Ζωζώ Σαπουντζάκη: το ωραιότερο Πάσχα της ζωής της στο Πόρτο Χέλι. Αποκλειστικές φωτογραφίες

Μια υπέροχη φιλοξενία και το ωραιότερο Πάσχα της ζωής της, πέρασε η πολυαγαπημένη μας Ζωζώ Σαπουντζάκη στο Πόρτο Χέλι, όπου υποδέχτηκε το Μάιο, το μήνα της, αφού η Ζωζώ γεννήθηκε αλλά έχει και τη γιορτή της το Μάιο. Είναι όπως έχουμε ξαναπεί, το παντοτινό κορίτσι του Μάη!

ΣχετικάΆρθρα

Πάσχα στο Πόρτο Χέλι λοιπόν, στη θάλασσα, στο πράσινο, στα πολύχρωμα λουλούδια, με μια φιλική παρέα καταπληκτική, η Ζωζώ μετά το περσινό δύσκολο καλοκαίρι και τον επίσης δύσκολο χειμώνα, ξεκουράστηκε, ξεχάστηκε μακρυά από τα προβλήματα και με καλούς φίλους και άριστη περιποίηση, πέρασε μέρες ανεμελιάς με σύμμαχό της το κέφι, τη ζωντάνια και το χαμόγελό της. Διότι η Ζωζώ είναι αυθεντική, αυθόρμητη, αληθινή και δεν το βάζει ποτέ κάτω. Ξεπερνά εμπόδια και άσχημες καταστάσεις και ζει το τώρα!

Η Ζωζώ λατρεύει τα λουλούδια. Τα χάρηκε πολύ, στο όμορφο περιβάλλον στο Πόρτο Χέλι. Ειδικά το ρυγχόσπερμο, με τα μικρά λευκά αρωματικά άνθη που εμφανίζονται από το Μάιο ως τον Ιούλιο.

Πασχαλινή Ζωζώ! Πήλινες κοτούλες….

… λαγουδάκια…

… και κόκκινα αβγουλάκια!

Τι έλειψε στη Ζωζώ τις μέρες που ήταν στο Πόρτο Χέλι; Το…. μαγιό της! Παρόλα αυτά, ανέβασε το παντελονάκι της, έκοψε τα λουλουδάκια της, κοίταξε και φακό και είπε: όλα καλά!

Η Ζωζώ από μικρό κοριτσάκι χαιρόταν τη θάλασσα. Δεν άφηνε παραλία για παραλία στη Θεσσαλονίκη και πάντα θυμάται με νοσταλγία εκείνες τις εποχές. Στο Πόρτο Χέλι τις μέρες του Πάσχα, λίγο το νησάκι, λίγο η θάλασσα και το καταπληκτικό περιβάλλον, ήταν αρκετά να της φτιάξουν τη διάθεση.

Η Ζωζώ χαίρεται τη φύση και τον ήλιο..

Αυτή είσαι Ζωζώ! Ελπίδα και χαμόγελο!

Το όνομά της είναι Ζωή. Μάιο γεννήθηκε, Μάιο γιορτάζει. Έτσι, το πρωτομαγιάτικο στεφάνι που φτιάχνει κάθε χρόνο, έχει για την Ζωζώ μεγάλη σημασία και σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού.

Προς στιγμήν η Ζωζώ μελαγχόλησε. Σκέφτηκε ότι το φετινό καλοκαίρι δεν θα είναι όπως τα προηγούμενα, που τα περνούσε στην Κινέτα στο εξοχικό της σπίτι με τον υπέροχο κήπο από πέτρα και γκαζόν. Όμως ο χαρακτήρας για άλλη μια φορά, την σώζει και την επαναφέρει στο σήμερα: “Ας μην τα σκέφτομαι αυτά. Σήμερα ζούμε στο παρόν και το παρόν είναι πολύ όμορφο”