ΤΩΡΑ |
Ο Γιάννης Λασπιάς είναι μια χαρισματική προσωπικότητα με πολλά ταλέντα. Ποια είναι αυτά; Η υποκριτική, η συγγραφή και η σκηνοθεσία. Η πρώτη του θεατρική δουλειά « Καμίλ Κλωντέλ, the mudness», την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος, απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές και αγκαλιάστηκε ζεστά από το κοινό. Είναι ένα έργο αριστοτεχνικά γραμμένο και σκηνοθετημένο, με δυνατό κείμενο και «έντονους» διαλόγους, οι οποίοι αναδεικνύουν καθαρά τις σκέψεις, την έμπνευση και τα «πιστεύω» του συγγραφέα. Ο Γιάννης Λασπιάς κατατάσσεται με την πρώτη κιόλας δουλειά του στους φερέλπιδες νέους συγγραφείς και όχι μόνο, από τον οποίο περιμένουμε πολλά και καλά στο μέλλον, όσον αφορά το θεατρικό γίγνεσθαι και τα πολιτιστικά δρώμενα εν γένει. Το πολύ ενδιαφέρον έργο του «Καμίλ Κλωντέλ, the mudness», θα παίζεται στο Αγγέλων Βήμα μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου.
-Από που εμπνέεσαι και από πού αντλείς ιδέες για τη συγγραφή των έργων σου;
-Η ίδια η ζωή με ό,τι αυτό συνεπάγεται με εμπνέει και μου δίνει ιδέες και ερεθίσματα για να γράψω. Η οικογένεια μου, οι φίλοι μου, η χώρα και το περιβάλλον που κινούμαι, οι γνώσεις και οι εμπειρίες που αποκτώ, οι φόβοι και οι ανάγκες μου με ωθούν στη συγγραφή όχι απαραίτητα ολοκληρωμένων έργων, αλλά και φράσεων , προτάσεων, γραπτών αναζητήσεων συχνά χωρίς νόημα και στόχο.
– Γιατί διάλεξες ηρωίδες που ζούσαν στο Παρίσι και μάλιστα έναν αιώνα πριν , στο πολύ ενδιαφέρον ομολογουμένως έργο σου Καμίλ Κλωντέλ, mudness και δεν έγραψες ένα αμιγώς ελληνικό έργο;
– Νομίζω ότι οι δύο ηρωίδες η Καμίλ Κλοντέλ και η Κονστάνς Πασκάλ δεν χαρακτηρίζονται τόσο από την εθνική τους ταυτότητα όσο από την ισχυρή κινητήρια δύναμή για ζωή και τη θέλησή τους να μορφωθούν και να εργαστούν σε μια εποχή όπου ο προορισμός της γυναίκας ήταν η φροντίδα του συζύγου και της οικογένειάς. Ο έρωτας , οι αιτίες που οδηγούν ένα άτομο στην ψυχική κατάρρευση, τα όρια ανάμεσα στη λογική και στην ψύχωση, οι προβληματικές σχέσεις με την οικογένεια και τα επακόλουθά τους είναι διαχρονικά θέματα που απασχολούν κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτου φύλου, εθνικότητας και ταξικής προέλευσης .
-Έχεις επηρεαστεί από κάποιους Έλληνες ή ξένους συγγραφείς που βρίσκονται εν ζωή ή όχι ;
-Φυσικά και έχω επηρεαστεί είτε συνειδητά είτε ασύνειδα από Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Είναι μια αυτόματη διαδικασία όπως ο έρωτας και η έλξη. Επηρεάζεται από άλλους συγγραφείς όχι μόνο η ίδια σου η γραφή αλλά και η γενικότερη φιλοσοφία σου όταν διαβάζεις κάτι που από καιρό ήθελες να το εκφράσεις με λέξεις και δε μπορούσες.
-Γιατί δεν υπάρχει παραγωγή νεοελληνικών έργων σήμερα;
– Δε θεωρώ ότι δεν υπάρχει παραγωγή νεοελληνικών έργων σήμερα. Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς και πολύ πιο ευέλικτοι τρόποι στο να εκδοθούν ή να δημοσιοποιηθούν τα έργα τους.
-Τι κάνει κάποια έργα να αντέχουν στον χρόνο;
– Εξαρτάται από το χώρο και το χρόνο και τη διαχρονικότητα του θέματός του. Πολλά έργα χάνονται στο πέρασμα του χρόνου και ανακαλύπτονται ξανά λόγω των αναγκών που καλύπτουν τη συγκεκριμένη περίοδο.
-Πως ήταν το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες;
-Σημαδεμένο από απώλειες αγαπημένων προσώπων .Ήρθα από νωρίς αντιμέτωπος με τη γνώση του θανάτου και του πρόσκαιρου της ανθρώπινης φύσης.
-Η φαντασία είναι ένα μέσο που μας βοηθάει να συλλάβουμε τον κόσμο ή να τον εξηγήσουμε;
– Η φαντασία είναι ένα μέσο που μας βοηθά όχι μόνο να συλλάβουμε και να εξηγήσουμε τον κόσμο αλλά και να επιβιώσουμε μέσα σ’αυτόν .
-Όταν περνάμε τα όρια δεν είναι σαν να ανταλλάσσουμε χειραψία με τον θάνατο;
– Δεν ξέρω ποια είναι τα όρια και ποιός ακριβώς τα προσδιορίζει. Το να υπερβαίνουμε ό,τι οριοθετούμε σίγουρα είναι μια προσπάθεια να νιώσουμε ζωντανοί, να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη μας, να ξεγελάσουμε το θάνατο. Ο θάνατος όμως δεν είναι απαραίτητα μόνο ο βιολογικός αλλά και ο πνευματικός.. Όταν νιώθουμε πνευματικά ή ψυχικά νεκροί προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τα όριά μας για να επαναπροσδιορίσουμε την ταυτότητα μας και να αναγεννηθούμε μέσα σ’ αυτή τη ζωή.
-Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα που πάνε σε ψυχολόγους έχουν την ίδια ερώτηση :Που πάνε και ποιο είναι το νόημα της ζωής τους… Εσύ το έχεις ανακαλύψει;
– Νομίζω ότι θα πεθάνω προσπαθώντας να το ανακαλύψω. Για μένα το μοναδικό που δίνει αξία στη ζωή μου είναι να αγαπώ και να αγαπιέμαι. Σημασία έχει ν’αγαπάς.
-Τι καινούριο ετοιμάζεις;
– Μαζί με την ομάδα μου τη Square Theatre Company (που αποτελείται από τους Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου και Αργύρη Θανάσουλα) θ’ ανεβάσουμε στην κεντρική σκηνή του θεάτρου 104 στο Γκάζι το πολύ γνωστό έργο της Γιασμίν Ρεζά «Ο θεός της σφαγής» που ανεβαίνει για δεύτερη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου. Στο έργο υποδύομαι τον Αλαίν Ρέιγ. Αρχίζουμε στις 13 Δεκεμβρίου.
Όσον αφορά το Mudness ελπίζω να μπορέσουμε να το παρουσιάσουμε και στη Θεσσαλονίκη που αγαπάω ιδιαιτέρως και ψάχνω πάντα αφορμή να επισκέπτομαι.
Σχόλια για αυτό το άρθρο