ΤΩΡΑ |
Κάποτε έτυχε να αναλάβω την διατροφή και την άσκηση κάποιου ανθρώπου πολύ γνωστού και επιτυχημένου στον χώρο του .
Η συμφωνία ήταν για λίγους μήνες, όσο εκείνος θα πηγαινοερχόταν στην πόλη όπου ζούσα.
Θυμάμαι που ήρθε να με παραλάβει μία λιμουζίνα για να με πάει στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο όπου εργαζόταν και ζούσε με ειδική συνοδεία και ασφάλεια .
Όταν μπήκα στο μέρος όπου θα γινόταν η συνέδρια μας αντιμετώπισα ένα θέαμα που έμοιαζε σαν να ήταν βγαλμένο από έργο επιστημονικής φαντασίας! Βρήκα μπροστά μου 17, ναι καλά ακούσατε 17, τηλεοράσεις! Τώρα γιατί δεν ήταν 18 η 16, μην με ρωτήσετε… Η κάθε μία τηλεόραση έπαιζε και ένα διαφορετικό κανάλι.
Απέναντι μου καθόταν αυτός ο ψηλός κύριος με γυαλιά. Αφού συστηθήκαμε, άρχισα να του εξηγώ λίγο γιά το πως δουλεύω, χωρίς όμως να μπορώ ποτε να τελειώσω την κουβέντα μου, διότι “ανά δύο” χτυπούσε το τηλέφωνο του.
Είχε λοιπόν ο κύριος ένα πρόβλημα στην σπονδυλική του στήλη και αποφάσισα να του δείξω κάποιες απλές ασκήσεις γιόγκα. Του ζήτησα λοιπόν ευγενικά να κλείσει τις τηλεοράσεις διότι δεν ήταν δυνατόν να κάνουμε οποιαδήποτε συνεδρεία με τόσες τηλεοράσεις να παίζουν ταυτόχρονα.
Αρνήθηκε να τις κλείσει εξηγόνταs μου ότι ήταν το μεγαλύτερο μέροs τηs ζωής του και της δουλειάς του (ενδεχομένως και της δουλείαs του…), παρόλο που του εξήγησα ευγενικά ότι δεν μπορούσα να του δείξω γιόγκα σε ένα χώρο με 17 τηλεοράσεις να πάιζουν και ένα μανιακό τηλέφωνο να χτυπάει. Τι άλλο να κάνω λοιπόν; Άρχισα να του δείχνω κάποιες ασκήσεις. Ήταν όμως αδύνατον να γίνει με όλον τον θόρυβο και το τηλέφωνο που χτυπούσε ασταμάτητα.
Σε κάποια στιγμή έχασα την υπομονή μου… Αυτό που ζούσα ήταν υποτιμιτικό γιά την φιλοσοφία που αντιπροσώπευα αλλά και εξευτελιστικό για οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη. Ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα και θυμάμαι να καταπίνω το σάλιο μου τόσο δυνατά που πόνεσε ο λαιμόs μου.
Έπειτα κάτι άλλαξε μέσα μου! Ένιωσα τον πραγματικό εαυτό μου να ασφυκτιά και την αλήθεια να χτυπά με ανυπομονησία μέσα μου θέλοντας να πεταχτεί έξω με δύναμη.΄Ορθρωσα τότε το σώμα μου σαν “γιόγκι Μαντώ Μαυρογένουs”και με σταθερή φωνή του είπα:
«Με συγχωρείτε, δεν μπορώ να το κάνω αυτό, είναι λάθοs! Είναι υποτιμητικό απεναντι σε αυτό που πρεσβεύω και πάνω απ’όλα δείχνει έλλειψη σεβασμού απέναντι στον εαυτό σας. Δεν μπορώ να σας αναλάβω. Σας ευχαριστώ για την προτίμηση σας, αλλά δεν μπορώ με αυτές τις συνθήκες να σας δώσω το καλύτερο που σας αξίζει. Ούτε και να είμαι αντάξια των συστάσεων που με έφεραν εδώ.»
Γύρισε και με κοίταξε κατάπληκτοs και, σαν να μην άκουγε ούτε ο ίδιος αυτό που έλεγε, μου είπε με χαμηλή φωνή: «Και τι θέλεις να κάνω;»
«Να σεβαστείτε τον εαυτό σαs, την επιλογή σαs, και εμένα και να κλείσετε γιά μιά ώρα τις τηλεοράσεις. Το οφείλετε πρώτα απο όλα στον εαυτό σας!»
Με κοίταξε έντρομος και ψέλλισε: «Όλες;;;»
«Όλες», απάντησα αποφασιστικά!
Πριν τελειώσω καλά-καλά την πρόταση μου, χτύπησε το κινητό του. «Και αυτό, επίσης» του είπα επιτακτικά, αλλά γελώντας πιά.
Άρχισε και αυτός να γελάει και μου απάντησε: «Ειλικρινά, δεν θυμάμαι ποιά είναι η τελευταία φορά στη ζωή μου που το έκανα αυτό.»
Κάναμε λοιπόν τις ασκήσεις και τελειώσαμε με διαλογισμό, ασκήσεις χαλάρωσης και ένεργειακη θεραπεία αποκατάστασης.
Ξαφνικά, δάκρυα άρχισαν να αναβλύζουν απο τα μάτια του και μου εξομολόγηθηκε ότι είχε σπίτια σε όλον τον κόσμο που όμως δεν πήγαινε να τα επισκεφθεί σχεδόν ποτέ διότι ήταν συνέχεια πολύ απασχολημένος. Όλο έλεγε ότι κάποια μέρα θα πήγαινε όταν θα ήταν πιο ελεύθερος επαγγελματικά – όλο το έλεγε, αλλά ποτέ δεν γινόταν.
«Τότε γιατί τα έχεις;» τον ρώτησα.
«Γιά να πηγαίνουν τα παιδιά μου και οι εκάστοτε σύζυγοι μου,» μου απάντησε (μου έκανε εντύπωση το ότι είχε το χρόνο για να παντρεύεται…). «Είναι πολύ σπάνιο να έχω εγώ ο ίδιος το χρόνο να πάω να τους συναντήσω.»
Του εξήγησα οτι στη ζωή το μόνο πραγματικό είναι το τώρα. Το παρελθόν έχει περάσει, το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα και ούτε ξέρουμε πιό θα είναι και εάν θα υπάρξει. Είναι ψευδαίσθηση να περιμένει ότι κάποια μέρα στο μέλλον θα χαλαρώσει έτσι ώστε να μπορέσει τότε να προσφέρει ποιοτικο χρόνο στην οικογένεια του..
Παραδέχτηκε οτι αυτό που κάναμε ήταν πολυ καθαρτικό για τον εαυτό του και ότι είχε να νιώσει τόσο καλά απο το κολέγιο. Τον ρώτησα «ποιός είναι ο λόγος να τα κάνεις όλα αυτά, εφ’όσον δεν τα απολαμβάνεις;»
Μου απάντησε ότι απολαμβάνει την δύναμη που του δίνει η εξουσία που έχει στον χώρο του και ότι αυτή είναι η ανταμοιβή του. Πάνω απο όλα όμωs ένιωθε οτι δουλεύονταs ασταμάτητα, μηχανικά, σαν ρομπότ, προσέφερε στα παιδιά του μία θαυμάσια ζωή και ένα εξασφαλισμένο μέλλον.
Είχαμε κάμποσεs συνεδρίεs μετά μαζί, πάντα με ολα τα ηλεκτρονικά κλειστά…
Δεν τον ξαναείδα, λόγω αλλαγής τόπου διαμονής. Έμαθα όμως αργότερα ότι είχε ένα τραγικο δυστύχημα στο οποίο ο ίδιος επέζησε, αλλά σκοτώθηκε ο γιός του….
Η δύναμη που σου δίνουν τα υλικά αγαθά , η εργασία , η επιτυχία , ή ακόμα και η ενδεχομένως τέλεια σχέση, θα φέρουν μαζί τους κάποια στιγμή απογοήτευση και πόνο .
Εάν αφήσουμε το μυαλό μας να παγιδευτεί σε μελλοντικές σκέψεις όπως εάν και όταν κερδίσω το λαχείο , όταν βρω τον τέλειο άνδρα , όταν αγοράσω το σπίτι που ονειρευόμαι κλπ, βάζουμε τον εαυτό μας να νοιάζεται μόνο για εξωτερικές μελλοντικεs απολαύσεις που ακόμα και εάν τις αποκτήσουμε, θα ειναι μόνο προσωρινές.
Συγκεντρωνόμαστε σε αυτό που κάνουμε αυτήν την στιγμή και μόνο.
Το παρελθόν , δεν ξαναγυρνά. Τέλος! Για αυτόν τον λογο το χρησιμοποιούμε σαν εμπειρία, σαν αναφορά, και οχι σαν κόλλημα. ´Οσο γιά το μέλλον, o πολύς προσχεδιασμός του μόνο άγχος και απογοήτευση φέρνει.
Πολλοί ξοδεύουν την περισσότερη ζωή τους περιμένοντας να έρθει η ώρα να «ζήσουν.» Όμως “ζωή” είναι αυτό που μας συμβαίνει όταν εμείς κάνουμε άλλα σχέδια ….
Σχόλια για αυτό το άρθρο