ΤΩΡΑ |
Έκανε το «μπαμ» με το που βγήκε στο σανίδι και έπαιξε στο πρώτο του σήριαλ , γι΄ αυτό και χρίστηκε πρωταγωνιστής εν μία νυκτί. Και όλα αυτά, γιατί τέτοιο αρσενικό και τέτοιο χαρισματικό ηθοποιό η εγχώρια show biz είχε να δει χρόνια. Ο σταρ που αλλάζει πρόσωπα σαν τον χαμαιλέοντα, αποφεύγει έμπρακτα την τυποποίηση. Και είναι από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που το έχουν πετύχει! Ο γοητευτικός Γιάννης Στάνκογλου διαθέτει μεγάλη υποκριτική γκάμα και στόφα διεθνούς επιπέδου ηθοποιού, γι΄ αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ και να διαπρέψει στο εξωτερικό. Προς το παρόν, όμως, δηλώνει «Είμαι ένας άλλος» στο δυνατό και συγκλονιστικό έργο του Αρτύρ Ρεμπώ, όπου «κεντάει» επί σκηνής, στα πλαίσια μιας περιοδείας σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, που ξεκίνησε στις 21 Φεβρουαρίου από τη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ.
-Θεωρείς το ρόλο σου στο έργο του Αρτύρ Ρεμπώ « Είμαι ένας άλλος», ως έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους που έχεις παίξει μέχρι σήμερα;
Σίγουρα είναι ένας από τους σπουδαιότερους, αλλά έχω παίξει και άλλους σπουδαίους ρόλους. Ο Ρεμπώ, όμως, ήταν ένα προσωπικό στοίχημα, μια δική μου επιλογή, γι’ αυτό και κάνει το ρόλο ακόμη πιο σπουδαίο, καθώς και η συνεργασία μου με τη γυναίκα μου που το σκηνοθέτησε. Είναι ένα κείμενο που καταπιάνεται με όλα τα οντολογικά πράγματα της ζωής. Καταπιάνεται με αξίες και θέματα που μας απασχολούν όλους και μάλιστα με άμεσο και σύγχρονο τρόπο.
-Βρήκες δικά σου στοιχεία στον ήρωα αυτόν; Μοιάζετε; Κι εσύ είσαι χαρακτήρας αντισυμβατικός, ελεύθερος, «επαναστάτης»…..
Δεν ξέρω πόσο ελεύθερος είμαι και δεν ξέρω πόσο ελεύθερος ήταν ο Ρεμπώ. Παρ΄ όλα αυτά, όταν πρωτοδιάβασα Ρεμπώ στην ηλικία των 22 χρόνων, ένιωσα ότι υπάρχει φως μέσα στις λέξεις του, μέσα στην ποίηση του. ΄Ενιωσα σαν ένας 22χρονος που βρήκε ένα φίλο στην ποίηση. Μάλιστα, τότε, έγραφα και εγώ ποιήματα απευθυνόμενος στο Ρεμπώ, τα οποία βρήκα μετά από 10 χρόνια. ΄Ηταν, λοιπόν, κάτι που με απασχολούσε τόσα χρόνια μέσα μου και όταν βρέθηκε το κείμενο του Μίκαελ Αζάρ, για να συνομιλήσω ακόμη μία φορά μαζί του, ήταν η αιτία να ανεβάσω αυτό το έργο. Ο τρόπος με τον οποίο η Αλίκη (σ.σ. Δανέζη-Κnutsen,η σκηνοθέτις) σκηνοθέτησε το κείμενο ήταν αρκετά συμβολικός, όπως ήταν ο ίδιος ο Ρεμπώ. Η επιλογή των σκηνικών, των αντικειμένων να κρέμονται στο ύψος της καρδιάς και την ίδια στιγμή, η γεωμετρία αυτού του πράγματος, αναπτύσσει τη συνομιλία του χαρακτήρα με το όλο.
Σχόλια για αυτό το άρθρο