Η Ρέα τελικά το έγραψε..

 H Ρέα Βιτάλη παρουσίασε το βιβλίο της στο Salon de Bricolage. To ‘Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο’ είναι μία αυτοβιογραφία και ταυτόχρονα ανασκόπηση των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών της ελληνικής πραγματικότητας, μέσα από τη ματιά και την υπέροχη γραφή της . Το βιβλίο παρουσίασε η καθηγήτρια και διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης Μαρίνα Λαμπράκη – Πλάκα. Αποσπάσματα διάβασε η Δήμητρα Ματσούκα και φωτογραφίες βλέπουμε από φίλους και μέλη όπως την Αμαλία Σωτηροπούλου, τη Σάντρα Χορέμη, την Ηρώ Κόβα, τη Μάρω Ζήνα, την Αννα Διαμαντοπούλου, τη Δήμητρα Παπαδοπούλου και φυσικά τη Δήμητρα Ματσούκα -με τη μαμά της , το Χρύσανθο Πανά, τη Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα και τη Ρέα Βιτάλη.

Η Ρέα μετά την εμπειρία της έγραψε και μία ωδή στο Salon de Bricolage στο Protagon.gr.

Mα Πριβέ Club στην Ελλάδα;

Τόσο ξένη έννοια. Άστα για την Αγγλία. Εμείς κάναμε πράξη τον Μαρξ. Όλοι έχουμε ίσες ευκαιρίες, τουλάχιστον στη διασκέδαση. Κοινωνικές τάξεις; Διαχωρισμοί; Πας καλά; Κάτω από τον δικό μας ήλιο; Ποια συνοριακή γραμμή ν΄ αντέξει. Οι αδελφοί Πανά, ο Χρύσανθος και ο Σπύρος, αποτόλμησαν ένα club, μια λέσχη, στο κέντρο της Αθήνας. Μόνο για μέλη. Βέβαια, όπως πάντα, με δική τους σφραγίδα «my way».

Τους εκτιμώ αμφότερους. Πώς να σας τους συστήσω; Άνθρωποι της μέρας που έδωσαν στίγμα στις νύχτες μας. Ξεθόλωτοι (δικός μου όρος). Ξεκαβαλημένοι εκ γέννας. Χρόνια και χρόνια… άλλαξαν ονόματα «αρχόντων» στους χώρους της διασκέδασης, άλλαξαν ντεκόρ τα μαγαζιά, έρευσε χλίδα στις τουαλέτες… τόση πολυτέλεια που αξιώθηκαν οι τουαλέτες! Αν δεν σε παίδευε η βρύση μια ώρα, πώς να την ανοίξεις, δεν ησύχαζε ο ιδιοκτήτης ότι επιτέλεσε το καθήκον του. Και οι Πανάδες… Island. Σταθερή αξία. Η ομορφιά και η τέχνη της απλότητας. Κι αν δεν το έχετε επισκεφτεί, σίγουρα το έχετε ακούσει ή διαβάσει. Πάντως συνοδεύει πολλών τα καλοκαίρια. Κι ένα σωρό γονείς έμειναν ξύπνιοι διαχρονικά μέχρι ν΄ ακούσουν το κλειδί στην πόρτα… «ουφ γύρισε». Οι άτιμες στροφές της Βάρκιζας! Μεταξύ μας, κακώς μίλησα για γονείς και παιδιά. Το ταλέντο τους είναι ν΄ απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες. Ξέρει ο Χρύσανθος να δημιουργεί, να ενώνει παρέες, ετερόκλητες στην πρώτη ανάγνωση. Κάτω από την ίδια αισθητική τέντα. Αυτό είναι το κλειδί. Η αισθητική συγγένεια των ανθρώπων.

Το Salon de Bricolage, το μόνο πριβέ κλαμπ της Αθήνας, κλείνει 4 χρόνια στην οδό Αλωπεκής, στο Κολωνάκι. Δεν διακρίνεις από καμία ταμπέλα την είσοδό του. Ή το ξέρεις ή δεν το ξέρεις. Μη φανταστείτε υπερμεγέθη χώρο. Κάθε δωμάτιο σε οικογενειακό μέγεθος. Στο ισόγειο το μπαρ, όπου γίνονται τακτικότατα εκθέσεις και παρουσιάσεις. Να σας πω πρόσφατες ενδιαφέρουσες; Μια performance, για την εστίαση και τη σχέση της με τον πολιτισμό, με τη σφραγίδα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και μια ομιλία του Nicolas Χρηστάκη, σύμβουλος του Ομπάμα και καθηγητής του Harvard, για τα κοινωνικά δίκτυα. Και πίσω από το μπαρ, ανοίγοντας μια κρύπτη-κουρτίνα, μια πρωτότυπη ιδέα κουζίνας, με μακρύ τραπέζι θαρρείς οικογένειας, ώστε τα μέλη να έχουν την ευκαιρία να μαγειρέψουν για τους φίλους τους. Την εγκαινίασε η Χαρούλα Αλεξίου. Λένε, σπουδαία μαγείρισσα! Στον επάνω όροφο, ένα δωμάτιο με τζάκι, βιβλιοθήκη και τραπέζια μπιρίμπας και στα ενδότερα ένα εξαιρετικό εστιατόριο. Ε-ξαι-ρε-τι-κό! Σας μίλησα για τον χώρο με το τζάκι. Να σας περπατήσω; Εκεί ίσως συναντήσετε τον μέγα, πρωτοπόρο εικαστικό Τάκη, που ξέφυγε από τα σύνορα της Ελλάδας, τον Δημήτρη Παπαιωάννου, συνώνυμο των ημερών δόξας των Ολυμπιακών Αγώνων, όλο και κάποιον της οικογένειας Μαρτίνου του εφοπλισμού, την Όλια Λαζαρίδου, τον Peter Οικονομίδη που συνέβαλε στη δημιουργία του μύθου της Apple, αλλά και ένα τυπάκι αγνώστων λοιπών στοιχείων, κατηγορία «όμορφο πλάσμα» να γελάει με ένα κορίτσι κατηγορία «πανέμορφο γέλιο». Να πώς ενώνουν οι σπίθες. Θα αναρωτηθείτε, ίσως και με το άγριο μάτι της οικονομικής κρίσης, γιατί γράφω σήμερα για ένα πριβέ κλαμπ; Έχω ακόμα τη χαρά από την παρουσίαση του βιβλίου μου στον συγκεκριμένο χώρο και τη θερμή ατμόσφαιρα. Το ανατρεπτικό δίδυμο Μαρίνα Λαμπράκη, διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, με τη Δήμητρα Ματσούκα να ξεφυλλίζουν τις σελίδες του «Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο». Τι ωραία κύλησε η βραδιά! Αλλά άσχετα από την τιμή που απόλαυσα, γράφω για το Salon de Bricolage μετά την αδελφοποίησή του με δυο από τα σημαντικότερα πριβέ κλαμπ του Λονδίνου. Το «The arts club» συνώνυμο του στίγματος «σύγχρονη τέχνη» που ιδρύθηκε το 1863 και στον κατάλογο των μελών του θα εντοπίσετε ονόματα όπως του Monet, Rodin, Degas μέχρι της, των ημερών μας, Gwyneth Paltrow και του φωτογράφου Ton Hunter. Kαι του «The Hospital Club» το οποίο ανήκει στον Paul Allen συνιδρυτή της Microsoft. Ένα δημιουργικό κλαμπ που διαθέτει μέχρι και στούντιο για εγγραφές.

Σε ένα από τα προηγούμενα κείμενά μου είχα γράψει για τον Γιαννάκη της εσοχής… Έναν άστεγο, στο δρόμο του νοσοκομείου του Ευαγγελισμού. Στο σημερινό μου κείμενο σας γράφω για το Salon de Bricolage. Θυμάμαι πάντα μια συνομιλία του Κολλάτου με μια μητέρα. Εκείνος έδινε και προφανώς δίνει τον αγώνα του με ένα παιδί με αυτισμό, η κυρία χαίρονταν ένα υγιέστατο τέκνο. Κάπου είχε ξεκινήσει μια τηλεοπτική διαμάχη. Και ο Κολλάτος είχε πει «το δικό μου παιδί από το δικό σου διαφέρει όσο ένα πέρασμα στο απέναντι πεζοδρόμιο».

Υποψιασμένοι, ανυποψίαστοι ας χαρούμε κάθε προσπάθεια που μας συστήνει με ανθρώπους που ενδιαφέρονται να κάνουν το καλύτερο που μπορούν στον χώρο που υπηρετούν. Και που μεγαλουργούν χωρίς να οχλαγωγούν με αναίδεια. Άνθρωποι που δεν θορυβούν ασκόπως και κυρίως ακόπως (δική μου, επίσης, κατηγορία).