Από το Savoy με την Dolly Alderton στο “Χορό της Φωτιάς” του Άρη Μπινιάρη

Πριν λίγες μέρες πέρασα ένα πραγματικά εκπληκτικό βράδυ στο Λονδίνο με δύο λαλίστατα κορίτσια 30 ετών. Την πετυχημένη συγγραφέα Dolly Alderton, που έχει μόνιμη στήλη στους Sunday Times που σκίζει και την κολλητή της φίλη Farley Kleiner. Στη γραφή της Dolly, με μύησε η νέα μου φίλη Θάλεια Καραφυλλίδου, που είναι διευθύντρια της ελληνικής Vogue και έχει μάτι ανοιχτό, όχι αυτό του μιντιακού εγχώριου μικρόκοσμου που ασφυκτιά μέσα στην ατελείωτη σάχλα. Έτσι διάβασα το bestseller της, “Everything I Know about.. Love”. Η τύχη, διαμέσου ενός λαχνού του Old Vic και του πατέρα της Farley και φιλάνθρωπου Richard Kleiner, μας έφερε να δειπνήσουμε σε ένα ωραιότατο τραπέζι του Savoy Grill. 3 dover soles και 4 απολαυστικές ώρες κουβέντας.

ΣχετικάΆρθρα

Και τα δύο κορίτσια είναι Παρθένοι. Έτσι, μιλούσαν ζωηρά και ακατάπαυστα, αναλύοντας τα πάντα λεπτομερώς. Εντελώς διαφορετικές αλλά εξίσου αφοπλιστικά ειλικρινείς. Προβληματισμένες στα 30 τους χρόνια με τα κλασικά θέματα των γυναικών – παιδιά, γάμος, δουλειά, boyfriends. Επειδή η Dolly είναι σοφή και old soul στα 30 όσο και να αυτοτρολάρεται, νιώθει “μεγάλη”, έτσι την καθησύχασα για τα υπέροχα χρόνια που έρχονται και τις μικρές κρίσεις που παθαίνουμε εμείς οι γυναίκες που μία ζωή νιώθουμε ότι μας κυνηγάει ο χρόνος για κάτι. Πέρα από όλα τα άλλα παρατηρούσα μία ωραία, πανέξυπνη και ταλαντούχα γυναίκα που έχει κάνει θραύση σε ένα πολύ δύσκολο χώρο να αντιμετωπίζει τα πάντα με απλότητα και φυσικότητα. Την επόμενη μέρα, την συνάντησα στο Triyoga του Camden για γιόγκα, χαράματα. Χάρηκα που ανακάλυψε νωρίς αυτή τη μαγική συνήθεια που μου άλλαξε τη ζωή τους τελευταίους αυτούς μήνες. Μέσα σε όλα τα θέματα σχολιάσαμε και τη μάστιγα των influencers. Η Dolly επιμένει πως δεν μπορεί να προμοτάρει κάτι ενάντια στις αξίες της ενώ ντρέπεται αρκετά με τα “τζάμπα δώρα”που της στέλνουν λόγω δημοφιλίας.

Για άλλη μια φορά βίωσα αυτό που βιώνουμε όλοι όταν απομακρυνόμαστε από την Ελλάδα. Εμπεδώνεις πως ζεις σε μία πάρα πολύ οριακά πολιτισμένη χώρα. Και σε πιάνει το παράπονο. Δανείζομαι μία εξαιρετική παράγραφο από την Σοφία Γιαννακά στο iefimerida.gr, που αναφέρεται στα τελευταία γεγονότα που έγιναν στην τηλεόραση αλλά πιάνει πολλούς τομείς :
“Εκπομπές που όλο και πληθαίνουν, με παρουσιαστές που κάνουν καριέρες με ελλιπή ελληνικά, πασάροντας όλη μέρα με δήθεν άνετο αλλά ουσιαστικά εκχυδαϊσμένο τρόπο τα πιο basse classe θέματα της επικαιρότητας. Συνειδητά προτιμούν τα κατινίστικα ερωτικά, τις μοχθηρίες, τον αφρό του ασήμαντου και τον πάτο του τηλεοπτικού βαρελιού εν γένει. Υμνούν μια ξετσίπωτη Ελλάδα που έχει τάσεις προς έναν κατήφορο αντιαισθητικό”. The Category is: όταν μπερδεύεσαι με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες.

Και εκεί που αποκαρδιώνεσαι, έρχεται μία παράσταση ροκ ποίημα σαν το “Χορό της Φωτιάς” του Άρη Μπινιάρη, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και σου υπενθυμίζει πολλά. Όχι μόνο τη συγκλονιστική ιστορία μας και τα μαρτύρια που έχει περάσει αυτό το έθνος (μέσα από κείμενα που συγκινούν και συγκλονίζουν) αλλά και το ταλέντο και την αυθεντικότητα που υπάρχει και βροντοφωνάζει με τόση διακριτική ευγένεια μέσα από ανθρώπους σαν τον Άρη Μπινιάρη και ηθοποιούς σαν την Ιωάννα Παππά που μαγεύει σε αυτήν την παράσταση. Μία γυναίκα που ενώ έχει ένα νεογέννητο μωράκι σπίτι έκανε δύσκολες πρόβες χωρίς να μας μοστράρει σε εκπομπές και υπερφίαλα ποστς καρέ καρέ “ τη φουσκωμένη κοιλίτσα” της.