Εξαιρετικό “Και τώρα οι δυο μας” με Πέτρο Φιλιππίδη & Λυδία Κονιόρδου

Η αυλαία στο θέατρο Μουσούρη ανοίγει και η κρεβατοκάμαρα του Αντρέι και της Νατάσας αποκαλύπτεται. Μετά από είκοσι χρόνια γάμου θα χρειαστούν μόνο δύο ώρες για να αποκαλύψουν ο ένας στον άλλον τα συναισθήματά τους. Πώς εκείνος, προκειμένου να αναρριχηθεί κοινωνικά, πάτησε επί πτωμάτων, ξεπουλώντας κάθε ηθική αρχή και αξία. Πώς εκείνη, ακολούθησε ως συνεργός σ’ αυτή την πορεία του, με μοναδικό της άλλοθι, το μέλλον του παιδιού τους…

ΣχετικάΆρθρα

Ο Αντρέι Γκλάντγκοφ είναι πολιτικός μηχανικός και διευθυντής σε μια μεγάλη κατασκευαστική εταιρία. Η Νατάσα Γκλάντγκοφ είναι διανοούμενη και εργάζεται σε βιβλιοθήκη. Τους συναντάμε έπειτα από είκοσι χρόνια γάμου, με το 16χρονο παιδί τους να βρίσκεται στο νοσοκομείο, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα. Το τεράστιο πάθος για δύναμη και εξουσία στον εργασιακό χώρο, θα φέρει το ζευγάρι σε αντιπαράθεση με την ίδια την οικογένεια, θα έρθουν ακραίες συγκρούσεις, μέσα σ’ ένα παιχνίδι εσωτερικής επιβίωσης. Και τώρα, θα είναι οι δυο τους…

Ο Αλεξάντερ Γκέλμαν χαρακτηρίζει το «Και τώρα οι δυο μας», ως ένα έργο για δυο εγωιστές με θύμα και των δύο, το παιδί τους. «Με το έργο μου φέρνω στην επιφάνεια το μόνιμο πρόβλημα στις σχέσεις γονιών και παιδιών, αλλά και μέσα στο ίδιο το ζευγάρι».

Μέσα από την οξυδερκή ματιά του συγγραφέα, γινόμαστε μάρτυρες της σημερινής πραγματικότητας, όπου άνθρωποι πνευματικά και ψυχικά αδύναμοι, με εμμονές για εξουσία, δημιουργούν σταδιοδρομίες επί πτωμάτων, καταστρέφοντας ζωές.

Εκπληκτικοί ο Πέτρος Φιλιππίδης και η Λυδία Κονιόρδου, αφημένοι στα χέρια του σκηνοθέτη Γιώργου Κιμούλη, “κεντάνε” υποκριτικά, πότε ως θύτες και πότε ως θύματα, αληλοεξοντώνονται πάνω από το άρρωστο παιδί-θύμα τους και προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις πράξεις της ζωής τους. Ο Γιώργος Κιμούλης διεισδύει στο μοναχικό κόσμος τους ανασύροντας συναισθήματα, αδιέξοδα, ελπίδες-βάσιμες και μάταιες.

Του΄χω αδυναμία του Πέτρου Φιλιππίδη, δεν χάνω παράστασή του κάθε χρόνο. Φέτος, εκπληρώνει κι ένα όνειρο ζωής με τη συνεργασία του με την Λυδία Κονιόρδου, που έχουν ίδιες θεατρικές βάσεις. Η συνάντησή τους στην ίδια σκηνή, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.