικούς και μας κάνει να ξεχνάμε, έστω και για λίγο, τη σκληρή πραγματικότητα και το άγχος που ζούμε καθημερινά. Η παρουσία του στα ΜΜΕ καταλυτική, χάρη στην εξέχουσα προσωπικότητά του, τη βαθιά γνώση του αντικειμένου του, την καλλιέργειά του, τη μόρφωσή του, τους καθώς πρέπει τρόπους του και τη χαρακτηριστική και γνωστή σε όλους ευγένειά του. Γι’αυτό και δίκαια του έχει αποδοθεί ο τίτλος του gentleman της δημοσιογραφίας. Ο Αλέξης Κωστάλας όμως, δεν είναι μόνο gentleman στην επαγγελματική του ζωή, αλλά και στην προσωπική. Και αυτό, του το αναγνωρίζουν οι συνάδελφοί του, αλλά και ο απλός κόσμος με διάφορες εκδηλώσεις αγάπης και θαυμασμού. Στη συνέντευξη παρακάτω, θα μάθετε πολλά για τον Αλέξη.
– Πότε και πώς, ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τα ΜΜΕ;
Το 1965 είχα τελειώσει τη θητεία μου στο στρατό, τις σπουδές μου και, όπως κάθε νέος, έπρεπε να βρω δουλειά για να ζήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στην αρχή έκανα διάφορες δουλειές, ώσπου κάποια στιγμή προσλήφθηκα ως εποχιακός στην Air France. Ενώ δούλευα εκεί, πληροφορήθηκα ότι το ΕΙΡ ζητούσε κόσμο, για να στελεχώσει την τηλεόραση, που θα ξεκινούσε σε λίγο καιρό. Έκανα αίτηση λοιπόν και με κάλεσαν από το γραφείο του Γενικού Διευθυντή του ΕΙΡ, που ήταν τότε ο Αναστάσιος Πεπονής. Πήγα – έχοντας μάλιστα ιδιαίτερο τρακ – μίλησα μαζί του και με προσέλαβε, χωρίς να γνωρίζω κανέναν και ούτε αυτός εμένα. Για μια ακόμη φορά θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για τον άνθρωπο αυτό, γιατί μου «άνοιξε μια πόρτα» και έτσι ξεκίνησα 15 Ιουνίου του έτους 1965, αυτό το υπέροχο ταξίδι που λέγεται τηλεόραση και ύστερα από λίγα χρόνια κα ραδιόφωνο. Ήμουν η δεύτερη πρόσληψη που πραγματοποιήθηκε τότε, η πρώτη ήταν ο γνωστός σκηνοθέτης Γιώργος Δάμπασης.
– Θαυμάζεις κάποιους ΄Ελληνες και ξένους χορογράφους και χορευτές;
Φυσικά! Θαυμάζω αρκετούς και χαίρομαι γι’αυτό. Αναφέρω ενδεικτικά κάποιους, αλλά δεν είναι μόνο αυτoί: Ζουζού Νικολούδη, μια μεγάλη κυρία, Χάρης Μανταφούνης, Λεωνίδης ντε Πιαν, Γιάννης Φλερύ, Γιάννης Μανταφούνης, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Κωνσταντίνος Ρήγος. Στη Θεσσαλονίκη, η οποία έχει βγάλει πολλούς χορευτές και πολλοί από αυτούς στελεχώνουν την Εθνική Λυρική Σκηνή από τη Σχολή του Μπαζάκα, θαυμάζω και σέβομαι πάρα πολύ το Γιάννη Μαργαρώνη, για τις γνώσεις του και το πάθος του για το χορό. Εκτός Ελλάδας είναι πολλοί αυτοί που είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά και να συνεργαστώ μαζί τους: Γκαλίνα Ουλάνοβα, Μάγια Πλισέτσκαγια, Βλαντιμίρ Βασίλιερ, Γεκατερίνα Μαξίμοβα, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μαργκότ Φοντέϊν, Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, Μάρσια Χάϊντε, Μορίς Μπεζάρ, Ρολάν Πετί, Φρέντερικ ΄Αστον, Ντόνα Γουντ, Πίνα Μπάους, Χόρχε Ντον, Μερς Κάνινχαμ, Μάρθα Γκράχαμ.
– H γνώση ή η άγνοια βοηθά να ζούμε καλύτερα;
Η γνώση (και δεν εννοώ την πληροφόρηση), είναι πολύτιμη, γιατί σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα πιο βαθιά, σε κάνει να κατανοείς τη ζωή και τους ανθρώπους καλύτερα και δε μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς γνώση. Αλλά, όπως όλα τα αγαθά, η γνώση έχει και ένα τίμημα το οποίο πληρώνεις. Όταν μπορείς και «διαβάζεις» βαθιά τη ζωή και τους ανθρώπους, βλέπεις και τις φωτεινές, αλλά και τις σκοτεινές πλευρές του.
– Κόλαση και παράδεισος υπάρχουν;
Στη ζωή που ζούμε σίγουρα υπάρχουν και τα δύο. Και η κόλαση και ο παράδεισος, αλλά επιμένω να σκέφτομαι θετικά και να ονειρεύομαι…
– Γιατί η ευτέλεια «πουλάει» στη σημερινή εποχή;
Αυτή είναι μία αρνητική σκέψη. Δεν «πουλάει» μόνο η ευτέλεια. Διαχρονικά, η ποιότητα και το ήθος είναι αυτά που «πουλάνε»!
– Ποιο είναι το ωραιότερο πράγμα που έχουν δει τα μάτια σου και έχουν ακούσει τα αυτιά σου;
Είναι πάρα πολλά αυτά που έχω δει και έχω παρακολουθήσει στα τόσα χρόνια που βρίσκομαι σ’αυτόν το χώρο. Θα αναφέρω, όμως, κάτι πολύ απλό και ανθρώπινο, που δεν έχει σχέση με την τέχνη, ούτε με σπουδαίες παραστάσεις μπαλέτου και υπέροχες συναυλίες σε φημισμένα θέατρα σε ολόκληρη την υφήλιο. Επέστρεφα με το πλοίο από ένα ταξίδι μου στην Ιταλία και στην πλώρη απέναντι στην κουπαστή είδα ένα ζευγάρι να ακουμπά ο ένας στον άλλον και να κοιτιούνται. Ήταν μεγάλοι άνθρωποι στην ηλικία, ταλαιπωρημένοι, κουρασμένοι και φαίνονταν ότι είχαν δουλέψει πολύ στη ζωή τους, μάλλον φτωχοί. Παρ’όλα αυτά, σιωπηλοί κοίταζαν ο ένας τον άλλον στα μάτια. Υπήρχε τέτοια απέραντη αγάπη στο βλέμμα τους, τέτοια γαλήνη και ευτυχία, τέτοιο φως…Είναι από τις πιο ωραίες αναμνήσεις που έχω στη ζωή μου μέχρι τώρα. Αυτό σου έδειχνε πόσο όμορφη μπορεί να είναι η ζωή πέρα από χρώματα και διακρίσεις.
– Πιστεύεις ότι ο άνθρωπος φτιάχνει τη μοίρα του;
Ξέρω απλά ότι στη ζωή τίποτα δε μας χαρίζεται. Για ό,τι επιθυμούμε, πρέπει εμείς να το θέλουμε και να προσπαθούμε. «Τα αγαθά κόποις κτώνται» και όποια αναποδιά κι αν μας τύχει να μη χάνουμε την επαφή με τα όνειρά μας.
Σχόλια για αυτό το άρθρο