Δεν είναι ταινία, είναι φαινόμενο. “Τρέξε” ή “Get out”

Κάποιος στο Χόλιγουντ όταn διάβαζε σενάρια, ήταν – ευτυχώς – μεθυσμένος. Διαφορετικά αυτή η ταινία δεν θα γυριζόταν ποτέ. Ο ΤΑΖ ακόμα δεν πιστεύει τι είδε.

ΣχετικάΆρθρα

Αν το Moonlight κάνει και καλά εκβιαστικά συναισθηματική δήλωση για την Αφροαμερικανική κοινότητα και τις αδελφές, το GET OUT, από τα πιο απολαυστικά, τρομακτικά και σαρκαστικά ψυχαγωγικά θρίλερ που θα δεις φέτος, σου κάνει την αραπιά σολάριουμ σε εύπορο αστικό σπίτι λευκών στα αμερικάνικα προάστια. Με διαφορά μια από τις ταινίες της χρονιάς με όλη τη σημασία της λέξης εφόσον δεν πέρασε ούτε από Φεστιβαλικά κυκλώματα για να πάρει φόρα και περγαμηνές και διαφήμιση, ούτε διαθέτει σταρ, ούτε κανείς την περίμενε, είναι ταινία τρόμου με μαύρο πρωταγωνιστή και ο επίσης μαύρος σκηνοθέτης της και σεναριογράφος, Τζόρνταν Πιλ κάνει ντεμπούτο πίσω από τις κάμερες ενώ η βασική του δουλειά είναι αυτή ενός σαρκαστικού κωμικού. Είναι μεγάλη φάση το αγόρι αυτό και αν αυτή είναι η κινηματογραφική του αρχή, τον βλέπω ικανό να συνεχίζει με το «Salo» του Παζολίνι διασκευασμένο σε μιούζικαλ με γκόσπελ.

Τι κάνει εδώ η μορφή; Παίρνει την κλασσική ατάκα που όλοι μας και καλά μη ρατσιστές έχουμε πει, «κι εκεί που καθόμουν στο σκοτάδι πλησιάζει δίπλα μου ένας αράπακλας δυο μέτρα και μου έκοψε τη χολή. Μαύρη η νύχτα, μαύρος κι αυτός, χέστηκα από το φόβο μου». Απόλυτος γνώστης των κωδικών των ταινιών τρόμου, συνομωσιολογίας, παράνοιας και μυστηρίου και ταυτόχρονα κωμικός, παίρνει την παραπάνω φράση και την αντιστρέφει. Ο μαυρούλης Κρις έχει σχέση με την ασπρούλα καλομαθημένη Ρόουζ η οποία και τον προσκαλεί στο σπίτι της για να γνωρίσει τους προοδευτικούς (χαχαχαχα) γονείς της. Από την πρώτη σκηνή καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά, ο μαύρος στην περιοχή των άσπρων με τα λουσάτα σπίτια, είναι κάτι σαν αρουραίος που πρέπει να εξοντωθεί. Στο σπίτι οι καλοί τρόποι δίνουν και παίρνουν. Ο πατέρας δηλώνει με έμφαση το ότι έχει ψηφίσει τρεις φορές Ομπάμα και η μάνα, είναι μια ψυχίατρος σαν να έχει πάρει όπιο, με ειδικότητα όπως θα αποδειχτεί στον υπνωτισμό. Ο γιος της οικογένεια είναι ψυχάκι και η κόρη… άστο να το δεις στο τέλος.

Η απειλητική ατμόσφαιρα χτίζεται αργά αλλά απολαυστικά με ξεσπάσματα παραλόγου και χιούμορ που μπορεί να σε κάνουν να πνιγείς (προσοχή στα ποπ κορν). Η απειλή σε πλησιάζει και η ώρα που όλα θα εξελιχθούν σε μια κανονική ταινία τρόμου πλησιάζει. Ο Τζόρνταν Πιλ κάνει ένα σαφές κοινωνικοπολιτικό σχόλιο αλλά είναι ιδιαίτερα έξυπνος ώστε να μην αφήσει κανένα «διδακτισμό» να καπελώσει την τρομακτική του, καλοστημένη στην εντέλεια, φάρσα χρησιμοποιώντας όλα τα αγαπημένα κλισέ του είδους. Τα συμπεράσματα βγαίνουν μέσα από την ίδια την πλοκή όπως και η διάλυση της αγίας αμερικάνικης οικογένειας. Σπάνια μια ταινία που έχει τόσα πολλά να πει, στα λέει με τόσο ψυχαγωγικό, συναρπαστικό, διασκεδαστικό τρόπο, χωρίς την κόμπλα του «αδικημένου». Ένα πραγματικά στιγμιαίο cult classic γεμάτο φρεσκάδα και ενέργεια που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, τη σινεφίλ μούλτιπλεξ εμπειρία χορτάτη και τον εγκέφαλό σου με αρκετό υλικό σκέψης όσον αφορά το πόσο προοδευτικός είσαι.