ΤΩΡΑ |
Εσκισε ο Σάκης Ρουβάς χθες στην πρεμιέρα του Ηρακλή. Οχι μόνο ο Σάκης αλλά και όλη η ομάδα του – διαβάστε εκτενέστατα για την παράσταση εδώ στο ειδικό αφιέρωμα. Ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι ένα αγαπημένο genius του ελληνικού θεάτρου με απολύτως καθάρια σκέψη για τα πράματα και οικογενειακό ταλέντο – ο αδελφός του έγραψε και τον Ηρακλή και διασκεύασε και τις Βάκχες. Ολος ο θίασος και οι συντελεστές πήγαμε χθες για ένα χαλαρωτικό ποτό και φαγητό στο Salon de Bricolage. Ο Σάκης – πιο φιτ πεθαίνεις, η Κάτια σα να έχει βγει από εξώφυλλο της αμερικάνικης Vogue, ο Απόλλωνας Παπαθεοχάρης – καλά αν δείτε κάτι genial σκηνές και κούκλες (το υπερφυσικό μωρό είναι όλα τα λεφτά όπως και ο άθλος με τους κόπρους του Αυγεία) πανευτυχής, η υπερφυσικά ωραία Ελένη Ρουσσινού παρέα με τον άντρα της σκηνοθέτη Αλέξανδρο Αβρανά, που της έκοψε τα μαλλιά για ρολάρα που ετοιμάζεται, ο Φαίδωνας Κεφαλέας πάντα με όνειρα και γκαζωμένος … δείτε μάτια Ελένης και Φαίδωνα και βάλτε γυαλιά ηλίου!
..η υπέροχη Αγορίτσα Οικονόμου κλπ κλπ και last but not least η ωραία Λία Βίσση που όταν τη βλέπω μου έρχεται να τη ζουπήξω αφού έχει αυτήν την κυπριακή τσαχπίνικη προφορά της μαμάς Σοφούλας Βίσση και τα μάτια της Αννούλας που γιορτάζει σήμερα!! και πολύ πολύ ταλέντο!
Εδώ με το σκηνθέτη Λευτέρη Γιοβανίδη που προφανώς τη φερμάρει για συνεργασία – γιατί εκτός από τον Ηρακλή η Λία δουλεύει πυρετωδώς και για τις Καμπάνες του Εντελβάις.. τις οικογενειακές!
Ο Σάκης είναι υπόδειγμα και πρότυπο στα πάντα και είμαι πάρα πολύ περήφανη γι αυτόν. Σε λίγο ο ΤΑΖ ξαναχτυπά με κριτική, πάρτε μία πρώτη γεύση!:
Όταν η pop art συναντάει την αρχαία τραγωδία, τη μυθολογία, και την απλότητα του ενήλικα παιδικού υπερθεάματος – μιούζικαλ, σε μία μίξη φαντασμαγορίας, και μινιμαλισμου, δράματος, περιπέτειας και κομψότατου σαρκασμού, με άπειρες αναφορές σε διαφορετικά είδη, από τα video game μέχρι το hip hop, το χνάρι από το αισθητικό συγκρατημένο στιλιζάρισμα του Μπομπ Ουίλσον και τον μαξιμαλισμό των blockbuster του West End. Την αθώα παιδική αφήγηση ενός μύθου μπολιασμένη με το υπαρξιακό βάσανο της ανακάλυψης ταυτότητας. Με τα σύνορα έμμετρου και πεζού λόγου, ποιητικά ενήλικου και ταυτόχρονα επεξηγηματικά ναίφ να κεντάνε. Τη μαγεία ενός καρουζέλ που γυρνάει ζαλιστικά και παιχνιδιάρικα, ψάχνοντας την ενηλικίωση του. Με έναν Σάκη Ρουβά στα καλύτερα του και μια υπέροχη Ρούλα Πατεράκη να το διασκεδάζει όσο ποτέ. Σε μια παραγωγή προσεγμένη ακόμα και στη ραφή των ρούχων της, με τον απίστευτο Απόλλωνα Παπαθεοχάρη να ταξιδεύει εικαστικά από την αρχαία Ελλάδα στους Pink Floyd, στα 90’ς, στη σουρεαλιστική αλλά κατανοητή συναισθηματικά και εντυπωσιακή οπτικά εφευρετική αφαίρεση – σύνδεση και πάλι πίσω, στην γραμμική αφηγηματικά παραμυθία ενός θρύλου σύμβολο. Ενώνοντας με πάθος και γνώση ασύνδετες φαινομενικά μεταξύ τους γραμμές, και όλους τους συνεργάτες του να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, ναι, ακόμα και τον Γιώργο Θεοφάνους στα υπέροχα εδώ τραγούδια του. Οι “12 Άθλοι του Ηρακλή”, στο θέατρο Pantheon, δικαιολογημένα πρέπει να είναι η εορταστική θεατρική σούπερ επιτυχία των γιορτών για όλη την οικογένεια γιατί είναι καθαρή απόλαυση. Και ναι, όσα δεκάχρονα ήταν εκεί, το λάτρεψαν όσο κι οι ενήλικοι. Ο κάθε ένας για άλλους ίσως λόγους, που όμως αισθάνθηκαν τον ίδιο ενθουσιασμό.Με μια θεατρική μεταφορά ενός ογκόλιθου της μυθολογίας που ξεπερνάει τον σκόπελο του εύκολου εντυπωσιασμού, παρά το χορταστικό της θέαμα, δημιουργώντας παιδικά ερωτήματα που εύχομαι να οδηγήσουν τα πιτσιρίκια όταν μεγαλώσουν, σε ενήλικες απαντήσεις. Περισσότερα στο www.cosmopoliti.com από τον ΤΑΖ
Σχόλια για αυτό το άρθρο