ΤΩΡΑ |
Έχουν περάσει 39 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και οι ιστορικές μνήμες εκείνης της μαύρης μέρας της 20ης Ιουλίου του 1974 είναι ακόμα ζωντανές. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού η δικαίωση του Κυπριακού ελληνισμού για «κάποιους λόγους» δεν ήρθε ποτέ. Πάνω από 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την γη, 4.000 νεκροί, ενώ η πληγή των 1.619 αγνοούμενων (παιδιά, γυναίκες και άμαχος πληθυσμός) δεν έκλεισε ποτέ. Και μπορεί κάποιοι να πίστευαν ότι «η Κύπρος κείται μακράν» όμως η Κύπρος ήταν για τον Έλληνα πάντα κομμάτι της Ελλάδας και της ιστορίας του. Μια ιστορίας όμως με πολλά ερωτηματικά. Τριάντα εννέα χρόνια μετά, ο Δημήτρης Κοργιαλάς με την Ευρυδίκη αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν έναν δίσκο αφιερωμένο στην τούρκικη εισβολή στην Κύπρο. Μαζί με τον Ελληνοκύπριο στιχουργό και ποιητή της Διασποράς, Πόλυ Κυριάκου, ο οποίος ζει και δημιουργεί στη Νέα Υόρκη τα τελευταία τριάντα ένα χρόνια, ετοίμασαν εφτά καινούρια τραγούδια και τρία ποιήματα της μικρής πατρίδας. Για την σύνθεση της μουσικής υπεύθυνος είναι ο Δημήτρης Κοργιαλάς ο οποίος με αυτή την δουλειά ξεπέρασε τον εαυτό του, πάνω σε κάτι διαφορετικό που δεν τον έχουμε συνηθίσει και σίγουρα αυτός ο δίσκος είναι ένας από τις πιο ώριμες δουλειές του. Όμως σε αυτό μουσικό ταξίδι, είχαν και τη συμπαράσταση καταξιωμένων φίλων καλλιτεχνών. Παρέα με το Γιάννη Κότσιρα, τη Μελίνα Κανά, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τη Γιώτα Νέγκα και το Δώρο Δημοσθένους, οι οποίοι συχνά ταξιδεύουν και καταθέτουν το ταλέντο τους στην Κύπρο για πολλά χρόνια τώρα. Επίσης στον δίσκο υπάρχουν απαγγελίες από την ηθοποιό Πέμη Ζούνη, όπως και από τον ίδιο τον ποιητή και στιχουργό του δίσκου Πόλυ Κυριάκου. Όλοι οι συντελεστές αυτής της δουλειάς συμμετέχουν αφιλοκερδώς. Αξίζει να σημειωθεί, ότι τα έξοδα της παραγωγής καλύφτηκαν με τις ευγενικές χορηγίες ομογενών και οργανισμών της Νέας Υόρκης καθώς και του Δήμου Καραβά. Όσο για το «Δυό μέτρα γης αγάπησα» κυκλοφορεί από την περασμένη Παρασκευή επιτέλους και στην Ελλάδα. Αν και είχα ακούσει δείγμα της δουλειάς από τα τέλη Ιουνίου, περίμενα να κυκλοφορήσει το album για να το ακούσω ολόκληρο. Κι επειδή ξέρω ότι ο Κοργιαλάς «έχει φτύσει αίμα» γι’ αυτή τη δουλειά ήξερα ότι θα ήταν κάτι πάρα πολύ καλό και δυνατό, διότι ο Κοργιαλάς τη μουσική την παίρνει στα σοβαρά και έχει το χάρισμα να γράφει δυνατές μελωδίες όπως έκανε και σε αυτό το δίσκο.
Μελωδίες που ως δια μαγείας, ζωντανεύουν εικόνες μπροστά στα μάτια σου και νότες που συνοδεύονται από το δάκρυ. Δεν γίνεται να ακούσεις αυτό το μουσικό αριστούργημα και να μην ανατριχιάσεις γιατί απλά το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» είναι στο αίμα και στο δίκαιο που σε πνίγει και αυτό το συναίσθημα περνάει από την αρχή μέχρι το τέλος του δίσκου. Κι επειδή κάποια ιστορικά γεγονότα γίνονται και πάλι επίκαιρα στις μέρες μας ας κάνουμε το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» πυξίδα προσανατολισμού της εθνικής μας ταυτότητας αψηφώντας τις «φιλότιμες» προσπάθειες της κάθε Ρεπούση. Διότι η ιστορία δεν πρέπει να παραγράφεται…
Σχόλια για αυτό το άρθρο