Είδαμε “Το Παιχνίδι του Δολοφόνου” στο Θέατρο Ήβη

Το θεατρικό συγγραφικό δίδυμο Ρέππα-Παπαθανασίου, επηρεασμένο από την Αγκάθα Κρίστι και τον Γιάννη Μαρή, τους συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων, γράφει και σκηνοθετεί την ανατροπή της ανατροπής σε επίπεδο πλοκής και σκηνοθεσίας. Παρακολουθώντας την παράσταση περνούν σκέψεις ότι το έργο δύναται να αποτελέσει επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς αστυνομικών ιστοριών, όπου κεντρικός θεματικός άξονας ήταν οι συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί ένας άνθρωπος να οδηγηθεί στο φόνο. Το ζητούμενο εξ αρχής σε τέτοιες παραστάσεις είναι να μην αναγνωρίσεις με την πρώτη ματιά τον δολοφόνο και να μην σε έχουν πληροφορήσει για τη λύση του μυστηρίου, καθώς εκεί έγκειται όλη η θεατρική μαγεία.

ΣχετικάΆρθρα

Σαν υπόθεση, το έργο διατηρεί το ενδιαφέρον των θεατών, οι οποίοι μέχρι και την τελευταία σκηνή αναρωτιούνται για το ποιος είναι ο δολοφόνος, εφόσον όλοι είχαν σημαντικά κίνητρα για αυτό το φόνο. Επομένως, το παιχνίδι δεν είναι μόνο του δολοφόνου με τους εμπλεκόμενους-πρωταγωνιστές του έργου αλλά και με το κοινό, που χωρίς να πρόκειται για interactive παράσταση, εμπλέκεται έμμεσα βρισκόμενο σε γνωστική και συναισθηματική εγρήγορση, κι ως προς αυτό θεωρείται επιτυχής καθώς όλες οι υποψίες βαραίνουν όλα τα δρώντα επί σκηνής άτομα. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι σε κάθε δραματική στιγμή ενυπάρχει μια κωμική κι εναλλάξ, τότε μπορούμε να πούμε ότι υπήρχαν εμφανή σημεία που προσέφεραν γέλιο πριν τη δραματική κορύφωση. Χωρίς να απουσιάζει το βιτριολικό χιούμορ και οι ανατροπές, στο έργο συνδυάζονται στοιχεία δραματικών κι αστυνομικών σειρών, θρίλερ και μαύρης κωμωδίας. Ο περιορισμός της δράσης σε ένα λιτό σκηνικό χώρο-που αποτέλεσε και τον τόπο του εγκλήματος και τον οποίο επιμελήθηκε η Παναγιώτα Κοκορού, συμβάλει στην εστίαση της εξεταζόμενης υπόθεσης και της ερμηνείας των συμπεριφορών των υπόπτων.

Ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος ως αστυνόμος Στεφανίδης κλέβει την παράσταση.

Το Παιχνίδι του Δολοφόνου είναι ένα έργο που εγκλιματίζει τον θεατή σε συνθήκες ανάκρισης, τον κάνει συμμέτοχο στο διάχυτο ερωτισμό που παγιδεύει τους πρωταγωνιστές, ενοχοποιώντας τους και καλώντας τους να συμμετάσχουν ανεξαιρέτως στο μυστηριώδες παιχνίδι. Καθένας από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση, αποτελεί μια μικρή ιστορία που εγκιβωτίζεται στην πιο μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία της παράστασης. Το ποιος όμως από αυτούς είναι ο δολοφόνος και κατά πόσο ο φόνος αποτελεί μονόδρομο στην απόδοση της δικαιοσύνης, αποτελούν ερωτήματα που απαντώνται αποκλειστικά στη θέαση της παράστασης.