ΤΩΡΑ |
Η συγγραφέας Ελισάβετ Παπαδοπούλου έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook, τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε στην πυρκαγιά στο Μάτι, γιορτάζοντας τα γενέθλια της μικρής της κόρης, καταλήγοντας μέσα στη θάλασσα για να σωθούν:
“Ήμουν στο Μάτι την ώρα που καιγόταν. Ηταν τα γενέθλια της μικρής μου κόρης που έκλεινε τα 11 και τα γιόρταζε στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο Ραμάντα με καλεσμένες εφτά φίλες της. Ο μόνος άλλος ενήλικας που ήταν μαζί μου ήταν η φίλη μου Μαριέττα, μητέρα ενός από τα καλεσμένα κορίτσια. Όταν ο καπνός και η φωτιά κύκλωσαν το ξενοδοχείο πέσαμε στη θάλασσα, φωνάζοντας τα ονόματα των παιδιών ανάμεσα σε ουρλιαχτά φωνές και κλάματα. Κολυμπούσαμε και μετρούσαμε κεφάλια. Τα παιδιά κλαίγαν και ρωτούσαν αν θα πεθάνουμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε. Ο καπνός ήταν μαύρος, ο ήλιος είχε χαθεί ήταν σκοτάδι και κανείς δεν ήξερε αν θα έχουμε οξυγόνο για να ανασάνουμε. Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα πως έβλεπα όνειρο. Ήξερα ότι κινδυνεύαμε. Φωνάζαμε κολυμπήστε, η θάλασσα έχει αρκετό οξυγόνο για να μας σώσει. Μη φοβάστε κολυμπήστε, κανείς δεν θα πεθάνει. Και τα παιδιά κολυμπούσαν. Απο ένα σημείο και ύστερα γύρω είχε μόνο ησυχία. Κανείς δεν μιλούσε. Κοντά διακόσια άτομα διασκορπισμένα μέσα στο νερό και στα βράχια, οι περισσότεροι τουρίστες. Κολυμπούσαμε προσπαθούσαμε να φτάσουμε κάπου που έχει λιγότερα καπνό και ταυτόχρονα να μην απομακρυνθούμε από την ακτή. Η ακτή είχε βράχους. Από τη στεριά ακουγόταν ασταμάτητα εκρήξεις -ήταν τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων που καιγόταν- και ερχόταν μαύρος καπνός, σαν κι αυτόν που τα παιδιά χρωματίζουν με μαύρο μαρκαδόρο. Φοβόμασταν αυτό το βαρύ καπνό. Ξέραμε ότι μέσα σε αυτόν δεν ζεις. Όμως είχε πολύ αέρα και ο καπνός πριν φτάσει σε εμάς αραίωνε. Αυτός ο αέρας που κατέκαψε το Μάτι, μόνο αυτός ο αέρας εκείνη τη στιγμή μπορούσε να μας σώσει. Όσο φυσούσε τρελά, είχαμε ελπίδες. Σε κάποια σημεία μάλιστα καθάριζε αρκετά ο ουρανός. Κολυμπούσαμε προς τα εκεί. Χειροκροτούσαμε όταν ο αέρας καθάριζε λίγο την ατμόσφαιρα. Πάνω σε ένα βράχο τραγουδήσαμε το γενέθλιο τραγούδι της κόρης μου.
“Να ζήσεις Ευάκι και χρόνια πολλα…” Ύστερα ο καπνός ξανάρθε. Ξανά το κολύμπι, ξανά η αγωνία. Αρχίσαμε να σκίζουμε ό,τι ρούχα υπήρχαν γύρω τα βρέχαμε και τα βάζαμε στη μύτη. Η αγωνία δεν τελείωνε με τίποτα. Στο Μάτι καιγόταν μέχρι και τα πεύκα στην παραλία. Τα ρούχα από μια βαλίτσα πεταμένη στο βράχο πήραν φωτιά. Τα παιδιά ξανάρχισαν να ρωτάνε αν θα πεθάνουμε. Έτσι πέρασαν τέσσερεις ολόκληρες ώρες. Κοιταζόμασταν με την Μαριέττα και δεν ξέρουμε πόση ώρα ακόμη θα αντέξουμε να ανασαίνουμε όλο αυτό το πράγμα. Ας σταματήσει επιτέλους φώναζαν τα παιδιά καλίγοντας. Όμως δεν σταματούσε. Κατά τις 10.00 το βράδυ μας πήρε ένα φουσκωτό με βατραχάνθρωπους. Ευχαριστούμε ολόψυχα αυτά τα υπέροχα παιδιά. ¨Ηταν ιδιώτες από μια σχολή κατάδυσης. Θέλω να ζητήσω συγνώμη που δεν θυμάμαι από πια σχολή για να τους ευχαριστήσω επώνυμα.”
Λίγες ώρες μετά την παραπάνω ανάρτησή της και την αναπαραγωγή που έγινε, έγραψε τα εξής:
Θέλω να γράψω κάτι με αφορμή την προηγούμενη ανάρτησή μου η οποία βλέπω ότι αναπαράγεται και κοινοποιείται ασταμάτητα. Μεγάλωσα τα παιδιά μου με κλειστή την τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων. Ερχόταν από το σχολείο και μου έλεγαν διάφορα τρομακτικά που τα μάθαιναν από τους συμμαθητές τους. Τα παιδιά δεν χρειάζεται από μικρά να ξέρουν τα όσα τρομακτικά συμβαίνουν. Πρέπει να πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι ασφαλής. Εκείνη τη στιγμή το ίδιο έκανα για όλα τα παιδιά. Τα έκανα να πιστέψουν ότι δεν κινδύνευαν. Με αφορμή αυτό θέλω να πω ότι καλά θα κάνουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά από αυτή την διάχυτη αίσθηση κινδύνου που αναπαράγουν διαρκώς οι τηλεοράσεις κι από τις εικόνες που κάνουν τη βία να μοιάζει καθημερινότητα. Επίσης θέλω να πω ότι από το να μοιράζουμε ευθύνες γενικώς (χωρίς να αρνούμαι ότι υπάρχουν) καλά θα κάνουμε ο καθένας από εμάς να είναι υπεύθυνος στο μικρόκοσμό του πρώτα απ’ όλα και να μπορεί κοιτάζοντας στα μάτια το διπλανό του να πει εγώ τηρώ τους νόμους. Και επειδή τον προηγούμενο χρόνο αγόρασα το σπίτι στο Μάτι με τραπεζικό δανεισμό, θέλω να ζητήσω από αυτούς που κάνουν γενικεύσεις λέγοντας πως όλα τα σπίτια είναι παράνομα και χτισμένα στο δάσος, να διευκρινίσουν ότι στο Μάτι υπάρχει μια μεγάλη έκταση που έχει μη δασικό χαρακτήρα και τα σπίτια δεν είναι παράνομα.
* H Eλισάβετ Παπαδοπούλου γεννήθηκε στο Διδυμότειχο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή της Κομοτηνής. Ασχολήθηκε με τη δικηγορία, αλλά την εγκατέλειψε για να γίνει δικαστής. Παραιτήθηκε ύστερα από έξι χρόνια. Σήμερα εργάζεται στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Έργα της: Hotel Victoria (νουβέλα, 1995), Άνεμος Ανατολικός (μυθιστόρημα, 1997), Ψέματα, ζαχαρωτά και πρωτοσέλιδα (μυθιστόρημα, 2000), Κληρονόμησα όλες τις φίλες της μαμάς μου (μυθιστόρημα, 2004). Συμμετείχε στις συλλογές διηγημάτων Ο φύλακας των ψυχών (1999), Των εμών ερώτων (2001), Κοκτέιλ μολότοφ (2003), Υπόγειες ιστορίες (2008), Αγαπώντας τις ερωμένες του (2009), Μέρες και νύχτες που δεν ήταν δικές μας (2014).
Σχόλια για αυτό το άρθρο