Η Μηχανή του Χρόνου στα Πικ-Aπ

Σε μια γωνιά του σπιτιού μου, έχω τη δική μου μηχανή του χρόνου με στοιβαγμένα στα ράφια τα

βινύλια μου, τα οποία δεν αφήνω να τα πιάσει κανείς. Κακά τα ψέματα : μόνο η μουσική είναι σε

θέση να σε ταξιδέψει, ζωντανεύοντας αναμνήσεις από το παρελθόν. Όλοι μας έχουμε ένα

αγαπημένο τραγούδι που θα μας θυμίσει ένα σημαντικό γεγονός της ζωής μας.

Αν ο καθένας μας έβλεπε την ζωή του σε ταινία, θα είχε και το δικό της soundtrack! Υπάρχει για

όλους ένα τραγούδι που έχει σημαδέψει την πενταήμερη εκδρομή, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο

φιλί, την πρώτη φορά και την πρώτη σούρα!!! Ειδικά όσοι έχουν βιώσει τα ‘80s στην εφηβεία τους,

δεν ξεχνούν τα πάρτυ σε σπίτια που δεν έλειπε το Careless Whispers του George Michael. Το ότι

είναι ακόμα επίκαιρο το τραγούδι αυτό οφείλετε στην γενιά των 40+ something και στους

εφηβικούς μας έρωτες.

Αυτή η δύναμη της μουσικής είναι ένα ανεξήγητο πράγμα! Από τη μια στιγμή στην άλλη σε κάνει να

γελάς, να κλαίς, να χαίρεσαι και να μελαγχολείς. Είναι σε θέση να αιχμαλωτίζει και ταυτόχρονα να

απελευθερώνει όλα τα συναισθήματά μας. Είναι η δύναμη που βγάζει έκφραση στην ψυχή μας και

αυτό είναι που έχουμε περισσότερο ανάγκη. Διότι αν η μουσική, μας βοηθάει να εκφραζόμαστε

εσωτερικά τότε αρχίζουμε και γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και είναι ένα μεγάλο βήμα προς

την αυτογνωσία. Είναι ωραίο να νιώθεις , να αισθάνεσαι και να αφήνεις την μουσική να σε ταξιδεύει.

Είναι ο λόγος που δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή χωρίς μουσική!

Η δική μας η γενιά τότε, στα 80s, είχε ανάγκη από δυνατή μουσική και ο χορός στις Disco ήταν η

εκτόνωσή μας. Η μουσική, μας γέμιζε την ψυχή. Δεν έχει σημασία τί άκουγες αλλά τί αισθήματα σε

προκαλεί. Τότε μάλιστα, σε αντίθεση με σήμερα, αυτό που άκουγες το «φορούσες» κιόλας.

Έτσι, οι New Wavers, οι Poppers και οι Ροκάδες είχαν ένα δικό τους dress-code που ήταν βασισμένο

πάνω στα μουσικά τους ακούσματα. Αυτό σήμερα δεν υπάρχει πλέον.

Όσο όμως και να έχει αλλάξει η μουσική από γενιά σε γενιά, το αίσθημα και η έκφραση που

προκαλεί στον καθένα , έχει μείνει και δεν θα αλλάξει ποτέ. Σε 20 χρόνια από σήμερα οι έφηβοι

θα νοσταλγούν το σήμερα με τη μουσική που μεγάλωσαν και είχαν τα βιώματά τους. Κι όπως εμείς ,

στα 80s ακούγαμε με δέος τα 50s & 60s, έχοντας πάντα το παράπονο που δεν τα ζήσαμε, έτσι και

πολλοί νέοι του σήμερα θα ήθελαν να είχαν ζήσει τα 80s! Εμείς πάντως που τα ζήσαμε έχουμε

την πολυτέλεια να τα ζήσουμε ξανά και ξανά σε καθημερινή βάση κάθε φορά που βάζουμε

ένα δίσκο πάνω στο πικ-απ. Αυτή είναι η μηχανή του χρόνου!!! Δεν συμφωνείτε;

PS: Ενώ έγραφα το παραπάνω κείμενο, άκουγα το Hold Me Now από τους Thompson Twins το οποίο

και σας αφιερώνω με την ευχή να σας ταξιδέψει σε μια ευχάριστη ανάμνηση όπως ταξιδεύει

τώρα κι εμένα…