O νικητής του βραβείου “Δημήτρης Χορν” Αργύρης Πανταζάρας: “Θα συνεχίσω να παλεύω”

Ο Αργύρης Πανταζάρας βραβεύθηκε για την ερμηνεία του στον μονόλογο «ΑΩ» σε διασκευή και σκηνοθεσία δική του (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής) για το ρόλο του Τρελού στο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Βασιλιάς Ληρ», σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ (Πειραιώς 260), καθώς και για τη συμμετοχή του στην παράσταση “Ρήσος” του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου (Φεστιβάλ Αθηνών). Συνυποψήφιοί του για το βραβείο, ήταν οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Κωνσταντίνος Γώγουλος και Γιώργος Παπαγεωργίου.

ΣχετικάΆρθρα

«Επιτρέψτε μου να λάβω το βραβείο, όχι ως μία “τιμή” για κάποιο αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου ρόλου, αλλά ως μία ενθάρρυνση για την πορεία μου και γι’ αυτά που με περιμένουν», ανέφερε κατά τη βράβευση του ο Αργύρης Πανταζάρας σημειώνοντας πως “ούτως η άλλως αυτό το βραβείο δεν είναι κτήμα κανενός, είναι μία σκυτάλη. Από τη στιγμή που δίνεται ανήκει στον επόμενο… Στους νέους, σε αυτούς δηλαδή που περιμένουμε να ενισχύσουν την τέχνη του θεάτρου με σθένος, αφοσίωση και απόλυτη ευθύνη”.

Ο Αργύρης σε αποκλειστική cosmopolitiκη συνέντευξη.

Η ελληνική σκηνή έχει ήδη στο δυναμικό της έναν κορυφαίο ηθοποιό. Ανήκει αδιαμφισβήτητα στην ελίτ της νέας γενιάς με τέτοιο και τόσο πολύ ταλέντο που διαθέτει και δεν «χορταίνεις» να τον βλέπεις επί σκηνής κάθε φορά που ερμηνεύει τον ρόλο που του αναθέτει ο εκάστοτε σκηνοθέτης. Παρακολουθώ την πορεία του από το Εθνικό – όπου πριν λίγα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις – και στη συνέχεια στις δικές του δουλειές που έκανε μόνος του ή με τους συνεργάτες του και πραγματικά κάθε φορά που τον βλέπω με συγκλονίζει. Καθώς επίσης, και για την κίνησή του – για την ακρίβεια την πλαστικότητα των κινήσεων ολόκληρου του σώματός του – σοβαρό πρόβλημα που ταλανίζει τους περισσότερους ηθοποιούς. Είναι ο απόλυτος ενσαρκωτής του ρόλου που καλείται να υποδυθεί. Μεταμορφώνεται από ζεν πρεμιέ σε ρολίστα με μεγάλη άνεση και ευκολία, λες και έχει διανύσει χιλιόμετρα στο σανίδι. Ώσπου ήρθε ο ρόλος, σταθμός στην καριέρα του, ο Μεφιστοφελής στον «Φάουστ» του τεράστιου Γκαίτε, σε σκηνοθεσία της σπουδαίας Κατερίνας Ευαγγελάτου. Τι έχουμε να περιμένουμε από αυτό το νεαρό αγόρι με τα υπέροχα εκφραστικά μάτια σε λίγα χρόνια; Έναν μεγάλο, εξαιρετικό ηθοποιό που θα κοσμεί την ελληνική σκηνή, έναν πρωταγωνιστή που θα προσφέρει τα μάλα με το άστρο που έχει στο ελληνικό θέατρο, χαράζοντας το όνομά του με χρυσά γράμματα στο θεατρικό πάνθεον

Νιώθεις δικαιωμένος με το διαφορετικό δρόμο που επέλεξες στην καλλιτεχνική σου πορεία;

Όπου φυτέψεις το σπόρο εκεί θα ανθίσει. Ο καθένας οφείλει να κάνει αυτό που πιστεύει με τον τρόπο που αγαπά και με τον τρόπο που το πιστεύει. Άρα, εγώ με τη σειρά μου έπρεπε να βρω στον εαυτό μου τον δικό μου τρόπο, τη δική μου πίστη και τη δική μου αγάπη.

Πώς αισθάνεσαι που όλα τα Μ.Μ.Ε έχουν στρέψει την προσοχή τους επάνω σου εξαιτίας της έξοχης ερμηνείας σου στο ρόλο του Μεφιστοφελή στο έργο του Γκαίτε «Φάουστ» που σκηνοθέτησε η Κατερίνα Ευαγγελάτου;

Σέβομαι τη δύναμη αλλά και τις αδυναμίες που έχουν τα μίντια. Μέσω αυτών μοιράζομαι ό,τι συμβαίνει και εκτός σκηνής. Με συγκινεί η επικοινωνία με το κοινό, με το κοινό και εκτός θεάτρου. Τροφοδοτώ, όμως, την επικοινωνία μου αυτή με αφορμή μόνο τη δουλειά μου. Είναι μια ευκαιρία να μιλήσεις εκτός κειμένου και να πάρεις θέση σε κάποια πράγματα με τους ανθρώπους που σε υποστηρίζουν στην καλλιτεχνική σου πορεία.

Μήπως όλοι περιμένουν μόνο επιτυχίες από εσένα, ύστερα από αυτό;

Δεν είναι δικό μου πρόβλημα το τι περιμένουν οι άλλοι από εμένα. Εγώ θα συνεχίσω να παλεύω… Αν κάποιος νιώσει ότι «κατέκτησε κάτι», τότε μοιραία σταματά και η εξέλιξή του… Θα ακολουθήσω τη γραμμή μου και τα «πιστεύω» μου που είναι, όπως προείπα, ο «διάλογος» με το κοινό…

Ποιο είναι το ζητούμενο για εσένα ως ηθοποιός;

Με τον τρόπο μου να προτείνω το πώς πρέπει να ζει κάποιος. Πώς πρέπει να ξυπνάει, πώς πρέπει να πηγαίνει στη δουλειά του, πώς πρέπει να αγαπά και να ερωτεύεται, πώς πρέπει να κοιμάται και να ονειρεύεται…

Τι είναι το θέατρο για εσένα;

Θέατρο είναι μία τελετή γέννησης, ποίησης. Μία προσευχή που συντελείται με σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια σου. Είναι μία εναρμόνιση συναισθημάτων, κοινής εμπειρίας, κοινού χρόνου, κοινού τέλους. Μία μικρογραφία της ζωής…

Η σκηνοθεσία σε έλκει το ίδιο με την υποκριτική;

Αντιλαμβάνομαι τη δημιουργία σε οποιαδήποτε μορφή της από όλες τις πτυχές της. Το νήμα της δημιουργίας το νιώθω σαν ένα. Μία φαντασίωσή μου ξεκινά από μία σκέψη, δηλαδή κάτι άυλο, μετά γίνεται σκίτσο, μελωδία, σκηνικός χώρος και στη συνέχεια αυτό που λέμε ενσάρκωση. Η σκηνοθεσία για εμένα είναι το συνολικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας διαδικασίας. Δεν μου λείπει καμία «ειδικότητα», γιατί με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι νιώθω πάντα συνδημιουργός και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό…

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 20 χρόνια από τώρα;

Να κάνει τα πάντα για να «εξάγουμε» τον πολιτισμό μας. Είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορούν να μας πάρουν…

Τη διαφήμιση για μάρκα γνωστής μπύρας, γιατί την έκανες;

Την έκανα, πρώτον, επειδή με πρότεινε ένας πολύ έμπιστος άνθρωπος από το agency γραφείο «ΤHE HATCH», δεύτερον, όλη η ομάδα της διαφημιστικής εταιρίας παραγωγής που λέγεται TOP CUT MODIANO δούλεψε το concept της διαφημιστικής καμπάνιας που εμπνεύστηκε η εταιρία Frank fame με φοβερή όρεξη, και τρίτον, δεν σου κρύβω, ότι το οικονομικό δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο. Για εμένα κι αυτό είναι, επίσης, ένα κομμάτι της δουλειάς μου. Και η συγκεκριμένη παραγωγή είναι καλύτερη και από πολλά κινηματογραφικά σενάρια που κυκλοφορούν